കാമലഹരിയുടെ അത്യുന്നതിയിൽ ആറാടിനിന്ന റസിയ ആ അപ്രതീക്ഷിത ശബ്ദം കേട്ട് ആകെ ഞെട്ടിത്തരിച്ചുപോയി. ഭയത്തിന്റെ ഒരു തണുത്ത മിന്നൽ അവളുടെ ശരീരത്തിലൂടെ പാഞ്ഞുപോയി. അവൾ ഒട്ടും വൈകാതെ അലിയെ തന്നിൽ നിന്നും ശക്തമായി തള്ളിമാറ്റി. ഉമ്മൂമ്മയുടെ ആ വിളി അവളെ ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് കടുത്ത ഭയത്തിന്റെ മുനയിലാണ് നിർത്തിയത്.
“ഡാ… മതി, നിർത്ത്!” അവൾ ശ്വാസമെടുക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കൊണ്ട് വെപ്രാളത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“എന്താണുമ്മ ഇത്…” സുഖത്തിന്റെ ലഹരി പാതിവഴിയിൽ മുറിഞ്ഞതിന്റെ നിരാശയിൽ അലി ചെറുതായി ചിണുങ്ങി.
“താഴെ ഉമ്മൂമ്മ വിളിക്കുന്നുണ്ട്, എന്താണെന്ന് അറിയില്ല. വല്ല വില്ലായ്മയും പറ്റിയോ എന്ന് നോക്കട്ടെ,” അവൾ വലിഞ്ഞു മുറുകിയ മുഖത്തോടെയും വെപ്രാളത്തോടെയും തന്റെ നൈറ്റി ശരിയാക്കി തിരിഞ്ഞു നടന്നു.
അവൻ ആകെ നിരാശനായി കട്ടിലിലേക്ക് മറിഞ്ഞുവീണു. ‘ഈ ഉമ്മൂമ്മയ്ക്ക് വിളിക്കാൻ കണ്ട നേരം!’ അവൻ തന്റെ നെറ്റിയിൽ കൈവെച്ച് ദേഷ്യത്തോടെ മനസ്സിൽ ഓർത്തു.
റസിയ മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്ന് ഓടിപ്പോയി ഗോവണിപ്പടികൾ വലിഞ്ഞുതുരുതുരാ ഇറങ്ങി താഴെയെത്തി. അവൾ നേരെ ഉമ്മൂമ്മയുടെ മുറിയിലേക്ക് പാഞ്ഞുകയറി. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച അവളുടെ ചോരയുറപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു. അലവി ഹാജി കട്ടിലിൽ നിന്നും താഴെ തറയിൽ വീണുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
“എന്താണുമ്മ പറ്റിയത്…?” അവൾ വല്ലാത്ത വേവലാതിയോടെയും സങ്കടത്തോടെയും ഉമ്മൂമ്മയോട് ചോദിച്ചു. ഹാജിയാരുടെ ആ കിടപ്പ് കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു കുറ്റബോധവും സങ്കടവും ഇരച്ചുകയറി. തങ്ങൾ മുകളിൽ ലഹരിയിലായിരുന്ന സമയത്താണല്ലോ ഈ വൃദ്ധൻ ഇവിടെ വീണുകിടന്നത് എന്ന ചിന്ത അവളുടെ മനസ്സിനെ അസ്വസ്ഥമാക്കി.
“ഒന്നുമില്ല മോളെ… ഞാൻ ഉറക്കത്തിൽ നിന്നും മെല്ലെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു കിടന്നപ്പോൾ കട്ടിലിന്റെ വശത്തുനിന്നും താഴേക്ക് മറിഞ്ഞു വീണതാ. വീഴ്ചയിൽ ഈ ഇടതുകൈ ഒന്നു കുത്തി, നല്ല ഉളുക്കുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. ചെറിയ വേദനയുണ്ട്,” അലവി ഹാജി തന്റെ കൈ തിരുമ്മിക്കൊണ്ട് വേദനയോടെ പറഞ്ഞു.
പ്രായമായ ഉമ്മൂമ്മ എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ ഭയന്ന് ശങ്കിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. റസിയ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ വേഗം മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങി ഗോവണിയുടെ ചുവട്ടിൽ ചെന്ന് മുകളിലേക്ക് നോക്കി ഉറക്കെ വിളിച്ചു: “അലീ… അലീ… വേഗം താഴേക്ക് വാടാ!”
അവളുടെ നിർത്താതെയുള്ള ആ വെപ്രാളം നിറഞ്ഞ വിളി കേട്ടപ്പോൾ അലിക്കും കാര്യത്തിന്റെ ഗൗരവം മനസ്സിലായി. അവൻ തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ശരിയാക്കി അല്പം പരിഭ്രമത്തോടെ വേഗത്തിൽ പടികൾ ഇറങ്ങി താഴേക്ക് വന്നു.
“എന്താണുമ്മ… എന്താ പറ്റിയത്?” അവൻ ചോദിച്ചു.
“എടാ… ഉപ്പൂപ്പ കട്ടിലിൽ നിന്നും താഴെ വീണു. കൈക്ക് നല്ല ഉളുക്കുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു, വേദന എടുക്കുന്നുണ്ട്. നീ ഒട്ടും സമയം കളയാതെ പോയി ഒരു വണ്ടി ഒപ്പിച്ചു വാ, നമുക്ക് വേഗം ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോകാം,” അവൾ ഒറ്റശ്വാസത്തിൽ പറഞ്ഞു തീർത്തു.
അലി വേഗം മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് ചെന്ന് പണിക്കാരും മറ്റും ചേർന്ന് ഉപ്പൂപ്പനെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് കട്ടിലിൽ ഇരുത്തി. അതിനുശേഷം അവൻ നേരെ കവലയിലേക്ക് ലക്ഷ്യമാക്കി ഓടി. ഒരു പത്ത് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും, അവൻ ഒരു ടാക്സി കാറുമായി മുറ്റത്തേക്ക് പാഞ്ഞു വന്നു.
റസിയയും അലിയും ചേർന്ന് അലവി ഹാജിയെ ഇരുവശത്തുനിന്നും മെല്ലെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് ഉമ്മറത്തേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിൽ ഇരുത്തി. ഉമ്മൂമ്മ ഈ വലിയ വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കാവുമെന്നതു കൊണ്ടും, അവരെ നോക്കാൻ മറ്റാരുമില്ലാത്തതുകൊണ്ടും റസിയ ഇത്തവണ കൂടെക്കയറിയില്ല.
“മോനെ, നീ സൂക്ഷിച്ചു കൊണ്ടുപോണേ,” അവൾ അലിയോട് പറഞ്ഞു.
അലി കാറിന്റെ മുൻസീറ്റിൽ കയറി ഇരുന്നതും ഡ്രൈവർ വണ്ടി ജില്ലാ ആശുപത്രി ലക്ഷ്യമാക്കി വേഗതയിൽ വിട്ടു. കാർ പടിയിറങ്ങിപ്പോകുന്നത് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ റസിയയുടെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു ഭയവും ഉത്കണ്ഠയും ബാക്കിയായിരുന്നു.