“ആദി… ഇതെന്താണ്? ഇയാൾ കൊച്ചു കുട്ടികളെയാണോ ലക്ഷ്യം വെക്കുന്നത്?”
അവളുടെ ശബ്ദത്തിലെ ഭയം വായുവിൽ തങ്ങിനിന്നു. ആദി മറുപടി നൽകിയില്ല. അവൻ നിശബ്ദനായി. അവന്റെ വിരലുകൾ ചിത്രത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗത്തേക്ക് നീങ്ങി. പതുക്കെ അവൻ ആ ചിത്രം സൂം ചെയ്തു. ചുവന്ന വട്ടമിട്ട ഒരു ഭാഗം.
“അല്ല ശിവന്യ…”
ആദിയുടെ ശബ്ദം ഇടറി. അവൻ ആ ചിത്രത്തിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
“ഇതൊരു കുട്ടിയല്ല. നോക്ക്… ഈ ചുവന്ന വട്ടത്തിനുള്ളിൽ മുൻപിലിരിക്കുന്ന
ചെറിയ ആൺകുട്ടി…”
ശിവന്യ കൂടുതൽ അടുത്ത് നോക്കി.
“അത് ഞാനാണ്. എന്റെ സ്കൂൾ കാലഘട്ടത്തിലെ ഫോട്ടോയാണിത്.”
ശിവന്യയുടെ കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു. അവൾ ആ ചിത്രത്തെ വീണ്ടും വീണ്ടും നോക്കി. ആദിയുടെ ബാല്യകാല മുഖം അവിടെയുണ്ട്. എന്നാൽ അവളുടെ ശ്രദ്ധ മാറിയത് തൊട്ടുപിന്നിലായിരുന്നു. അവിടെയും ഒരു ചുവന്ന വട്ടം. മറ്റൊരു ചെറിയ കുട്ടി. ആദിയുടെ തൊട്ടുപിന്നിൽ ഇരിക്കുന്ന ആ മുഖം കണ്ടതും ആദിയുടെ ഓർമ്മകൾ ഒരു തിരമാല പോലെ ആഞ്ഞടിച്ചു. പൊടിപിടിച്ച ക്ലാസ്സ് മുറികളും, ബെഞ്ചിലെ വരകളും, പഴയ സൗഹൃദങ്ങളും അവന്റെ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു.
“ശിവന്യ, ഇവൻ എന്റെ സ്കൂൾമേറ്റാണ്!”
അവിശ്വസനീയത ആദിയുടെ വാക്കുകളിൽ നിഴലിച്ചു. അവൻ ഫോൺ ടേബിളിലേക്ക് വെച്ചു. അവന്റെ നെഞ്ച് വേഗത്തിൽ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“നീ പറയുന്നത്… ഇവൻ നിന്നെ പണ്ടേ അറിയാമായിരുന്നു എന്നാണോ?”
ശിവന്യയുടെ ചോദ്യം അവനെ ചിന്തിപ്പിച്ചു.
“അതെ. പക്ഷേ ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ വലിയ സൗഹൃദമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കൊക്കെ സംസാരിക്കും, അത്രതന്നെ.”
ശിവന്യ ആലോചനയോടെ ആ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി.
“എന്നിട്ട് എന്തിനാണ് ഇപ്പോൾ ഈ ഫോട്ടോ അയക്കുന്നത്? വെറുമൊരു കൊലപാതകം നടത്താനാണെങ്കിൽ ഇതിന്റെ ആവശ്യമില്ലല്ലോ.”
ആദി എഴുന്നേറ്റു. അവൻ ജനാലയ്ക്കൽ പോയി നിന്നു. കൊച്ചിയുടെ തിരക്കുള്ള തെരുവുകൾ താഴെ ഒഴുകുന്നു.
“ഇതൊരു കൊലപാതകം മാത്രമല്ല ശിവന്യ. അവൻ എന്റെ വ്യക്തിജീവിതത്തിന്റെ അടിത്തറ തകർക്കാൻ നോക്കുകയാണ്. എന്നെ മാനസികമായി തളർത്തുക. ഞാൻ ആരായിരുന്നു, എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത് എന്ന് അവൻ ഓർമ്മിപ്പിക്കുകയാണ്.”
ശിവന്യ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“അവൻ നിന്നെക്കുറിച്ച് എല്ലാം അറിയാം എന്ന് കരുതുന്നു. അത് നിന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടോ?”
ആദി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോൾ ഭയമായിരുന്നില്ല, പകരം ഒരുതരം ദേഷ്യവും നിശ്ചയദാർഢ്യവും നിഴലിച്ചു.
“ഭയമല്ല ശിവന്യ, ദേഷ്യമാണ്. എന്റെ ഭൂതകാലത്തെ അവൻ ഒരു ആയുധമാക്കാൻ നോക്കുന്നു. പക്ഷേ ഇനി സമയം കളയാനില്ല.”
“നീ എന്താണ് ചെയ്യാൻ പോകുന്നത്?”
“ഈ ഫോട്ടോ എനിക്ക് നൽകിയ വലിയൊരു സൂചനയാണ്. അവന്റെ മുഖം എനിക്കിനി കാണണം. അവൻ ആരാണെന്ന്, എന്തുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെ മാറി എന്ന് എനിക്ക് കണ്ടെത്തണം.”
പിറ്റേദിവസം രാവിലെ.
സൂര്യൻ ഉദിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടില്ല. ആദിയുടെ വണ്ടി പഴയ സ്കൂൾ മതിലിന് മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം തിരികെ എത്തുമ്പോൾ ആទីരത്തെ കാറ്റിന് പഴയ അതേ മണമായിരുന്നു. പക്ഷേ സ്കൂളിന് മാറ്റങ്ങൾ വന്നിരിക്കുന്നു. പുതിയ കെട്ടിടങ്ങൾ, പുതിയ പെയിന്റുകൾ. എങ്കിലും ആ പഴയ ഇടനാഴികളിൽ അവന്റെ ബാല്യം ഇപ്പോഴും അലയുന്നുണ്ടാകും.
ആദി ഹെഡ്മാസ്റ്ററുടെ ഓഫീസിലേക്ക് കയറി. പഴയ ഫോട്ടോ ഫോണിൽ കാണിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചു.
“സാറേ, ഈ കുട്ടിയെക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും അറിയാമോ?”
ഹെഡ്മാസ്റ്റർ കണ്ണട ശരിയാക്കി ആ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി. അദ്ദേഹം ഒന്ന് ചുളിച്ചു.
“ക്ഷമിക്കണം ആദി, എനിക്ക് ഈ കുട്ടിയെ ഓർമ്മയില്ല.”
ആദി നിരാശയോടെ നോക്കി.
“സാറേ, വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപുള്ള ഫോട്ടോയാണിത്. റെക്കോർഡുകളിൽ ഒന്ന് നോക്കാമോ?”
ഹെഡ്മാസ്റ്റർ ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
“മോനേ, ഞാൻ ഇവിടെ വന്നിട്ട് രണ്ട് വർഷമേ ആയിട്ടുള്ളൂ. പഴയ റെക്കോർഡുകൾ പലതും ഡിജിറ്റൈസ് ചെയ്തിട്ടില്ല. പക്ഷേ, രാഘവൻ