ഏകദേശം ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും മറ്റുള്ളവരുടെ മുൻപിൽ വെച്ച് ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ അമ്മ എന്നോട് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. മറുപടി പറയാതിരിക്കാൻ ഞാൻ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു. അമ്മയുടെ ചോദ്യങ്ങളെല്ലാം പരമാവധി ഒഴിവാക്കി കൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷേ ആരും ഇല്ലാത്തപ്പോൾ അമ്മ എന്നിൽ നിന്ന് ഒരു അകലം പാലിച്ചു തന്നെയാണ് നിന്നത്. ഒരു രണ്ടാഴ്ച കൂടെ കാര്യങ്ങൾ ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ് പോയത്.
രണ്ടു മൂന്ന് ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം അമ്മ എന്നോട് സാധാരണ രീതിയിൽ തന്നെ പെരുമാറാൻ തുടങ്ങി പക്ഷേ അപ്പോഴും ഞാൻ പരമാവധി അമ്മയെ ഒഴിവാക്കി കൊണ്ടിരുന്നു ആവശ്യമെങ്കിൽ മാത്രം അമ്മയോട് സംസാരിക്കുന്നു. എല്ലാം അമ്മ അറിഞ്ഞതിൽ ഉള്ള ജാള്യതയെക്കാൾ എൻറെ ഇഷ്ടങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും തള്ളിക്കളഞ്ഞത്തിലുള്ള അമർഷം ആയിരുന്നു എൻറെ മനസ്സിൽ കൂടുതലും. പക്ഷേ അതൊന്നും അമ്മ കാര്യമാക്കിയിരുന്നില്ല, സാധാരണ എന്നപോലെതന്നെ എന്നോട് പെരുമാറി കൊണ്ടേയിരുന്നു, മറ്റുള്ളവർ ഉള്ളപ്പോഴും ഇല്ലാത്തപ്പോഴും.
ദിവസങ്ങളും ആഴ്ചകളും കടന്നുപോയി പോയി എൻറെ മനസ്സിലെ ദേഷ്യവും അമർഷവും എല്ലാം ഇല്ലാതായെങ്കിലും അമ്മയെ ഞാൻ ഒഴിവാക്കുന്നത് തുടരാൻ തീരുമാനിച്ചു. എൻറെ മനസ്സിലിരിപ്പ് എല്ലാം അമ്മയ്ക്ക് അറിയാവുന്നതു കൊണ്ട് ഞാൻ എന്തിനാണ് ഒഴിവാക്കുന്നത് എന്ന് അമ്മയ്ക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലാകും. ആ ഒഴിവാക്കലുകൾ ഒരുപക്ഷേ എൻറെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നടത്തിത്തന്നാലോ…?ഒരു സഹനസമര മുറ. ഒന്നും നടന്നില്ല എന്നുള്ളത് മാത്രം സത്യം.
അന്നത്തെ ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം മൂന്നു മാസത്തോളം കടന്നുപോയി. ഞാൻ അമ്മയോട് സംസാരിക്കുന്നത് ഒഴിവാക്കി എന്നതൊഴിച്ചാൽ ബാക്കിയെല്ലാം സാധാരണ നിലയിലായി. സംഭവിച്ചതെല്ലാം ഒരു വെറും ഓർമ്മയായി അവശേഷിച്ചു. അച്ഛനോ അനിത്തിയോ ഒന്നുമറിഞ്ഞില്ല. ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല എന്ന മട്ടിലായിരുന്നു അമ്മയുടെ പെരുമാറ്റങ്ങളെല്ലാം. ആശിച്ചതും ആഗ്രഹിച്ചതുമെല്ലാം ഒരു നേർത്ത സങ്കടമായി എന്നിൽ മാത്രം നിലനിന്നു. ഇക്കാലയളവിൽ അമ്മയെ ഓർത്തു സ്വയംഭോഗം ചെയ്തില്ല എന്നുപറഞ്ഞാൽ എന്നാൽ അതൊരു തെറ്റായിരിക്കും, ഇടയ്ക്കൊക്കെ ചെയ്തിരുന്നു എന്നതാണ് വാസ്തവം.
അന്നൊരു വെള്ളിയാഴ്ച, ഞാൻ രാവിലെ കുളികഴിഞ്ഞ് ഭക്ഷണം കഴിക്കാനായി ഡൈനിങ് റൂമിലേക്ക് ചെന്നു. അച്ഛൻ അവിടെ ഇരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ഞാൻ ഇതിനു സമീപത്തായി അടുക്കളയിലേക്ക് നോക്കുന്ന രീതിയിൽ ഇരുന്നു.
അനിതേ ദേ ഇവന് ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ കൊടുക്ക്… അച്ഛൻ അടുക്കളയിലേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
“ദാ..വരുന്നു…”.അമ്മ അടുക്കളയിൽ നിന്നും പറഞ്ഞു..
പക്ഷേ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ടും അമ്മ ഭക്ഷണം ഒന്നും കൊണ്ടുവന്നില്ല. അമ്മയെ വിളിക്കാൻ ഉള്ള മടി കാരണം ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് ഭക്ഷണം എടുത്തു കൊണ്ടു വരാൻ അടുക്കളയിലേക്ക് ചെന്നു. ഞാൻ വരുന്നത് കണ്ടിട്ടും അമ്മ അനങ്ങാതെ നിന്ന്. അടുക്കളയിൽ എത്തി നോക്കിയപ്പോൾ എന്റെ ഭക്ഷണം അവിടെ എടുത്തുവച്ചിട്ടുണ്ട്.
ഇതെന്തുപറ്റി എടുത്തുവച്ചിട്ടും ടേബിളിലേക്ക് കോണ്ടുവരാതിരുന്നത്…എന്ന് മനസ്സിൽ വിച്ചരിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ ഭക്ഷണം പാത്രം എടുത്ത് തിരിച്ച്നടക്കാൻ തുടങ്ങി.
എടാ…പെട്ടന്ന് അമ്മ വിളിച്ചു…ഞാൻ ഒന്നു നിന്നു..
നാളെ അച്ഛൻ ഇവിടെ ഇല്ല…നീ വൈകിട്ട് വരുമ്പോൾ ചിലത് വാങ്ങാനുണ്ട്…അമ്മ പറഞ്ഞു…
എന്താ….? അമ്മയെ നോക്കാതെ ചോദിച്ചു.
വാങ്ങണ്ടയാൾ നീയാണ്, നീ നോക്കി വാങ്ങിയാൽ മതി…..
ഞാൻ സംശയത്തോടെ അമ്മയെ നോക്കി. അമ്മ എന്നെ നോക്കാതെ പണി എടുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.
ഞാനോ…ഞാൻ എന്ത് വാങ്ങാനാ…?
അമ്മ എന്നെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങി…
എടിയേ…..പെട്ടന്ന് അച്ഛൻ അമ്മയെ വിളിച്ചു…
എന്താ…എന്ന് ചോദിച്ച് അമ്മ അച്ഛന്റെ അടുത്തേക്ക് പോയി…എന്തേലും ആവട്ടെ എന്നുവിച്ചാരിച്ച് ഞാൻ തിരിച്ചു വന്നു ബാഗ് എടുത്ത് കോളേജിലേക്ക് പോയി. കോളേജിലിരുന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞത് എന്താണെന്ന് പലകുറി ഞാൻ ആലോചിച്ചു, പക്ഷെ മനസ്സിലായില്ല.