നേരം നന്നായി ഇരുട്ടിയിരുന്നു. നിലമ്പൂരിലെ ആ വലിയ മാളികവീടിനു ചുറ്റും രാത്രിയുടെ കനത്ത നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു പിടിച്ചു. സമയം കടന്നുപോകുംതോറും ഹാളിലെ ക്ലോക്കിലെ സൂചികളുടെ ചലനം റസിയയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഉപ്പൂപ്പയുടെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥ എന്താണെന്ന് അറിയാത്തതുകൊണ്ട് അവളുടെ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയും ഭയവും നിറഞ്ഞുനിന്നു.
അതുവരെ അലിയോടൊപ്പം അനുഭവിച്ച കാമത്തിന്റെ എല്ലാ സുഖങ്ങളും ലഹരിയും ആ നിമിഷത്തിൽ അവൾ പൂർണ്ണമായും മറന്നിരുന്നു. തങ്ങൾ മുകളിൽ ആനന്ദത്തിൽ മുഴുകിയിരുന്ന സമയത്താണ് താഴെ ആ വൃദ്ധൻ വീണു കിടന്നതെന്ന ചിന്ത ഒരു വലിയ കുറ്റബോധമായി അവളുടെ മനസ്സിനെ കുത്തിനോവിച്ചു.
‘ഉപ്പാക്ക് ഇനി വല്ലതും വലിയ കുഴപ്പം പറ്റിയാൽ എനിക്ക് സഹിക്കില്ല…’ അവൾ ജനാലപ്പടിയിൽ പിടിച്ചു പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി ഉരുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഉമ്മൂമ്മയും അരികിലിരുന്ന് പ്രാർത്ഥനയിലായിരുന്നു.
ഏകദേശം രാത്രി എട്ട് മണിയോടടുത്തിട്ടുണ്ടാകും. പെട്ടെന്നാണ് മുറ്റത്ത് വന്ന് നിന്ന ടാക്സി കാറിന്റെ ഹെഡ്ലൈറ്റ് വെളിച്ചം ജനാലയിലൂടെ അകത്തേക്ക് അടിച്ചത്. വണ്ടിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടതും റസിയ ഉമ്മറത്തേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു വാതിൽ തുറന്നു.
കാറിന്റെ പിൻവശത്തെ വാതിൽ തുറന്ന് അലി ആദ്യം പുറത്തിറങ്ങി. അതിനുശേഷം അവൻ വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ അലവി ഹാജിയെ കൈകളിൽ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് കാറിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ സഹായിച്ചു. ഹാജിയാരുടെ ഇടതുകൈയിൽ വെള്ള നിറത്തിലുള്ള പ്ലാസ്റ്റർ ഇട്ടിരിക്കുന്നത് ആ ഇരുട്ടിലും വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
“എന്തു പറഞ്ഞു ഡോക്ടർ…? വലിയ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ?” റസിയ വല്ലാത്ത വേവലാതിയോടെയും ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചും അലിയുടെയും ഉപ്പൂപ്പന്റെയും മുഖത്തേക്ക് മാറി മാറി നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
അവളുടെ ആ പരിഭ്രമം കണ്ടപ്പോൾ അലവി ഹാജി തളർന്ന സ്വരത്തിൽ ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി നൽകി: “ഒന്നുമില്ല മോളെ… നീ ഇങ്ങനെ പേടിക്കാൻ മാത്രം വലിയ കാര്യങ്ങളൊന്നുമില്ല. ഒരു വിരലിന് ചെറിയൊരു ഉളുക്കുണ്ടായിരുന്നു, അതുകൊണ്ട് അവർ ഒരു പ്ലാസ്റ്റർ ഇട്ടു തന്നു എന്ന് മാത്രം. കുറച്ചു ദിവസം അനക്കാതെ സൂക്ഷിച്ചാൽ മതി.”
“അതെ ഉമ്മ, പേടിക്കാൻ ഒന്നുമില്ല. എക്സ്റേ ഒക്കെ എടുത്തു നോക്കിയതാ, വേറെ കുഴപ്പങ്ങളൊന്നുമില്ല,” അലി ഹാജിയാരെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ ആശങ്കകൾ പൂർണ്ണമായും മാറ്റി.
അതു കേട്ടപ്പോഴാണ് റസിയയുടെ നെഞ്ചിൽ നിന്നും വലിയൊരു ഭാരം ഇറക്കിവെച്ചതുപോലെ തോന്നിയത്. അവൾക്ക് വല്ലാത്ത ആശ്വാസമായി. അവളും അലിയും ചേർന്ന് ഹാജിയാരെ മെല്ലെ നടന്ന് അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ബെഡിൽ അദ്ദേഹത്തെ കൃത്യമായി കിടത്തി, പുതപ്പൊക്കെ പുതപ്പിച്ചു കൊടുത്തു. കൂടെ വന്ന ഉമ്മൂമ്മയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ അരികിലിരുന്നു.
ഹാജിയാരെ മുറിയിൽ സുരക്ഷിതമായി കിടത്തിയ ശേഷം, അലിയും റസിയയും തിരികെ ഹാളിലേക്ക് നടന്നു. മുൻപിൽ നടക്കുകയായിരുന്ന റസിയയുടെ വണ്ണമുള്ള പിൻചന്തികളിൽ, പുറകിൽ നിന്നും വന്ന അലി ആരും കാണാത്ത വേഗതയിൽ തന്റെ വലതു കൈപ്പത്തി അമർത്തി ശക്തമായി ഒന്നു തടവി. തലേദിവസത്തെയും ഉച്ചയ്ക്കത്തെയും ലഹരിയുടെ ബാക്കിപത്രം എന്നോണമായിരുന്നു അവൻ്റെ ആ പെട്ടെന്നുള്ള സ്പർശനം.
അവൻ്റെ ആ വികൃതിയിൽ റസിയ പെട്ടെന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി. ഉപ്പൂപ്പന്റെ മുറിയിൽ നിന്നും ആരും നോക്കുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി, അവൾ അലിയുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ നോക്കി നല്ലൊരു നുള്ളു വെച്ചുകൊടുത്തു.
“നിനക്ക് ഇപ്പോഴും ഒരു അടക്കവുമില്ലല്ലേടാ…” എന്ന മട്ടിൽ അവൾ കണ്ണുരുട്ടിയപ്പോൾ, അവൻ തന്റെ കൈ തിരുമ്മിക്കൊണ്ട് അവളെ നോക്കി ഒരു കള്ളച്ചിരി ചിരിച്ചു. ആ നുള്ളിലും പരിഭവത്തിലും പകൽ മുഴുവൻ തങ്ങൾ അനുഭവിച്ച ആ വന്യമായ അടുപ്പത്തിന്റെ ആഴം വീണ്ടും അവരുടെ ഉള്ളിൽ സജീവമാവുകയായിരുന്നു.
ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ സമയം ആകുന്നതേയുള്ളൂ, ഞാൻ ഒന്ന് കുളിച്ചിട്ട് വരാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അലി ബാത്ത്റൂമിലേക്ക് നടന്നു. പകലത്തെ ഓട്ടപ്പാച്ചിലിന്റെ ക്ഷീണവും മനസ്സിലെ ആവേശവും മാറ്റാൻ അവൻ വിശദമായിത്തന്നെ കുളിച്ചു. കുളി കഴിഞ്ഞ് മുറിയിലെത്തി വസ്ത്രം മാറുമ്പോഴേക്കും താഴെ മേശപ്പുറത്ത് രാത്രിഭക്ഷണം തയ്യാറായിരുന്നു.