അജിത ഒന്ന് ഞെട്ടി, പക്ഷേ പെട്ടെന്ന് തന്നെ അത് മറച്ചു പിടിച്ചു.
അജിത: “സിനിമയോ? ആര് പറഞ്ഞു? ഞാൻ ആരുടെ കൂടെയും സിനിമയ്ക്ക് പോയിട്ടില്ല അരുണേട്ടാ. നിങ്ങൾ വെറുതെ എന്നെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞു പേടിപ്പിക്കല്ലേ.”
അരുൺ (ശാന്തമായി): “സത്യമാണോ അജി? ഞാൻ ഇപ്പോൾ അതിന്റെ തെളിവ് നിന്റെ മുന്നിൽ കാണിച്ചാൽ നീ എന്ത് പറയും? നീ അത് ഓർത്ത് അധികം ബുദ്ധിമുട്ടണ്ട. അത് വിട്… വില്ല മായ (Villa Maya) റെസ്റ്റോറന്റിൽ നീ വരുണിന്റെ കൂടെ ഡിന്നറിന് പോയിരുന്നല്ലോ? അതും നീ കള്ളം പറയുമോ?”
ഇത്തവണ അജിതയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ഒന്ന് ആശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
അജിത: “ഓ… അതാണോ? വരുൺ ഡിന്നറിന് വിളിച്ച കാര്യം അന്ന് തന്നെ ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞിരുന്നല്ലോ. അത് നിങ്ങൾക്കറിയാവുന്ന കാര്യമാണ്. അതിൽ എന്താ ഇത്ര വലിയ രഹസ്യം?”
അരുൺ പതുക്കെ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ വല്ലാത്തൊരു പരിഹാസമുണ്ടായിരുന്നു.
അരുൺ: “ശരിയാ അജി… ആദ്യം അവൻ വിളിച്ചപ്പോൾ നീ എന്നോട് ചോദിച്ചിരുന്നു. ഞാൻ സമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തു. പക്ഷേ ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത് അതല്ല. കഴിഞ്ഞ വെള്ളിയാഴ്ച രണ്ടാമതും നീ അവന്റെ കൂടെ വില്ല മായയിൽ പോയതിനെ കുറിച്ചാണ്. അന്ന് ഓഫീസിൽ നല്ല വർക്ക് ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് നീ വൈകി വന്നത് ആ ഡിന്നർ കഴിഞ്ഞിട്ടല്ലേ?”
അജിതയുടെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പ് തുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞു. അരുൺ ഇത്രയൊക്കെ അറിയുമെന്ന് അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചില്ല. താൻ എങ്ങനെ പ്രതിരോധിക്കണം എന്നറിയാതെ അവൾ പകച്ചു നിന്നു. കള്ളം പറഞ്ഞു പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ബോധ്യമായപ്പോൾ അവൾ തന്റെ അവസാന അടവ് പുറത്തെടുത്തു—അവനെ തിരിച്ചു ആക്രമിക്കുക.
അജിത (കരച്ചിലിന്റെ വക്കിൽ, ദേഷ്യത്തോടെ): “അരുണേട്ടാ… മതി! നിങ്ങൾ എന്തിനാ എന്നെ ഇങ്ങനെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്നത്? നിങ്ങൾ തന്നെയല്ലേ ആദ്യം എന്നോട് പറഞ്ഞത് പഴയ ഫ്രണ്ട്സിനെ കാണണം, പുറത്ത് പോയി എൻജോയ് ചെയ്യണം എന്നൊക്കെ? നിങ്ങളാണ് എന്നെ നിർബന്ധിച്ച് പുറത്തേക്ക് വിട്ടത്.
ഇപ്പോൾ ഞാൻ പോയതിനും വന്നതിനും ഒക്കെ ഇങ്ങനെ കണക്ക് ചോദിക്കാനും സംശയിക്കാനും ആണെങ്കിൽ എന്തിനായിരുന്നു ആ പ്രഹസനം? എന്റെ പുറകെ നടന്ന് ചാരപ്പണി നടത്തുകയാണോ നിങ്ങൾ? നിങ്ങളുടെ ഈ സംശയം എന്നെ തകർക്കുന്നുണ്ട്!”
അവൾ ആഞ്ഞു ശ്വാസം വിട്ടുകൊണ്ട് അവനെ നോക്കി. ഭർത്താവിനെ കുറ്റപ്പെടുത്തി ആ സാഹചര്യം ഒന്ന് മാറ്റിയെടുക്കാം എന്നായിരുന്നു അവളുടെ പ്രതീക്ഷ. പക്ഷേ അരുൺ കുലുങ്ങിയില്ല.
അരുൺ ഒരടി കൂടി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. ആ മുറിയിലെ പിരിമുറുക്കം താങ്ങാവുന്നതിലും അധികമായിരുന്നു. അജിതയുടെ ശ്വാസഗതി വേഗത്തിലായി.
അരുൺ: “ഞാൻ പറഞ്ഞതുകൊണ്ടാണ് നീ പോയതെന്ന് നീ പറയുന്നതിൽ കുറച്ചു സത്യമുണ്ട് അജി. പക്ഷേ നീയും വരുണും തമ്മിലുള്ള ആ ബന്ധം സൗഹൃദത്തിനും അപ്പുറമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ നീ അത് തിരുത്തണമായിരുന്നു.
ആ സിനിമയ്ക്കും വില്ല മായയിലെ ആ രണ്ടാമത്തെ ഡിന്നറിനും ഇടയിൽ സംഭവിച്ച മാറ്റങ്ങൾ നിന്റെ മുഖത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്തിനാ അജി നീ എന്നോട് കള്ളം പറഞ്ഞത്?”
അജിത (കരച്ചിലിന്റെ വക്കിൽ): “കള്ളം പറയേണ്ടി വന്നത് നിങ്ങൾ കാരണമാ! ഓരോ കാര്യത്തിനും ഇങ്ങനെ ചോദ്യം ചെയ്താൽ പിന്നെ ആരെങ്കിലും സത്യം പറയുമോ? നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിച്ചത് പോലെ ഞാൻ ഫ്രണ്ട്സിനെ കണ്ടു. അതിൽ ഇത്ര വലിയ തെറ്റെന്താ?”
അരുൺ പതുക്കെ ബെഡിലിരുന്നു. അവന്റെ സംസാരത്തിൽ പഴയ ആ ദേഷ്യമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. പകരം, ഒരുതരം താല്പര്യവും നിഗൂഢതയും നിറഞ്ഞ ഭാവമായിരുന്നു അവന്.
അരുൺ: “അജി… എന്തിനാടാ നീ ഇങ്ങനെ പേടിക്കുന്നത്? നമ്മുടെ ഇടയിൽ എന്തിനാ രഹസ്യങ്ങൾ? നീ കൂടുതൽ സുന്ദരിയാകണമെന്നും മറ്റുള്ളവർ നിന്നെ നോക്കണമെന്നും ആഗ്രഹിക്കുന്നവനാണ് ഞാൻ. നിനക്ക് പുറത്തുപോയി എൻജോയ് ചെയ്യാൻ ഞാൻ പെർമിഷൻ തന്നതും അതുകൊണ്ടല്ലേ? അപ്പോൾ നീ എന്നോട് എല്ലാം തുറന്നു പറയുന്നതല്ലേ അതിന്റെ ശരി?”