അമ്മയുടെ ജീവിതത്തോടുള്ള നിസംഗതയും അത് മൂലം എനിക്ക് സതി ചേച്ചിയില് നിന്നും ലഭിക്കുന്ന ആശ്വാസവും, സത്യം ചൂഴ്ന്ന് നോക്കിയാല് അതായിരുന്നോ ഞങ്ങളുടെ തെറിച്ച ബന്ധത്തിന്റെ കാരണം….
മനസ്സില് പലവട്ടം ഞാന് ആലോചിച്ചു നോക്കീട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഒരിക്കലും എനിക്കതിന്റെ ഉത്തരം കിട്ടിട്ടില്ലായിരുന്നു.
ഞാന് കഥയിലേക്ക് വരാം….
.. ചെറുപ്പത്തില് തന്നെ എന്റെ പിതാവ് മരിച്ച് പോയി. അമ്മയുടെ പതിനഞ്ചാം വയസിലാണ് അമ്മ എന്റെ പിതാവിനെ കല്ല്യാണം കഴിക്കുന്നത്. വൈകാതെ തന്നെ പ്രസവവും. അവരുടെ പതിനഞ്ചാം വെഡിംഗ് ആനിവേഴ്സറിആഘോഷിച്ച് വരുന്ന നേരത്തായിരുന്നു ഞങ്ങള് സഞ്ചരിച്ചീരുന്ന കാര് ആക്സിഡന്റില് പെടുന്നത്. ഞങ്ങളുടെ പിതാവ് അതില് മരണപ്പെട്ടു. അതെ വാഹനത്തില് നിന്നും ഞാനും എന്റെ ചേച്ചിയും അമ്മയും ഭാഗ്യത്താല് രക്ഷപ്പെട്ടു ഹോസ്പിറ്റലില് ആയി..
ഞങ്ങള് അപകടത്തില്പ്പെട്ട വണ്ടി കണ്ടാല് ആരും രക്ഷപ്പെടാന് വഴിയില്ല എന്നാണ് എന്റെ ഇളയഛന് പറഞ്ഞത്. ആ അപകടം നടന്ന അന്നാണ് മനോഹരന് ഇളയഛന് എന്ന മനുഷ്യനെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്.
ഞങ്ങള് പരിക്ക് പറ്റി കിടക്കുന്ന ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഡോക്റ്റര് ആയിരുന്നു മനോഹരന് ഇളയഛന്.. ആ അപകടത്തില് ഗുരുതലമായ പരിക്കിനാല് എനിക്ക് ഇടത് കാലിന് സാധിന്യം കുറഞ്ഞു. അങ്ങനെ ഞാന് ഒരു വാക്കിംഗ് സ്റ്റിക്കില് ആയി എന്റെ ജീവിതം.
സത്യത്തില് അതായിരിന്നു അമ്മയുടെയും ഞങ്ങളുടെയും ജീവിതം വഴിതെറ്റിച്ചത് എന്നും ഒരു വഴിയാല് പറയാം. ഇന്നെനിക്ക് ശപിക്കപ്പെട്ട ബാന്ധവത്തിന്റെ വഴി സാധാരണ ഏതൊരാള്ക്കും ഉണ്ടാകുന്ന കുറ്റബോധം വരുന്നുണ്ടോ എന്ന് പോലും സംശയമാണ്. കാരണം ഞങ്ങളുടെ മനസ്സില് എപ്പോഴും ഒരു കരിംകടല് പ്രക്ഷുബ്ദ്ധമായി തന്നെ കിടപ്പുണ്ട്. അതിനിടയില് കുട്ടബോധത്തിനൊക്കെ എവിടെ സമയം കിട്ടുന്നു. ഏകാന്തമായി ഇരിക്കുന്ന സമയങ്ങളില് ഇടക്ക് വല്ലപ്പോഴും ഞാന് ജീവിതത്തെ ശപിക്കാറൂണ്ടെങ്കിലും അതിനൊപ്പം മനസ്സിലേക്ക് ഇരബി വരുന്ന കാമത്തിന്റെ വസന്ത കാറ്റ് അതെല്ലാം മറക്കാന് പ്രേരിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. ഒരു തരത്തില് ഞാന് അതിനെ ഒരു അതനുഗ്രഹമായി തന്നെ കാണാന് ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
സത്യത്തില് എനിക്ക് ഇടത് കാലിന് ചെറിയ ബലക്കുറവ് ഉണ്ടെന്നോഴിച്ചാല് ഇത് വരെയുള്ള ജീവിതം വളരെ സുഗമമായിരുന്നു.
തുടര്ന്നുള്ള കാലം അല്ലലില്ലാതെ കഴിഞ്ഞുകൂടാനുള്ളത് സബാദിച്ചിട്ടാണ് പിതാവ് മരിച്ചത്, സബത്ത് നമ്മുടെ പല വിഷമങ്ങളും മറക്കാന് സഹായിക്കുമല്ലോ. അതിനാല് ഞാന് പുതു വസ്ത്രങ്ങളും, എന്തിന് എനിക്ക് തോന്നുന്നതൊക്കെ വാങ്ങിക്കൂട്ടികൊണ്ടതില് സന്തോഷം കണ്ടെത്താന് തുടങ്ങി. അമ്മയ്ക്കും ചേച്ചിക്കും എന്റെ അവസ്ഥയില് വല്ലാത്ത വിഷമം ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിനാല് ധാരാളം പൈസ്സ ചിലവാക്കികൊണ്ട് തന്നെ എന്റെ കാല് പരവാവധി ശരിയാക്കിയെടുക്കാന് നല്ല ചികില്ത്സക്കായി ഹോസ്പ്പിട്ടലുകള് തോറും കയറിയിറങ്ങി.
അവസാനം പ്രമുഖ ഹോസ്പ്പിറ്റലില് ഡോക്റ്റര് ആയ ഇളയഛന് എന്റെ ചികിത്സ ഏറ്റെടുത്തു. അദ്ദേഹം എല്ലിന്റെ അന്നത്തെ പേരെടുത്ത ഡോക്റ്റര് എന്ന പദവിയിലേക്ക്മു ചുവട് വച്ച് തുടങ്ങുന്നതെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളുവെങ്കിലും നല്ല കൈ പുണ്യമായിരുന്നു. അത് കൊണ്ടാണ്ണ് എനിക്ക് പൂര്ണ്ണമായ സാധീനം കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും കാലിന്റെ മുക്കാല് ഭാഗം ആരോഗ്യം വീണ്ടെടുക്കാന് എനിക്ക് സാദ്ധിച്ചത്. അതിന്റെ ഒപ്പം അമ്മയുടെയും പെങ്ങളുടെയും പരിശ്രമവും ഉണ്ടായിരുന്നു. ചെറു പ്രായത്തില് സംഭവിച്ചതിനാല് ശരീര വളര്ച്ചക്ക് അനുസ്സരിച്ച് എന്റെ കാലിന്റെ ആരോഗ്യം മെച്ചപ്പെട്ടു എന്ന് തന്നെ പറയാം. ഏകദേശം ഏഴു വര്ഷത്തെ ചികിത്സ കൊണ്ട് എനിക്ക് കൈവരിക്കാവുന്ന മാക്സിമം ആയ 80% ശതമാനം ആരോഗ്യം എനിക്ക് വീണ്ടെടുക്കാന് കഴിഞ്ഞു. എങ്കിലും എനിക്ക് അധികം ദൂരം നടക്കണമെങ്കില് വാക്കിംഗ് സ്റ്റിക്ക് വേണമായിരുന്നു..