“ചായ വേണമാ സർ ” ഒരു വശത്തു മാറിനു മീതെ ബെഡ്ഷീറ്റും ചുറ്റി പകച്ചു നിൽക്കുന്ന അശ്വതിയെ തലഉയർത്തി നോക്കി പല്ലിളിച്ചു കുള്ളൻ ചോദിച്ചു..
മറുവശത്തു ഒരു കൂസലുമില്ലാതെ പുതപ്പു അരയിൽ അലസമായി ചുറ്റി നിവർന്നിരുന്ന സെബാസ്റ്റ്യൻ: “ങ്ങഹ് 2 ചായ എടുക്കെടാ.. ” അപ്പോളും പകച്ചു നിൽക്കുന്ന അശ്വതിയെ കൂസാതെ ഉള്ളിലേക്ക് കടന്ന കുള്ളൻ സെബാസ്റ്റ്യൻ ഇരിക്കുന്നത്തിനു എതിർ സീറ്റിൽ ഇരുന്നു.. തൊട്ടടുത്തു അമ്പരപ്പും ലജ്ജയും മാറതെ അശ്വതി അപ്പോളും നില്കുന്നു..
“എന്നാ സർ, തൂങ്കലയാ?” ചായ പേപ്പർ കപ്പിൽ ഒഴിച്ചുകൊണ്ട് എല്ലാം മനസിലായി എന്ന രീതിയിൽ അരികിൽ നിൽക്കുന്ന അശ്വതിയെ ഒളിക്കണ്ണിട്ടു നോക്കി ഒരു കള്ളചിരിയോടെ ഗ്ലാസ് സെബാസ്റ്റ്യനു കൈമാറി..
“ഓഹ്ഹ് ഇല്ല തമ്പി.. ഇന്ത മേഡത്തുക്ക് തൂക്കം വരല്ല.. അപ്പൊ കൊഞ്ചം കമ്പനി കൊടുത്തിട്ടേൻ” കളിയാക്കിയ മുഖഭാവത്തിൽ സെബാസ്റ്റ്യൻ പല്ലിളിച്ചു..
അടുത്ത ഗ്ലാസ്സിലേക്ക് ചായ പകർത്തുമ്പോൾ കുള്ളൻ തുടർന്നു “യെൻ സർ ഇന്ത മാഡം ഇന്ത മാതിരി നിക്കുതു.. അമ്മമ്മാ പെയ് പാത്ത മാതിരി” ചായഗ്ലാസ് അശ്വതിക്ക് നേരെ നീട്ടി പല്ലിളിച്ചു കൊണ്ട് കുള്ളൻ ചോദിച്ചു “മാഡം ഭയപ്പെടാത്.. നാ പേയും പിസാസും അല്ല.. ഉക്കാറുന്തു നിമ്മതിയാ ടീ സാപ്പിടുങ്ക ”
“ഹാ നീ ഒന്നിരുന്നു ചായ കുടിക്കു പെണ്ണേ.. അവനു കാര്യം മനസിലായി.. നീ പേടിക്കണ്ട.. ഞാൻ ഉണ്ടല്ലോ..” സെബാസ്റ്റ്യൻ അവൾക്കു ധൈര്യം പകർന്നു..
അവൾ അവന്റെ കൈയിൽ നിന്നും ചായ കപ്പ് വാങ്ങി.. കുള്ളൻ അവളുടെ വിരലിൽ മനപൂർവം ഒന്ന് തടവി.. അശ്വതിക്ക് എന്തോ പോലെ തോന്നി.. തന്റെ ആത്മഭിമാനം തകരുമ്പോലെ അവൾക്കു തോന്നി.. പക്ഷെ പുറമെ പ്രകടിപ്പിക്കാതെ അവൾ സീറ്റിൽ അവനറികിലായി ഇരുന്നു..
“മാഡം ഭയപ്പെട വേണാ.. ഇന്ത കോച്ച് ഫുൾ കാലി.. നാ മുഴുസാ പാതേൻ..” അവൻ അർദ്ധം വെച്ച് പറഞ്ഞു..
“എന്നാടാ മുഴുസാ പാത്തത്..”സെബാസ്റ്റ്യൻ കളിയായി ചോദിച്ചു..
“അയ്യോ, ഇന്ത കോച്ച് സർ… നിങ്ക സുമ്മാ…” അവൻ ദ്വായർഥത്തിൽ പല്ലിളിച്ചു.. ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു കൊണ്ട് കുള്ളൻ അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു..
സീറ്റിനു മുകളിൽ കിടക്കുന്ന അശ്വതിയുടെ കുർത്തിയും, ബ്രേസിയറും, പിന്നെ താൻ ഇരിക്കുന്നതിനു പിറകിലായി അവൻ തന്നെ ശുക്ലം ചീറ്റി ചുരുട്ടി മടക്കി വെച്ച അവളുടെ പാന്റീസും നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൻ വീണ്ടും അശ്വതിയെനോക്കി എല്ലാം മനസിലായി എന്ന ഭാവത്തിൽ വീണ്ടും ചെറുതായൊന്നു തലകുലുക്കി ചിരിച്ചു..
ആ നോട്ടത്തിലും ചിരിയിലും അശ്വതി ആകെ ചൂളിപ്പോയി.. അവൾ മുഖം തിരിച്ചു തെല്ലും കൂസാതെ ചൂട് ചായ ആസ്വദിച്ചു ഊതി കുടിക്കുന്ന സെബാസ്റ്റ്യനെ നോക്കി.. അയാളുടെ മുഖത്തു ഒരു ജാള്യതയുമില്ല..
“മാഡം ഉൻ പേരെന്ന” കുള്ളൻ പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് തിരക്കി..
ചായ കപ്പിൽ തന്നെ നോക്കി ഊതികൊണ്ട് കുള്ളൻ “ഹാ പറേടീ ”
“അ.. അശ്വതി..” ചായ ഒരു മിടുക്ക് ഊതി കുടിച്ചു തെല്ല് ഭയത്തോടെ അവൾ മറുപടി നൽകി..
“ആഹ്ഹ് റൊമ്പ നല്ല പേര്.. ആമാ ഏറുമ്പോതു ഉങ്ക കൂട വന്തത് യാറ്?കൈയിലെ ഒരു ചിന്ന കൊളന്തയെ പാത്തെ.. അത് എങ്കെ?”
താൻ ട്രെയിൻ കയറാൻ വന്നത് മുതൽ അവൻ തന്നെ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെന്ന് അശ്വതിക്ക് മനസിലായി.. മനഃപൂർവം തന്നെപ്പറ്റി എല്ലാം അറിയാമെന്ന മട്ടിലാണ് ട്രെയിൻ കയറ്റി വിടാൻ വന്ന ഭർത്താവായ ഗോപേട്ടനെ പറ്റിയും തന്റെ നന്ദുനെ പറ്റിയും അവന്റെ ചോദ്യങ്ങൾ..
ഒരുൾകിടിലെത്തോടെ ആണെങ്കിലും പുറമെ അത് കാട്ടാതെ അവൾ ധൈര്യം അഭിനയിച്ച് ഉത്തരം നൽകി.. “ആ അത് ന്റെ ഹസ്ബൻഡ് ആണ്.. മോൻ മുകളിൽ ഉറങ്ങുന്നു”..
അശ്വതിയുടെ അങ്കലാപ്പ് മനസിലാക്കിയ സെബാസ്റ്റ്യൻ രക്ഷകനായി എത്തി “ഡേയ് എൻ ടാ അവളെ കിന്ഡൽ പൻറെ? നീ എന്നാ CID യാ”
“അയ്യോ സർ നാ സുമ്മ കേട്ടേ ” അവളെ നോക്കി “മണ്ണിച്ചിടുങ്ങ മാഡം” എണീക്കാൻ തുടങ്ങിയ അവനെ തടഞ്ഞു സെബാസ്റ്റ്യൻ “ഇരിടാ.. കോച്ചിലെ യാരുമില്ല.. അപ്പറം യേ ഇവളൊ ബിസി”