സമയം പതുക്കെ കടന്നുപോയി. സൂര്യൻ ഉദിച്ചുയർന്നു, വീടിന്റെ മുൻവശത്തേക്കും മുറ്റത്തേക്കും വെളിച്ചം പരന്നു. എന്നാൽ ആ വലിയ വീട്ടിലെ നസീമയുടെ മുറിയിൽ സമയം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
പുലർച്ചെ അഞ്ചു മണിവരെ നീണ്ടുനിന്ന ആ വലിയ അഴിഞ്ഞാട്ടത്തിന്റെ ശേഷിപ്പിൽ മൂന്നുപേരും നല്ല ഉറക്കമായിരുന്നു. സമയം രാവിലെ എട്ട് മണി കഴിഞ്ഞിട്ടും അവർ ആരും ഉണർന്നിരുന്നില്ല.
അതേസമയം, താഴത്തെ നിലയിലെ തന്റെ മുറിയിൽ നിന്നും ഉണർന്നു വന്ന ഉമ്മ തലേദിവസം രാത്രി തന്റെ കൂടെ കിടപ്പറ പങ്കിട്ട്, തന്റെ ഏകാന്തതയ്ക്ക് വിരാമമിട്ട ഉണ്ണിയെ കാണാത്തതുകൊണ്ട് ആദ്യം ഒന്ന് ചുറ്റും നോക്കി.
എന്നാൽ ഉണ്ണി നേരത്തെ തന്നെ അവിടെനിന്നും പോയിട്ടുണ്ടാകാം എന്ന് കരുതി അവൾ അത് കാര്യമാക്കിയെടുത്തില്ല. അവർ വേഗം ഡ്രെസ്സ് ഒക്കെ എടുത്തിട്ട് മുറിയുടെ പുറത്തേക്ക് വന്നു.
തലേ ദിവസത്തെ കളിയുടെ ക്ഷീണം ഉമ്മയുടെ മുഖത്ത് നിഴലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർ അതിന്റെ ഓർമയിൽ വീണ്ടും ഉണ്ണിയെ കാണാനും സംസാരിക്കാനുമൊക്കെയുള്ള ആഗ്രഹത്തിലുമായിരുന്നു. അവർ പതിവ് ജോലികൾക്കായി അടുക്കളയിലേക്കും വരാന്തയിലേക്കും നോക്കി.
അല്പം കഴിഞ്ഞു വീടിന്റെ മറ്റൊരു മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി വന്ന അൻസിബയോട് ഉമ്മ ചോദിച്ചു:
“അൻസിബേ… ഹിബയെയും നസീമയെയും ഇതുവരെ കാണുന്നില്ലല്ലോ? അവര് രണ്ടാളും എവിടെയാ?
എണീറ്റില്ലേ ഇതുവരേം?”
അൻസിബ ഉറക്കച്ചടവോടെ തലമുടി ഒതുക്കിക്കൊണ്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു: “ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ ഹിബയുടെ മുറിയിൽ അവളില്ല ഉമ്മാ. ചിലപ്പോൾ ഇന്നലെ രാത്രി അവളും നസീമത്തയും കൂടി ഒന്നിച്ച് കിടന്നിട്ടുണ്ടാകും. അവര് ഇടക്കൊക്കെ അങ്ങനെയാണല്ലോ.”
“അത് ശരിയാണ്… എങ്കിലും ഇത്രയും നേരം അവർ ഉണരാതിരിക്കാൻ എന്തായാലും ഒരു കാരണമുണ്ടാകും, നമുക്കൊന്ന് വിളിച്ചു നോക്കാം” ഉമ്മ സംശയത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ഉമ്മയും അൻസിബയും ചേർന്ന് നേരെ മുകളിലെ നിലയിലേക്ക് നടന്നു. നസീമയുടെയും ഹിബയുടെയും കിടപ്പുമുറിയുടെ മുന്നിൽ ചെന്ന അവർ വാതിലിൽ ചെന്ന് രണ്ടുതവണ തട്ടിവിളിച്ചു.
“നസീമാ… ഹിബാ… നേരം എട്ടുമണിയായി, എഴുന്നേൽക്കൂ കുട്ടികളേ!” ഉമ്മ ഉറക്കെ വിളിച്ചുകൊണ്ട് വാതിലിൽ വീണ്ടും തട്ടി.
എന്നാൽ അകത്തുനിന്നും യാതൊരുവിധ പ്രതികരണവുംണ്ടായില്ല. മുറി പൂർണ്ണമായും നിശബ്ദമായിരുന്നു. അവർ വീണ്ടും പലതവണ വിളിച്ചുനോക്കിയെങ്കിലും അകത്തുനിന്നും അനക്കമൊന്നും കേട്ടില്ല. അതോടെ ഉമ്മയുടെയും അൻസിബയുടെയും ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു ഭയവും പരിഭ്രാന്തിയും കയറിപ്പറ്റി.
ഉടൻതന്നെ ഉമ്മ തന്റെ ഫോൺ എടുത്തു ഉണ്ണിയുടെ നമ്പറിലേക്ക് ഡയൽ ചെയ്തു. ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ആരും ഫോൺ എടുക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, ആ റിംഗ് ചെയ്യുന്ന ശബ്ദം നേരെ ആ കിടപ്പുമുറിക്കുള്ളിൽ നിന്നുമാണ് കേട്ടത്.
“ട്രിങ്… ട്രിങ്…” എന്ന ആ ശബ്ദം ആ വാതിലിന് പുറത്തുനിന്നാൽ വ്യക്തമായി കേൾക്കാമായിരുന്നു.
അൻസിബ സംശയത്തോടെ ഉമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടൊപ്പം ഒരു വല്ലാത്ത സംശയം നിഴലിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പതുക്കെ ഉമ്മയോട് തന്റെ മനസ്സിലിരിപ്പ് പറഞ്ഞു:
“ഉമ്മാ… എനിക്ക് ചെറിയൊരു സംശയമുണ്ട്. നമ്മൾ എത്ര വിളിച്ചിട്ടും വാതിൽ തുറക്കാത്തതിന് പിന്നിൽ വേറെ എന്തെങ്കിലും കാരണമുണ്ടാകുമോ? എനിക്ക്
തോന്നുന്നത്… ഉണ്ണിയേട്ടൻ ആ മുറിയിൽ ഉണ്ടാകാനാണ് സാധ്യത.”
“ഉണ്ണിയേട്ടനോ? അതെങ്ങനെയാ അൻസിബേ? ഉണ്ണി ഇന്നലെ രാത്രി എപ്പോഴോ പോയതല്ലേ…” ഉമ്മ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“അതൊന്നുമല്ല ഉമ്മാ… ഇന്നലെ രാത്രി വൈകിയും ഉണ്ണിയേട്ടൻ ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ. ചിലപ്പോൾ രാത്രി വൈകി പുള്ളി ഇവരുടെ മുറിയിലേക്ക് കയറിപ്പോയിട്ടുണ്ടാകും.
അൻസിബയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഉമ്മ ശരിക്കും ഞെട്ടിപ്പോയി. കാരണം, തലേദിവസം രാത്രി തന്നോടൊപ്പമാണ് ഉണ്ണി ഉറങ്ങിയതെന്നും, പാതിരാത്രിക്ക് ശേഷം എപ്പോഴോ താൻ ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാണ് അവൻ അവിടെനിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയതെന്നും ഉമ്മയ്ക്ക് മാത്രമറിയാവുന്ന ഒരു രഹസ്യമായിരുന്നു.