അന്ന് ഉച്ചക്ക് ശേഷം ഭക്ഷണം കഴിച്ചു ഞാൻ എൻറെ റൂമിൽ കിടന്നു ഓരോന്ന് ആലോചിച്ചുകൊണ്ട് കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു 3:00 മൂന്നര സമയമായപ്പോൾ ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് ജനലിൽ കൂടി പുറത്തേക്ക് നോക്കി. സാധാരണ സമയത്താണ് ആണ് തുണി കഴുകിയിടാറുള്ളത് വല്ല സീനും കിട്ടിയാലോ എന്ന ആഗ്രഹത്തിലാണ് ഞാൻ നോക്കിയത്. തുണിയും ബക്കറ്റുമെല്ലാം അലക്കുകല്ലിന് സമീപം തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അമ്മയെ അവിടെയെങ്ങും കണ്ടില്ല. ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി എവിടെയും കണ്ടില്ല. ഒന്ന് താഴെപ്പോയി സീൻ പിടിച്ചാലോ എന്ന് കരുതി തിരിഞ്ഞപ്പോൾ ചുവന്നു തുടുത്ത മുഖവുമായി കലിതുള്ളി അമ്മ വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്നു. ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. ഭയത്തോടെ ഞാൻ ചോദിച്ചു
എന്താ അമ്മേ..എന്ത് പറ്റി…
എന്നെ ക്രുദ്ധമായി നോക്കിയിട്ട് അമ്മ കയ്യിൽ ചുരുട്ടി പിടിച്ചിരുന്ന ഷഡ്ഡി മുന്നിലേക്കിട്ടു. ഞാൻ നേരത്തെ പാൽ അടിച്ചൊഴിച്ച അമ്മയുടെ ഷഡ്ഢി. എൻറെ തല മരവിച്ചത് പോലെ തോന്നി. ശരീരത്തിന് ബാലൻസ് കിട്ടാത്ത അവസ്ഥ. പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ എനിക്ക് ചുറ്റും കിടന്ന് കറങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നി. എൻറെ തല കുനിഞ്ഞു, എന്തു മറുപടി പറയണമെന്ന് എനിക്കറിയില്ല. ഈ നിമിഷം ഭൂമി പിളർന്നു താഴേക്ക് പോയിരുന്നെങ്കിലെന്ന് ഞാൻ ആശിച്ചു പോയി. അങ്ങനെയൊക്കെ ചെയ്യാൻ തോന്നിയ നിമിഷത്തെ മനസ്സാശപിച്ചു ഞാൻ അമ്മയുടെ മുന്നിൽ ശിരസ്സ് കുമ്പിട്ട് നിന്നു.
എന്താ നീ ഇൗ കാണിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നത്..എന്താടാ നിന്റെ നാവിറങ്ങിപ്പോയോ.. നിനക്ക് അമ്മേം പെങ്ങളെയും തിരിച്ചറിയാതായോ……
അമ്മ ദേഷ്യത്തോടെ പിന്നെയും പലതും പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു പക്ഷേ..ഒന്നും ഞാൻ കേൾക്കുന്നില്ലായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സ് ഏതോ ലോകത്തിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുകയായിരുന്നു, ഒരു നിമിഷം മരിക്കുന്നതിനെ കുറിച്ചും പോലും ഞാൻ ആലോചിച്ചു. ഇതെല്ലാം ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാൽ ഉള്ള അവസ്ഥ….ഹൊ ചിന്തിക്കാൻ കൂടി വയ്യ…
എടാ ഞാൻ നിന്നോടാ ചോദിക്കുന്നത്….അമ്മ അലറുകയായിരുന്നു…
എനിക്ക് മറുപടി ഇല്ലായിരുന്നു, ഞാൻ മുഖം കുനിച്ച് നിന്നു.
നിനക്ക് എങ്ങനെ കഴിഞ്ഞെടാ…. ഞാൻ നിൻറെ അമ്മയല്ലേ….
അമ്മയുടെ സ്വരം പതിയെ കരച്ചിലിലേക്ക് മാറുന്നത് എനിക്ക് മനസ്സിലായി… എൻറെ കണ്ണും നിറഞ്ഞു തുടങ്ങി. അപ്പോഴും മറുപടിയൊന്നും പറയാനാകാതെ ഞാൻ മുഖം കുനിച്ചു തന്നെ നിന്നു.
“ദൈവമേ ഇതൊക്കെ ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാൽ ഉള്ള അവസ്ഥ ഒന്നാലോചിച്ചു നോക്കിയേ… എന്തിന്.. ഇവൻറെ അച്ഛൻ അറിഞ്ഞാലോ…. “
അമ്മ കരയുന്നത് എനിക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുഖമുയർത്തി അമ്മയെ നോക്കാനുള്ള ശേഷി എനിക്കില്ലായിരുന്നു. ഇതൊക്കെ അച്ഛനോ അനിയത്തിയോ അറിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ജീവിച്ചിരുന്നിട്ട് കാര്യമില്ല. എൻറെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു കവിയാൻ തുടങ്ങി.
എന്താ നീ ഈ കാണിച്ചതെന്ന് നിനക്കറിയുമോ, എത്ര വലിയ തെറ്റാണ് നീചെയ്തതെന്ന് നിനക്കറിയുമോ..? അമ്മയുടെ സ്വരം മയപ്പെടുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. പതിയെ മുഖമുയർത്തി അമ്മയെ നോക്കി. അമ്മ എൻറെ കട്ടിലിന്റെ കാൽക്കീഴിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. കണ്ണിൽനിന്നു കണ്ണുനീർ ധാരയായി ഒഴുകിക്കോണ്ടിരുന്നു. നിന്നിടത്തുനിന്ന് ഒന്നനങ്ങാൻ പോലുമാവാതെ ഞാൻ അമ്മയെ നോക്കി. അമ്മ ദൈന്യതയോടെ എൻറെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
.. എന്തൊക്കെയായിരുന്നെടാ നിൻറെ മനസ്സിൽ… നീ ഇതൊക്കെ എവിടുന്നു പഠിച്ചു.. എന്തു പറ്റിയെടാ നിനക്ക്..
…
നിനക്കൊന്നും പറയാനില്ലേ… അതോ ഞാൻ അച്ഛനോട് പറയണോ..?
ഞാൻ ഒന്നു ഞെട്ടി..അമ്മയെ നോക്കി….
അത്…അമ്മേ….
അവസാനം ഞാൻ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി..
എനിക്കറിയില്ല അമ്മേ… എന്താണ് എനിക്ക് പറ്റിയതെന്ന്… കുറെ കാലങ്ങളായി എൻറെ മനസ്സിൽ….മനസ്സിൽ….
….
ഇങ്ങനെയുള്ള ചിന്തകൾ ആയിരുന്നു.. എല്ലാം… സത്യമായിട്ടും എനിക്ക് അറിയില്ല എപ്പോഴാണ് ഞാൻ ഇങ്ങനെ ആയതെന്ന്….പക്ഷേ… എനിക്ക്…എനിക്ക് എന്തോ…. അമ്മയെ…. അമ്മയെ…..എനിക്ക്….. ഇഷ്ടമായിരുന്നു ഒരുപാട്…. ഒരുപാട്….