അമ്മായി അമ്മയുമായി ഒരു രാത്രി 55അടിപൊളി 

പെട്ടന്നാണ് അത് സംഭവിച്ചത്.എങ്ങും കുറ്റ കൂരിരുട്ടു പടർന്നു. ശബ്ദങ്ങൾ നിലച്ചു. എല്ലാ ശബ്ദങ്ങളും, ചെറിയ ഫ്രിഡ്ജിന്റെയും, മുറിയുടെ ഹീറ്ററിന്റെയും എല്ലാം ശബ്ദം നിലച്ചപ്പോൾ, എങ്ങും നിശ്ശബ്ദതപാടർന്നു. അത് ചെറുതായൊന്നും അല്ല നമ്മളെ സസ്വസ്ഥത പെടുത്തുന്നത്. അതു വരെ നമ്മൾ ശ്രെധിക്കില്ലേലും, ആ ശബ്ദങ്ങൾ നില്ക്കുമ്പോള് ഉണ്ടാകുമ ശബ്ദ സൂന്യത, കുറച്ചു നേരത്തേക്കെങ്കിലും നമ്മളെ അസ്വസ്ഥരാക്കും.

അൽപ നേരത്തെ ആ ഒരു ശൂന്യത, പിന്നെ ആളുകളുടെ ശബ്ദത്തിനു വഴിമാറി. ആദ്യമുണ്ടായ ആ ആശയകുഴപ്പം മാറിയപ്പോൾ, ആളുകൾ പരസ്പരം പറയുന്നത് കേൾക്കാമായിരുന്നു.

“പവർ ഔട്ട് റേജ്‌’

എന്നുവെച്ചാൽ വൈദ്യുതി നിലച്ചു പോയി എന്ന്. പൊതുവെ അമേരിക്കയിൽ സംഭവിക്കാത്ത ഒരു സംഗതിയാണ് കറന്റ് പോകുക എന്നത്. സംഭവിച്ചാൽ പിന്നെ തിരികെ കറന്റ് വരൻ ഒത്തിരി സമയം എടുക്കും. നാട്ടിലെ പോലെയല്ല. ആറു വർഷത്തെ എന്റെ അമേരിക്കൻ വാസത്തിനിടക്ക് ഒരു തവണ പോലും ഇങ്ങനെ കറന്റ് പോയിട്ടില്ല. ഇത് ഇപ്പോൾ ആദ്യമായിട്ടാണ്.

മുൻപ് ഞാൻ വരുന്നതിനു മുന്നേ ഒരിക്കൽ പോയിട്ടു ഒരു ദിവസം കഴിഞ്ഞാണ് വന്നത്. നാട്ടിൽ എക്കെ അത് വലിയ വർത്തയായതും അന്ന്. അന്ന് നാട്ടിൽ എല്ലാവരും പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കറന്റ് പോകുന്നതെക്കെ ഇത്ര വലിയ വർത്തയാണോ എന്ന്. ഇവിടെ എക്കെ എന്നും ഇപ്പോഴും പോകുന്നതാണല്ലോ എന്ന്.

“മോനെ എന്ത് പറ്റി മോനെ?” ലേശം പരിഭ്രാന്തയായ ഉമ്മ ചോദിച്ചു.

“ഒന്നും ഇല്ല ഉമ്മ കറന്റ് പോയതാണ്” ഞാൻ പറഞ്ഞു.

“ഉടനെ വരും” ഉടനെ വരും എന്ന് ഒരു ഉറപ്പും ഇല്ലെങ്കിലും ഞാൻ പറഞ്ഞു.

“മോളെ ഇവിടെ കറന്റ് പോയി മോളെ.” ഫോണിന്റെ മറ്റേ തലക്കൽ ഉള്ള എന്റെ ഭാര്യയോട് ഉമ്മ പറഞ്ഞു.

ഉമ്മ ഫോൺ എനിക്ക് തന്നു.

“എന്ത് പറ്റി ഇക്ക. കറന്റ് പോയോ?”

തസ്‌നാക്‌ കാര്യത്തിന്റെ ഗൗരവം മനസിലായി എന്ന് അവളുടെ ചോദ്യത്തിൽ നിന്നും എനിക്ക് മനസിലായി.

“പോയി ഡാ . ഇവിടെ നല്ല മഞ്ഞു വീഴ്ചയാണ്. ഞാൻ ഒന്നും റിസപ്‌ഷനിൽ വിളിച്ചു ചോദിക്കട്ടെ. ” ഞാൻ പറഞ്ഞു.

“ശെരി ഇക്ക ഫോൺ ചാർജ് കളയേണ്ട.പിന്നെ മെസ്സേജ് അയച്ചാൽ മതി.” തസ്ന ഉടൻ തന്നെ ഫോൺ വെച്ച്.

സമയം പോകും തോറും കണ്ണുകൾ ഇരുട്ടിനോട് പൊരുത്തപ്പെട്ടു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുറിക്കുള്ളിലെ കാഴ്ചകൾ കണ്ണുകൾക്ക് ദൃശ്യമായി തുടങ്ങിയിരുന്നു.

ബെഡിൽ ഇരിക്കുന്ന ഉമ്മയുടെ മുഖത്തു അപ്പോഴും ചെറു പരിഭ്രാന്തി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഉമ്മ നൈറ്റിയുടെ കാര്യം അപ്പാടെ മറന്ന പാടാണ്. കറന്റ് പോയപ്പോൾ ഉടുത്തിരിക്കുന്ന നൈറ്റിയുടെ വശ്യത മരുമോന്റെ മുന്നിൽ തന്റെ ശരീരഭാഗം എടുത്തു കാണിക്കുന്നു എന്നകാര്യം അപ്പാടെ മറന്നു പോയി.

ഞാൻ എഴുനേറ്റു മുറിയുടെ കർട്ടൻ ഒന്ന് മാറ്റി നോക്കി. എയർ പോർട്ടിലും പരിസരത്തും ഒരിടത്തും തന്നെ കറന്റ് ഇല്ല. മിന്നാമിനുങ്ങ് പോലെ ചില ചെറു വെട്ടങ്ങൾ മാത്രം. പുറത്താണെങ്കിൽ നല്ല മഞ്ഞും.

ഞാൻ ഹോട്ടൽ ഫോൺ എടുത്തു റിസപ്‌ഷനിൽ വിളിച്ചു. ചിക്കാഗോ നഗരത്തിൽ നല്ലൊരു ശതമാനം സ്ഥലത്തും വൈദ്യുതി ഇല്ല എന്നും, എപ്പോൾ വരുമെന്ന് ഇപ്പോൾ മറുപടി പറയാൻ പറ്റില്ല എന്ന് അവർ പറഞ്ഞു.

എങ്കിലും എത്രയും പെട്ടാണ് ശെരിയാകാൻ അവർ ശ്രെമിക്കുണ്ട് എന്ന്, ദയവായി സഹകരിക്കുക എന്ന് അവർ പറഞ്ഞപ്പോൾ വേറെ എന്ത് പറയാൻ എന്ന് ഞാനും കരുതി ഫോൺ വെച്ച്.

ഹീറ്റർ പ്രവർത്തിക്കാതെ ആയപ്പോൾ മുറിയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് തണുപ്പ് ചെറുതായി അരിച്ചു കയറാൻ തുടങ്ങി.

ഉമ്മക്കാണെങ്കിൽ അധികം തണുപ്പ് പറ്റില്ല. ദുബായിൽ ആയതിനാൽ അതികം തണുപ്പ് പ്രധിരോധിക്കാൻ ഞങ്ങളെപ്പോലെ പറ്റി എന്ന് വരില്ല ശരീരത്തിന്. പിന്നെ ഉമ്മാക് പ്രതേകിച്ചു, അധികം തണുപ്പ് താങ്ങാൻ പറ്റില്ല.

സമയം മെല്ലെ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

കിടക്കയിൽ ഇരിക്കുന്ന ഉമ്മ തണുപ്പ് സഹിക്കവയ്യാതെ ഇടക്കിടെ ചെറുതായി വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

“കറന്റ് വരൻ ഇനിയും വൈകും എന്നുതോന്നുന്നെ. ഉമ്മ ഒരു കാര്യം ചെയ്യും ബെഡിൽ, കംഫോർട്ടർന്റെ അടിയിൽ കിടന്നോ. അപ്പൊ തണുക്കില്ല.” ഞാൻ പറഞ്ഞു.