നിന്നു. ചുവന്ന പട്ടുവിരിയും ഗുഹാഭിത്തികളിലെ ദീപനാളങ്ങളും ആ നിമിഷത്തിന് നിഗൂഢമായൊരു ഭംഗി പകർന്നു. തൊഴിമാർ
പരസ്പരം നോക്കി; രാജകീയ വസ്ത്രങ്ങൾക്കപ്പുറം അവളുടെ സ്വാഭാവികമായ സൗന്ദര്യവും ഗാംഭീര്യവും അവർ ആദ്യമായി അടുത്തുനിന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു.
രാജകുമാരി കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി, അടുത്തതായി എന്താണ് സംഭവിക്കുകയെന്നറിയാതെ ദേവമ്മയുടെ നിർദേശത്തിനായി കാത്തുനിന്നു.
ദേവമ്മ വീണ്ടും കൈകൊണ്ട് ആംഗ്യം കാണിച്ചു. തൊഴിമാർ രാജകുമാരിക്ക് ചടങ്ങിനായി ഒരുക്കിയിരുന്ന ലളിതമായ വസ്ത്രം നൽകി.വളരെ ചെറിയ ഒരു ചുവന്ന തുണികഷ്ണം എന്ന് പറയാം.
അവൾ അത് ധരിച്ചശേഷം ചുവന്ന വിരിയുടെ മുന്നിൽ നിന്നു.
“കുമാരീ,” ദേവമ്മ ശാന്തമായ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു, “ഭയപ്പെടേണ്ട. .”
രാജകുമാരി ദേവമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ഗുഹയുടെ ആഴങ്ങളിൽ എവിടെയോ മണി വീണ്ടും മുഴങ്ങി. ആ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ, താൻ ഇതുവരെ അറിഞ്ഞിരുന്ന ലോകത്തിനപ്പുറമുള്ള ഒരു രഹസ്യത്തിലേക്കാണ് കടക്കുന്നതെന്ന്
അവൾക്ക് തോന്നി.
ദേവമ്മ :കുമാരി ഇവിടെ കിടന്നോളു.
ദേവമ്മ കണ്ണുകൾ അടച്ച് ദേവിയുടെ വിഗ്രഹത്തിനു മുന്നിൽ കൈകൾ കൂപ്പി നിന്നു. വലതുകൈയിൽ ചെറിയൊരു വെങ്കലമണി; ഇടതുകൈയിൽ ചുവന്ന പൂക്കളും കുങ്കുമവും.
ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ അവൾ നിശ്ശബ്ദയായി നിന്നു. ഗുഹയ്ക്കുള്ളിൽ ദീപനാളങ്ങളുടെ നേരിയ മർമ്മരം മാത്രമേ കേൾക്കാനുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
പെട്ടെന്ന് ദേവമ്മ മണി മുഴക്കി.
“ഘണീർ… ഘണീർ…”
വെങ്കലമണിയുടെ തെളിഞ്ഞ നാദം ഗുഹയുടെ നിശ്ശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചു. ശബ്ദം ആദ്യം പൂജാമണ്ഡപത്തിൽ നിറഞ്ഞു; പിന്നീട്
വളഞ്ഞുപോകുന്ന ഇടനാഴികളിലൂടെ ദൂരത്തേക്ക് പടർന്നു. ഓരോ പ്രതിധ്വനിയും മറ്റൊന്നിനോടു ചേർന്ന് ഗുഹയുടെ ആഴങ്ങളിൽനിന്ന് തിരിച്ചെത്തുന്നതുപോലെ തോന്നി. പുറംലോകത്തുനിന്ന് പൂർണമായി വേർപെട്ട ആ സ്ഥലത്ത് മണിനാദം മാത്രമായിരുന്നു കാലത്തിന്റെ സാന്നിധ്യം അറിയിച്ചിരുന്നത്.
മണി മുഴക്കിക്കൊണ്ടുതന്നെ ദേവമ്മ ഗംഭീരമായ സ്വരത്തിൽ മന്ത്രം ചൊല്ലാൻ തുടങ്ങി.
ദേവമ്മ: “ഓം… ഐം ഹ്രീം ശ്രീം… കാമാക്ഷ്യൈ നമഃ…”
ഓരോ അക്ഷരവും വ്യക്തമായി ഉച്ചരിച്ച അവളുടെ ശബ്ദത്തിന് പ്രായത്തിന്റെ പക്വതയും ദീർഘകാലത്തെ ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങളുടെ
ഗാംഭീര്യവുമുണ്ടായിരുന്നു. മന്ത്രത്തിന്റെ അവസാനാക്ഷരങ്ങൾ ഗുഹാഭിത്തികളിൽ തട്ടി മടങ്ങിയെത്തി. ദേവമ്മ ഓരോ മന്ത്രത്തിന്റെയും അവസാനം മണി മൂന്നു തവണ മുഴക്കി.
“ഘണീർ… ഘണീർ… ഘണീർ…”
മന്ത്രവും മണിനാദവും പരസ്പരം ചേർന്ന് ഒരു താളം സൃഷ്ടിച്ചു. ദേവമ്മയുടെ ശബ്ദം ഉയരുമ്പോൾ മണിനാദം അതിന് അകമ്പടിയായി; അവൾ മന്ത്രം അവസാനിപ്പിച്ച് ഒരു നിമിഷം മൗനമായാൽ ഗുഹയിൽ പ്രതിധ്വനിയുടെ നേർത്ത അലയൊലികൾ മാത്രം ശേഷിച്ചു.
അവൾ ചന്ദനജലം ദേവിയുടെ ശിലാരൂപത്തിൽ തളിച്ചു. തുടർന്ന് ചുവന്ന പൂക്കൾ ഓരോന്നായി അർപ്പിച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും മന്ത്രം ഉരുവിട്ടു. ദീപത്തിന്റെ വെളിച്ചം
വിഗ്രഹത്തിൽ പതിക്കുമ്പോൾ ഗുഹയുടെ മേൽക്കൂരയിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്ന നിഴലുകൾക്ക് ജീവനുള്ളതുപോലെ തോന്നി.
രാജകുമാരി ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് ആ ചടങ്ങ് നോക്കികിടന്നു . മന്ത്രങ്ങളുടെ അർത്ഥം മുഴുവനായി മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും അവയുടെ താളവും മണിനാദത്തിന്റെ ആഴവും അവളുടെ മനസ്സിൽ വിചിത്രമായൊരു അനുഭൂതി സൃഷ്ടിച്ചു.
അവസാനമായി ദേവമ്മ മണി ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച് കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
മണി ഒരിക്കൽക്കൂടി മുഴങ്ങി.
മണി തിരികെ ഭാണ്ഡകെട്ടിലേക്ക് വെച്ച ശേഷം മറ്റൊരു വസ്തു അതിൽ നിന്ന് എടുത്തു
ഒരു ചെറിയ തടി കഷ്ണം. ഏകദേശം ഒരു ചാണ് നീളമുള്ള ആ തടി നല്ല വൃത്താകൃതിയിൽ കൊത്തിയെടുത്തതായിരുന്നു. ഒരു ഇഞ്ചോളം വ്യാസമുള്ള അതിന്റെ പ്രതലം മിനുസപ്പെടുത്തി തിളക്കമുള്ളതാക്കിയിരുന്നു.
അരികുകളൊന്നും കൂർത്തുനിന്നില്ല; രണ്ടറ്റങ്ങളും ഭംഗിയായി ഉരുണ്ടിരുന്നു. പഴക്കമുണ്ടെങ്കിലും അതിന്റെ മിനുസവും ആകൃതിയുടെ കൃത്യതയും . ദീപത്തിന്റെ വെളിച്ചം അതിന്റെ മിനുസമുള്ള പ്രതലത്തിൽ