അവളുടെ ആ നിസ്സഹായ അവസ്ഥ, അവളുടെ ഉള്ളില്, തന്റെ ഭര്ത്താവിനോട് അതേ നാണയത്തില്ത്തന്നെ പകരം വീട്ടണമെന്നു മനസ്സിന്റെ ഉള്ളില് ഒടുങ്ങാത്ത പക വളര്ത്തിക്കൊണ്ട് വരുന്നു. അത് നടപ്പാക്കാന് തന്നെ അവര് തീരുമാനിച്ചു. തന്റെ പിറകേ മണപ്പിച്ചു നടക്കുന്ന ഓരോ മാഷുമാരുടേയും മുഖം ഒന്നൊന്നായി മാറി മാറി വന്നു. ആരെ വേണമെന്ന് തീരുമാനികാന് കഴിയുന്നില്ല.
ഒന്നാമതായി, അതിനു പറ്റിയ ചുറ്റുപാട് ഉണ്ടാകില്ല. ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാല് പിന്നെ ജീവിച്ചിരുന്നിട്ട് കാര്യമില്ല. ഒടുവില്, അവളുടെ മനസ്സില് എത്തിയത് സ്വന്തം മകനാണ്. പക്ഷേ, എന്തോ തന്റെ ഉപബോധമനസ്സിന് അത് അംഗീകരിക്കാന് കഴിയുന്നില്ല. സ്വന്തം മകനുമായി…….. അതുപോലെ മഹാ പാപം വേറെ ഇല്ല.
പക്ഷേ, ഉടന്തന്നെ മനസ്സിനുള്ളിലെ ചെകുത്താന് അത് ന്യായീകരിച്ചു… തന്റെ ഭര്ത്താവ്, സ്വന്തം രക്തത്തില് പിറന്ന മകളുമായി രതിയില് ഏര്പ്പെടുന്നതോ….? പിന്നെ നിനക്കെന്താ മകനുമായി ഒരു അയിത്തം? കൂടെ ഒരു ന്യായവും… സ്വന്തം മകന് ആണെങ്കില് സംഗതി പുറത്ത് അറിയാതെ രഹസ്യമായിരിക്കുകയും ചെയ്യുമല്ലോ…
അവള് അവിടെ കിടന്നുകൊണ്ട് തന്നെ സമയം നോക്കി. മണി അഞ്ചു ആകുന്നത്തെ ഉള്ളൂ. ഇപ്പോഴേ എഴുന്നെല്ക്കണ്ട കാര്യമില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവര് വീണ്ടും അങ്ങനെ തന്നെ കിടന്നു. അവള് അങ്ങനെ കിടന്നു ഓരോന്ന് വീണ്ടും ചിന്തിച്ചു. തന്റെ മനസ്സാക്ഷിയുടെ അഭിപ്രായവും, തന്റെ ഉള്ളിലുള്ള ചെകുത്താന്റെ അഭിപ്രായവും മാറി മാറി വിശകലനം ചെയ്തു…
ഒരു അവസാന തീരുമാനത്തില് എത്താന് കഴിയുന്നില്ല. പക്ഷേ, ചിന്തിക്കുംതോറും ഭര്ത്താവിനോടുള്ള പ്രതികാരാഗ്നി കൂടുതല് ആളിക്കത്തിയതേ ഉള്ളൂ. ഭര്ത്താവ്, സ്വന്തം മകളെ അല്ലേ ഉപയോഗിക്കുന്നത്… അപ്പോള് താനും അതുപോലെ തന്നെ സ്വന്തം മകനെ തന്നെ ഉപയോഗിക്കുന്നതാണ് ആ പ്രതികാരത്തിന്റെ ശക്തി കൂടുതല് തീവ്രമാക്കാനുള്ള ഏക മാര്ഗം. പക്ഷേ, മനസ്സാക്ഷി അതിനു പച്ചക്കൊടി കാണിക്കുന്നുമില്ല.
ആപ്പോഴാണ് ഭര്ത്താവ്, വെപ്പാട്ടിയുമായുള്ള ശയനം കഴിഞ്ഞു മടങ്ങി എത്തിയത്. അയാളെ കണ്ടതോടെ അവളുടെ ഉള്ളിലെ വെറുപ്പ് ആളിക്കത്തി. ആ ഒരു നിമിഷത്തില് അവളുടെ മനസ്സ് ഒരു അവസാന തീരുമാനത്തില് എത്തി. ഇതിലും വലിയ ഒരു പ്രഹരം അയാള്ക്ക് കൊടുക്കാന് മറ്റൊരാളില്ല. അവള് ആ തീരുമാനത്തില് ഉറച്ചുനിന്നു. ആ ദൃഡ നിശ്ചയത്തോടെ അവള് കിടക്കവിട്ടു എഴുന്നേറ്റു…………….
ഇനിയത്തെ ഓരോ നീക്കവും നിങ്ങളുടെ അഭിപ്രായം അറിഞ്ഞതിനു ശേഷം മാത്രം…
-പ്രസാദ്