This story is part of the ആദി പൂജ (കമ്പി നോവൽ) series
“എടാ..നിയെങ്ങോട്ടാ?”
“തിരുമാനിച്ചിട്ടില്ലടാ, ചിലപ്പോ ഈ ഇട്ടാവട്ടം തന്നെ ആയിരിക്കും. നീ സിങ്കപൂർ തന്നെ അല്ലെ?”
“മ്മ്…അച്ഛൻ്റെ ബിസിനസ് അവിടെ ആയത് കൊണ്ട് ഇപ്പോഴാണ് ഒരു ഉപകാരം ണ്ടായത്. അങ്ങനെ കാലങ്ങൾ കാത്തിരുന്ന സ്വപ്നം പൂവണിയാൻ പോവുകയാണ് മോനെ.”
ആദി അത് പറയുംമ്പോൾ അവൻ്റെ മുഖത്ത് വന്ന സന്തോഷം ഒന്ന് കാണേണ്ടത് തന്നെ ആയിരുന്നു. ഡിഗ്രി ആദ്യ വർഷ പരീക്ഷയും കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേയ്ക്ക് ഉള്ള വഴിയിൽ സുഹൃത്ത് ദേവുമായി വരുന്ന വെക്കേഷനിൽ അവൻ്റെ അഛൻ പറഞ്ഞ സിംഗപ്പൂർ ട്രിപ്പ് സ്വപ്നങ്ങൾ പങ്കുവെക്കുകയാണ് ആദി.
“എത്ര തവണയായി ഞാൻ പറയുന്നുന്ന് അറിയോ. ആദ്യം പറഞ്ഞു പത്താം ക്ലാസ്സിൽ ഫുൾ ഏ പ്ലസ് വാങ്ങിയാൽ കൊണ്ടോവാന്ന്. അത് വാങ്ങിയപ്പോ പറയാ പതിനെട്ട് തികയട്ടെന്ന്..അതും കഴിഞ്ഞു. ഇത്തവണ എന്നെ എന്തായാലും കൊണ്ടുപോവും, മോനേ.”
“വിസ റെഡിയായോ?”
“വിസയൊക്കെ അച്ഛൻ മിനിഞ്ഞാന്ന് വന്നപ്പോ കൊണ്ടന്നുന്നാ പറഞ്ഞേ.”
“എല്ലാരും പോണണ്ടോ?”
“ങും. ഞാനും അമ്മയും ചേട്ടനും പിന്നെ അച്ഛനും.”
“നീ സിങ്കപൂർ പോയി വരുംമ്പോ എനിക്ക് എന്താ കൊണ്ടരാ?”
“സിങ്കപൂർ ഡോളേഴ്സ് മതിയോ?”
“പോടാ.”
“ഇനി വെക്കേഷൻ കഴിഞ്ഞ് കാണാടാ.”
ദേവിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് അവൻ ഗെയ്റ്റ് കടന്ന് അകത്തെത്തി. അവൻ്റെ നോട്ടം നേരെ കാർ പോർച്ചിലേക്കാണ് പോയത്. കാർപോർച്ചിൽ ഓഡി കാർ കാണാനില്ല.
“ഇനി എന്നെ കൂട്ടാതെ നാളെത്തെ ട്രിപ്പിന് എല്ലാരും കൂടി ഷോപ്പിങ്ങിന് പോയാ?”
മനസ്സിൽ എന്തൊക്കെയോ ചിന്തകളുമായി അവൻ കോളിംങ് ബെൽ അടിച്ചു. ആദിയുടെ അമ്മ പൂജ വന്ന് വാതിൽ തുറന്നു.
“ഹാവൂ…ഞാൻ കരുതി നിങ്ങളെല്ലാരും എന്നെ കൂട്ടാതെ ഷോപിംങ്ങിന് പോയന്ന്.”
അതിന് മറുപടി ഒന്നും നൽകാതെ പൂജ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.
തോളത്തെ ബാഗ് ഊരി സോഫയിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞ് ആദി പൂജയുടെ പിന്നാലെ നടന്നു.
“ന്താ മ്മെ തിന്നാൻ ഉള്ളേ?”
“ഫ്രിഡ്ജിൽ ന്തേലും കാണും..” പൂജ അവന് മുഖം കൊടുക്കാതെ പറഞ്ഞു.
“അച്ഛനും ദീപു ചേട്ടനും എങ്ങോട്ടാമ്മേ പോയത്?”
അടുക്കളയിലെ ഷെൽഫിൽ നിന്ന് ചിപ്സ് എടുത്ത് കൊറിച്ചു കൊണ്ട് ആദി ചോദിച്ചു. അതിനും മറുപടിയായി പൂജ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. അപ്പോഴാണ് പുറത്ത് കാർ വന്നു നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം. ആദി വേഗം ചിപ്സ് പാക്കറ്റും കൈയ്യിൽ പിടിച്ച് ഉമ്മറത്തേയ്ക്ക് ഓടി. കാർ പോർച്ചിൽ വണ്ടി നിർത്തിയ രഘുവേട്ടൻ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
“നിൻ്റെ പരീക്ഷ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞോടാ?”
അതിന് മറുപടിയായി അവൻ തലയാട്ടി.
അപ്പഴേയ്ക്കും പൂജ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് എത്തിയിരുന്നു.
“ഹാ ചേച്ചി, ഞാൻ പോവ്വാണെ. എനിക്ക് ആറു മണിയ്ക്ക് ഒരു ഓട്ടം ഉണ്ട്.”
രഘു അതും പറഞ്ഞ് ഓഡിയുടെ ചാവി പൂജയെ ഏൽപ്പിച്ച് ഗെയ്റ്റ് കടന്നു പോയി. എന്തോ പന്തികേട് തോന്നിയ ആദി പൂജയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി മെല്ലെ ചോദിച്ചു.
“അച്ഛനും ദീപു ചേട്ടനും എവിടെ പോയമ്മാ?
ഒരു നീണ്ട നിശബ്ദതയ്ക്കും ഒരു നെടുവീർപ്പിനും ശേഷം പൂജ അവൻ്റെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി.
“അവരു പോയി”
“എങ്ങോട്ട്?”
“അവര്..സിംഗപ്പൂര് പോയി.”
“അപ്പൊ നമ്മളോ?”
“നമ്മള് ഇല്ല.”
ആദിയുടെ സങ്കടം അറിയാവുന്ന പൂജ അധികം അവിടെ നിൽക്കാതെ തൻ്റെ റൂം ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങി.
നെഞ്ചിൽ വലിയൊരു കരിങ്കല്ല് എടുത്ത് വെച്ച പോലായിരുന്നു ആദിക്ക്. ഒന്ന് കരയാൻ പോലും അവന് സാധിക്കുന്നില്ലായിരുന്നു. കൈയ്യിലെ ചിപ്സും പാക്കറ്റ് താൻ അറിയാതെ തന്നെ നിലത്ത് വീണ് ചിതറി. യാന്ത്രികമായ അവൻ്റെ മനസ്സും ശരീരവുമായി അവൻ ഉമ്മറെത്തെ സ്റ്റപ്പിൽ ദൂരേയ്ക്ക് നോക്കി ഇരുന്നു.
നേരം സന്ധ്യയായി പൂജ തൻ്റെ മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി മെല്ലെ ഉമ്മറത്തേക്ക് ചെന്നു. ആദി ഇപ്പഴും അതേ ഇരുപ്പാണ്. വീണ് കിടക്കുന്ന ചിപ്പ്സിൽ ഉറുമ്പുകൾ കൂട്ടം കൂടിയിട്ടുണ്ട്. പൂജ ഒരു ചൂലെടുത്ത് അതെല്ലാം ഒന്ന് അടിച്ചുവാരി. എന്നിട്ട് അവൻ്റെ അടുക്കൽ ചെന്നിരുന്നു. എന്നിട്ട് അവൻ്റെ ആ കൈയൊന്ന് എടുത്ത് തൻ്റെ ഉള്ളം കൈയ്യിൽ ചേർത്തു പിടിച്ചു.