ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി വാതിൽ അടച്ചിട്ട് സുധയുടെ അടുത്ത് വന്നു.
: നീയാ ചെക്കനെക്കൊണ്ട് ഊക്കിച്ചോടീ?
സുധ ഒന്ന് ഞെട്ടി അവൾ ആകെ ചമ്മി പോയി.
സത്യം പറഞ്ഞാൽ പയ്യനും സുധയും കൂടി ഊക്കിയിട്ട് കിടക്കുകയായിരുന്നു അപ്പോഴാണ് ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി വാതിലിൽ മുട്ടിയത്.
: സത്യമല്ലേ നീയാ ചെറുക്കനെ കൊണ്ട് ഊക്കിപ്പിച്ചില്ലേ?
എന്തും തുറന്നു ചോദിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ് ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി സുധയോട് അങ്ങനെതന്നെ ചോദിച്ചത്.
: അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല ലക്ഷ്മി.
അല്പം പതുമിപതുമിയാണ് സുധ മറുപടി പറഞ്ഞത്.
സുധയ്ക്ക് ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയുടെ മുഖത്തോട്ട് നോക്കാൻ തന്നെ തോന്നിയില്ല.
: വേണ്ട വേണ്ട നീ എന്റെ മുഖത്തോട്ട് നോക്കുന്നത് പോലുമില്ല.
എനിക്കറിയാം ആ ചെക്കൻ നിന്നെ തീർച്ചയായും ഊക്കിക്കാണും.
സുധ അപ്പോഴും ഒന്നും മിണ്ടാതെ കുനിഞ്ഞിരുന്നതേയുള്ളൂ.
അവൾ വല്ലാതെ ചമ്മി പോയിരുന്നു.
അത് മറച്ചുവെക്കാൻ ഇനി പറ്റില്ലെന്ന് സുധക്ക് മനസ്സിലായി.
കുട്ടി അവളുടെ അടിപ്പാവാട സ്വൽപ്പം പൊക്കി നോക്കി.
അവളുടെ തുടയിൽ ശുക്ലം ഉണങ്ങി പറ്റിയിരിക്കുന്നു.
: ആ ചെറുക്കന് വെള്ളം വച്ചോടി.
ഇത്രയും പാല് നിന്റെ തൊടയെ പറ്റി പിടിക്കാൻ.
ഇത്രയും ആയപ്പോഴേക്കും സുധയ്ക്ക് ചിരി വന്നു.
ഇനി ഒന്നും മറച്ചു വെക്കേണ്ട എന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
: നിനക്കറിയാമോ അവന്റെ ആദ്യ വെള്ളം ഞാനാണ് ഉൾക്കൊണ്ടത്.
: കൊള്ളാം ചെറുക്കനെ എനിക്ക് നന്നായിട്ടങ്ങ് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു. അതുപോട്ടെ, എങ്ങനെയുണ്ട് കക്ഷിയുടെ അടി. ഐ മീൻ ഊക്ക്?
: അത് പിന്നെ സുധയുടെ സെലക്ഷൻ അല്ലേ ഒട്ടും പിന്നോട്ടാവില്ലല്ലോ.
: അതെനിക്കറിയാം പണ്ട് നീ ലീല ടീച്ചറുടെ മകനുമായി ലൈൻ ആയതല്ലേ. നിങ്ങളെ രണ്ടുപേരെയും കൂടെ ടോയ്ലറ്റിൽ വച്ച് കണ്ടതും അവിടെ നിങ്ങൾ നോക്കിയതും എല്ലാം സ്കൂളിലാകെ പാട്ടായതല്ലായിരുന്നോ.
: എനിക്ക് എല്ലാം ഓർമ്മയുണ്ട്.
: പക്ഷേ ആ ചെക്കനെ ഞാൻ എവിടെയോ കണ്ടിട്ടുള്ളതുപോലെ തോന്നുന്നു. ആരുടെയോ ഒരു മുഖച്ഛായ.
അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ സുധ അവളെ നോക്കി വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
:
അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ ആരുടെ മുഖച്ഛായ ആണെന്ന് നീയൊന്ന് ഓർത്തു നോക്കിക്കേ.
: ഞാൻ പറയാം അങ്ങനെയുള്ള ആളെ ഇനി എവിടെയെങ്കിലും വച്ച് കാണുമ്പോൾ തീർച്ചയായും ഞാൻ ഓർമിക്കും.
: എങ്കിൽ നീ വാ അവന്റെ മുഖച്ഛായയുള്ള ഒരാളെ ഞാൻ നിനക്ക് കാണിച്ചു തരാം.
സുധ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
: ദാ കിടക്കുന്നു അവന്റെ മുഖച്ഛായ ഉള്ള ആൾ.
സുധയുടെ കുഞ്ഞുമോൾ ആയിരുന്നു അത്.
: അതേടി ഈ മുഖച്ഛായ തന്നെയാണ് ആ ചെക്കനും.
: എന്നാലും നിന്റെ ഓർമ്മ അപാരം തന്നെ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി.
: അപ്പോൾ നീ പറഞ്ഞു വരുന്നത് ഈ കുട്ടി അവന്റെ ആണെന്നാണോ?
: എന്താ നിന്റെ സംശയം മാറിയില്ലേ ഇതുവരെ.
: എടീ കാന്താരി എന്നാലും നീ ആളു കൊള്ളാമല്ലോ നീ കുറെ സുഖിച്ചു കാണുമല്ലോടീ അവനെക്കൊണ്ട്.
: അവന് സുഖം വരുന്നത് കാണാനാ എനിക്ക് ഇഷ്ടം.
: ഹോ എന്നെ പറഞ്ഞങ്ങ് കൊതിപ്പിക്കല്ലേ നീ!
: അത്രയ്ക്ക് കൊതിയാണോ നിനക്ക്.
: ഇതെന്താ ചക്കയും മാങ്ങയും മറ്റോ ആണോ കൊതിക്കാൻ.
: പണ്ടൊക്കെ നമ്മൾ എന്ത് കിട്ടിയാലും പങ്കിട്ടല്ലേ കഴിക്കാറുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
അവനെയും നമുക്ക് പങ്കിട്ടാലോ.
: ഓ അതിനീം പങ്കിടേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടോ നിനക്കിഷ്ടപ്പെട്ട വിഭവമല്ലേ അവൻ.
: എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ട സാധനം നീ അനുഭവിക്കുന്നതിൽ എനിക്ക് യാതൊരു വിഷമവുമില്ല. പക്ഷേ ഒന്നോ രണ്ടോ പ്രാവശ്യം മാത്രം.
രണ്ടുപേരും സംസാരിച്ച് സംസാരിച്ച് ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തി.
: ഒരു കാര്യം ചെയ്യ് ഞാൻ അവനെ നന്നായിട്ട് ഒന്ന് പരിചയപ്പെടട്ടെ എന്നിട്ട് പോരെ.
: നീ അവനെ ഇപ്പോൾ തന്നെ നിന്റെ വീട്ടിലോട്ടു കൊണ്ടുപോ. പരിചയപ്പെടുമോ എന്തു വേണമെങ്കിലും ചെയ്തോ.
: അതൊന്നും വേണ്ട ഞാൻ നാളെ പകൽ ഇങ്ങോട്ട് വരാം അവനിവിടെ ഉണ്ടായാൽ മതി ഞങ്ങൾ പരിചയപ്പെട്ടോളാം. ചോദിക്കാൻ മറന്നു അവന്റെ പേര് എന്താണ്.