എങ്കിലും അവൾക്ക് അവനെ നോക്കുവാൻ വല്ലാത്ത ഒരു മടി തോന്നി.
ഒരു നാണവും.
: ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയേ, എവിടേക്ക് പോകാനാ പുറപ്പാട്.
രവി അവളോട് ചോദിച്ചു. സ്നേഹം കൂടുമ്പോഴൊക്കെ അവൻ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയെ എന്നാണ് അവളെ വിളിക്കുന്നത്.
: പേര് വിളിക്കാതെ അപ്പച്ചീന്നു വിളിയെടാ.
താഴോട്ട് നോക്കി കൊണ്ടാണ് ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി അത് പറഞ്ഞത്.
: അതിന്റെ ആവശ്യമുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല. എനിക്കെന്റെ അപ്പച്ചിയെ എന്തുവേണമെങ്കിലും വിളിക്കാം. അപ്പച്ചിയോട് അതിനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം എനിക്കുണ്ട്. വിളിക്കുക മാത്രമല്ല എനിക്ക് എന്തുവേണമെങ്കിലും എന്റപ്പച്ചിയെ ചെയ്യാനും ഉള്ള അധികാരം ഉണ്ട്.
: നിന്റെ അധികാരം കുറച്ച് അതിക്രമിക്കുന്നുണ്ട്.
: കുറച്ചല്ല അധിക്രമിക്കാനിരിക്കുന്നതേയുള്ളൂ.
ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് കയറി.
രവി അവരെ അനുഗമിച്ചു.
: ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി എന്തിനാ രാവിലെ വീട്ടിൽ വന്നത്. എന്നെ കാണാൻ വന്നതാണല്ലേ.
: ഓ പിന്നെ നിന്നെ കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് എന്തെടുക്കാനാ.
: അമ്മ പറഞ്ഞല്ലോ എന്നെ വന്ന് തിരക്കിയിട്ട് പോയെന്ന്.
: ഇന്നല്ലല്ലോ മുമ്പും നിന്നെ ഞാൻ വന്ന് തിരക്കിട്ടുണ്ടല്ലോ.
: അതല്ല എന്നും വരുന്നതു പോലെയല്ല ഇന്ന് അപ്പച്ചി അവിടെ വന്നത്. ഓടിക്കിതച്ചു വന്നെന്നാണ് അമ്മ പറഞ്ഞത്!
ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി അതിന് ഉത്തരം പറഞ്ഞില്ല. അവർ അവന്റെ
മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. കുറുക്കന്റെ കണ്ണ് പോലെയുണ്ട് അവന്റെ കണ്ണുകൾ.
: കള്ളക്കണ്ണൻ.
അവർ പിറുപിറുത്തു.
: എന്താ പറഞ്ഞത്.
: ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ.
: നല്ല കുട്ടി. നല്ല ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി.
ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയെ രാത്രി ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ടാരുന്നു കേട്ടോ.
അതു കേട്ടപ്പോൾ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിക്കാകെ ഒരു കുളിർമ്മ തോന്നി.
: എന്തു സ്വപ്നമാ നീ കണ്ടത്?
: ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി എന്നെ ചുംബിക്കുന്നത്.
: പോ അവിടുന്ന് വേണ്ടാതീനം പറയാതെ.
: ഞാൻ കണ്ടത് സത്യമാ. വിശ്വസിക്കാമെങ്കി വിശ്വസിച്ചാൽ മതി.
അങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൻ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവൾ അവനെ ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.
അവൻ പിന്നാലെ ചെന്നു.
: ചിന്തിക്കുന്നത് മാത്രമല്ല മറ്റു പലതും ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ടു.
അതെന്താണെന്ന രീതിയിൽ വീണ്ടും ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
: എന്താണ് മറ്റു പലതും കണ്ടത്?
: അത് പിന്നെ പറയാൻ കൊള്ളാത്ത കാര്യങ്ങളാ.
ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി വീണ്ടും അവന്റെ മുഖത്തോട്ട് നോക്കി അവൾക്ക് ചിരി വന്നു.
: മൊട്ടേന്നു വിരിയാത്ത നീയാണോടാ ഇത്തരം കാര്യങ്ങളൊക്കെ എന്നോട് പറയുന്നത്.
: മൊട്ടേന്ന് വിരിഞ്ഞത് മാത്രമല്ല, അടയിരുന്ന് മുട്ട വിരിക്കാനും എനിക്കറിയാം.
: എന്നാൽ നീ വീട്ടിൽ പോയി അടയിരുന്നൊ.
: അവിടെ അടയിരിക്കാൻ ഒന്നുമില്ല.
: പിന്നെ ഇവിടെ അട ഇരിക്കാൻ ആണോ നിന്റെ ഉദ്ദേശം. ഇവിടെയും അതിന് പറ്റിയതൊന്നും ഇല്ല.
: ഉണ്ട്. എന്റെ ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയുടെ മുകളിൽ അടയിരിക്കാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം.
ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി അടുക്കളയിൽ തിരിഞ്ഞുനിന്ന് പാത്രങ്ങളൊക്കെ കഴുകാൻ തുടങ്ങി.
തള്ളി നിന്ന അവരുടെ വലിയ ചന്തികളിലായി പിന്നെ രവിയുടെ നോട്ടം.
ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി അത് വല്ലാതെ അങ്ങ് വളർത്തി വച്ചിരിക്കുകയാണ്.
ലക്ഷ്മിക്കുട്ടിയെ കെട്ടിയങ്ങ് പിടിച്ചാലോ എന്ന് രവിക്ക് തോന്നി.
ഇത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും അവന്റെ മനസ്സിനുള്ളിൽ ഒരു ഭയമുണ്ടായിരുന്നു.
ലക്ഷ്മിക്കുട്ടി ഏത് രീതിയിൽ പ്രതികരിക്കും എന്നുള്ളതിന് രവിക്ക് യാതൊരു നിശ്ചയം ഇല്ലായിരുന്നു.
ഒരുപക്ഷേ അവർ എതിർത്താലോ.
ആകെ നാണക്കേടാവും.
പെട്ടെന്ന് തന്നെ അവൻ സംയമനം പാലിച്ചു.
: രവിയെ.
: പറയൂ അപ്പച്ചി.
: നീയെന്താ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിൽക്കുന്നത്?
: ഞാൻ പോവാ. ഞാൻ ഇത്രയൊക്കെ മിണ്ടിയിട്ടും അപ്പച്ചി ഒന്നോ രണ്ടോ വാക്കുകൾ മാത്രമേ പറഞ്ഞുള്ളൂ. ഇനിയിപ്പോ ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ട് എന്താണ് ഇനി കാര്യം.
: ഏതായാലും ഇത്രയായില്ലേ ഇനി കാപ്പി കുടിച്ചിട്ട് പോകാം.