ഐ സി യു വിലായ അച്ഛനും വീട്ടില്‍ തനിച്ചായ അമ്മയും – 1

ICUvilaya Achanum Veetil Thanichaya Ammayum | Author : Mahesh

വല്ലാത്തൊരു അരാജകത്വം നിറഞ്ഞ ചുറ്റുപാടായിരുന്നു എന്നും വീട്ടില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത്. സാമ്പത്തികമായി നല്ല നിലയിലാണെങ്കിലും കടുംപിടുത്തക്കാരനായ അച്ഛന്റെ സ്വഭാവം തന്നൊണ് ഈ അരാജകത്വത്തിന് കാരണവും. നിസ്സാരകാര്യങ്ങള്‍ക്ക് പോലും അമ്മയെ അച്ഛന്‍ ഉപദ്രവിക്കുന്നത് എത്രയോ തവണ കണ്ടിരിക്കുന്നു.

പക്ഷെ അമ്മയ്ക്ക് ഒന്നിലും ഒരു പരാതിയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നെയുള്ളത് ജ്യേഷ്ഠനാണ്. ആളൊരു പാവം, അങ്ങിനെ പറഞ്ഞാലും പോരാ പഞ്ചപ്പാവം. ബാങ്കില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്നു. എന്നെക്കുറിച്ചാണെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ശ്യാം. എല്ലാവരും കുട്ടന്‍ എന്ന് വിളിക്കും. പി. ജി കഴിഞ്ഞു അടുത്തതെന്ത് എന്ന ആലോചനയില്‍ തല്‍ക്കാലം വെറുതെയിരിക്കുന്നു.

‘മോനേ, കുട്ടാ, എഴുന്നേല്‍ക്കെടാ. അച്ഛന് തീരെ വയ്യ’

രാവിലെ തന്നെ അമ്മയുടെ കരച്ചില്‍ പോലുള്ള വിളി കേട്ടാണ് കണ്ണ് തുറന്നത്. സുഖമുള്ള ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയതിലെള്ള ദേഷ്യം മനസ്സില്‍ തന്നെ ഒതുക്കി. അല്ലെങ്കിലും അതങ്ങിനെയാണ് അമ്മയുടെ മുഖത്ത് നോക്കിയാല്‍ ദേഷ്യപ്പെടാനേ തോന്നില്ല. എ്ന്നിട്ടും അങ്ങേര്‍ക്ക് മാത്രമെങ്ങനെ അതിന് സാധിക്കുന്നു. ആ…അറിയില്ല. കാട്ട് പോത്തിന്റെ സ്വഭാവമാണ്. ഭാര്യയോടും മക്കളോടും ജീവിതത്തില്‍ ഒരിക്കലും സ്‌നേഹത്തോടെ സംസാരിച്ചിട്ടില്ലാത്ത കാട്ട് പോത്ത്. അമ്മയ്ക്ക് പുറമെ മറ്റ് ചില ബന്ധങ്ങളൊക്കെയുണ്ടെന്നും അതില്‍ കുട്ടികളുണ്ടെന്നുമൊക്കെ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.

‘ എന്ത് പറ്റി അമ്മേ?’

‘ അച്ഛന് ഭയങ്കര ഛര്‍ദ്ദി, ഇന്നലെ രാത്രി തുടങ്ങിയതാ’ അമ്മ ആധിയോടെ പറഞ്ഞു.

‘ശരി അമ്മേ, ആശുപത്രിയില്‍ പോകാം’ ഞാന്‍ വേഗം എഴുന്നേറ്റു. പല്ലുതേച്ചു, പേരിന് കുളിച്ചു എ്ന്ന് വരുത്തി. അടുത്ത ജംഗ്ഷനിലുള്ള ഗോപിയേട്ടന്റെ അംബാസഡര്‍ കാര്‍ വിളിച്ചു. അച്ഛനെ താങ്ങിയെടുത്ത് കാറില്‍ കയറ്റി. ടെന്‍ഷനും തിരക്കുമെല്ലാം കൂടി ചേര്‍ന്നതിനാലായിരിക്കണം, അമ്മ സാരിയുടുത്തത് ശ്രദ്ധയോടെയായിരുന്നില്ല.

ഇളം മഞ്ഞ നിറമുള്ള സാരി വയറിന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് അല്‍പ്പം മാറിക്കിടക്കുന്നു. ഗോപിയേട്ടന്റെ കണ്ണ് അവിടേക്ക് പോയത് കണ്ടാണ് ഞാനും നോക്കിയത്. പൊക്കില്‍ കുഴി വ്യക്തമായി കാണാം. അതില്‍ നിന്ന് താഴേക്ക് പോകുന്ന സ്വര്‍ണ്ണ നിറമുളള രോമകൂപങ്ങള്‍ സാരിയുടെ കുത്തിനകത്തേക്ക് വളരുന്നു. രാവിലത്തെ സൂര്യപ്രകാശത്തിന്റെ തിളക്കത്തില്‍ ആ കാഴ്ച വല്ലാത്തൊരു അവസ്ഥയിലേക്കാണെന്നെ നയിച്ചത്.

പക്ഷെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഞാന്‍ സ്വയം തിരുത്തി. ‘അമ്മയാണ്, തെറ്റാണ്’. ഈയിടെയായി ഇടയ്ക്കിടെ പിടിവിട്ട് പായുന്ന മനസ്സിനെ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു.

‘ഗോപിയേട്ടാ വേഗം വിട്ടോ’ ഞാന്‍ പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോള്‍ ആള്‍ പെട്ടെന്നൊന്ന് ഞെട്ടി. വേഗം തന്നെ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറി.

‘ സ്‌ട്രോക്കാണ്, എത്രയും പെട്ടെന്ന് മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‍ എത്തിക്കണം. നാല് മണിക്കൂറിനുള്ളില്‍ ചെയ്യേണ്ട ഇംജക്ഷന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ അതിന്റെ സമയം കഴിഞ്ഞ് പോയെന്നാണ് തോന്നുന്നത്. ആംബുലന്‍സില്‍ തന്നെ കൊണ്ട് പോയിക്കോളൂ’ ഡോക്ടര്‍ വിശദമായി പറഞ്ഞു.

കോഴിക്കോട് നഗരത്തിലേക്ക് ഏതാണ്ട് 40 കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരമുണ്ട്. ഇന്നത്തെ പോലെ സ്വകാര്യ ആശുപത്രികള്‍ ഒന്നും ധാരാളമുള്ള കാലമല്ല. മെഡിക്കല്‍ കോളേജല്ലാതെ മറ്റൊരു ആശ്രയവുമില്ലാത്ത കാലമാണ്. നേരെ മെഡിക്കല്‍ കോളേജിലേക്ക് വിട്ടു. കാഷ്വാലിറ്റിയില്‍ വീണ്ടും മണിക്കൂറുകളോളമുള്ള കാത്തിരിപ്പ്. ഒടുക്കം ഡോക്ടര്‍ വന്നു. ഐ സി യു വിലേക്ക് കയറ്റി.

അപ്പോഴേക്കും ജ്യേഷ്ഠനും എത്തിയിരുന്നു. അവന്‍ ജോലി ചെയ്യുന്നത് കോഴിക്കോട് നഗരത്തില്‍ തന്നെയാണ്. ദിവസേന പോയി വരാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതിനാല്‍ അവിടെ രണ്ട് മൂന്ന് പേര്‍ ചേര്‍ന്ന് വീട് വാടകയ്‌ക്കെടുത്ത് താമസിക്കുകയാണ്.