“അമ്മൂ… മോളേ ഇത്… ? “
പകച്ചു കൊണ്ട് ദാസൻ ചോദിച്ചു.
“ഇതെന്റേത് തന്നെയാ ഏട്ടാ… ഇതെനിക്ക് എന്റെ ഉപ്പ തന്നതാ… “
അവന് വിശ്വാസമായില്ല.
“തന്നേട്ടാ… സത്യം… ഇളയുമ്മാക്ക് മാത്രേ എന്നോട് വെറുപ്പുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ..ഉപ്പാക്ക് സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു… അവരെ പേടിച്ച് ഉപ്പ അതൊന്നും പുറത്ത് കാട്ടിയില്ല… എപ്പഴെങ്കിലും നിന്റെ കല്യാണം നടക്കുമ്പോ ചിലപ്പോ എനിക്കൊന്നും തരാൻ പറ്റില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ് ഉപ്പ തന്നെയാ പലപ്പോഴായി ഇതെന്നെ ഏൽപിച്ചത്..ഇളയുമ്മയറിയാതെ ഞാനിതെല്ലാം സൂക്ഷിച്ച് വെച്ചതാ… ഇറങ്ങിപ്പോന്നപ്പോ ഇതും കൂടിയെടുത്തു…. “
“നീ കൊള്ളാലോടീ കാന്താരീ… എന്നിട്ടീ വിവരം നീ നിന്റെ പുയ്യാപ്ലനോട് പറഞ്ഞോ…?”
“ഇല്ല… ഇത് വരെ പറഞ്ഞിട്ടില്ല… കിട്ടുന്നതൊക്കെ എടുത്തോണ്ട് പോരാനാ എന്നോട് പറഞ്ഞത്… ഇവിടെ വന്നിട്ട് ചോദിക്കുകയും ചെയ്തു.. ഒന്നും എടുക്കാൻ പറ്റിയില്ലെന്നാ ഞാൻ പറഞ്ഞേ… “
അത് നന്നായെന്ന് ദാസന് തോന്നി. അല്ലേൽ മൂന്ന് ദിവസം കൊണ്ട് അവനിത് തീർക്കും.
ദാസൻ അതെല്ലാം പൊതിഞ്ഞ് അവൾക്ക് തന്നെ കൊടുത്തു.
“വേണ്ടേട്ടാ… ഇത് ഏട്ടൻ തന്നെ വെച്ചാ മതി… എനിക്ക് പേടിയാ… അവനിത് കണ്ടാ എന്നെ കൊന്നിട്ടാണേലും ഇത് കൊണ്ടുപോവും.. ഏട്ടൻ സൂക്ഷിച്ചാ മതി.. സൂക്ഷിച്ച് വെക്കണം എന്നില്ല… ഏട്ടന് വേണ്ടത് അതിൽ നിന്നെടുത്തോ.. മുഴുവൻ വേണേൽ മുഴുവനെടുത്തോ…”
അത് പറയുമ്പോ ഷിഫാനയുടെ മുഖത്തെ ഭാവം ദാസന് പരിചയമില്ലാത്തതായിരുന്നു. മാത്രമല്ല ഇത് വരെ ചേട്ടൻ എന്ന് വിളിച്ചിരുന്നത് അവൾ ഏട്ടൻ എന്നാക്കിയതും അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചു. ഒരു ഭാര്യ ഭർത്താവിനെ വിളിക്കുന്ന അതേ സ്നേഹത്തോടെയാണവൾ ഏട്ടാന്ന് വിളിക്കുന്നത്.
“ അത് വേണ്ട മോളേ.. ഇത് നീ തന്നെ വെച്ചോ…”
അത് വാങ്ങാൻ അവന് തോന്നിയില്ല.
“ഞാനെവിടെയാ ഏട്ടാ അത് വെക്കുന്നേ..അതേട്ടൻ തന്നെ വെച്ചാ മതി..”
ദാസന് വേറെ നിവൃത്തിയുണ്ടായില്ല.
അവൻ അവളുടെ കഴുത്തിലും കാതിലുമൊക്കെയൊന്ന് നോക്കി. കഴുത്തിൽ കനം കുറഞ്ഞൊരു സ്വർണമാല മാത്രമാണുള്ളത്.
അവൻ ആ കവർ ടേബിളിൽ വെച്ച് അവളോട് പറഞ്ഞു.
“അമ്മൂ.. നീ വീട്ടിലിടാനുള്ളതെന്താന്ന് വെച്ചാ ഇതീന്നെടുത്തോ.. ബാക്കി ഞാൻ വെച്ചോളാം.. പുതുമണവാട്ടിക്ക് ആഭരണങ്ങളില്ലാന്ന് പറഞ്ഞാ അത് കുറച്ചിലാടീ… “
ഷിഫാനക്ക് സന്തോഷമായി.. പക്ഷേ, അത് വേണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
“വേണ്ടേട്ടാ.. അവൻ കണ്ടാ പിന്നെ പ്രശ്നമാവും…”
“എന്ത് പ്രശ്നം… ഒരു പ്രശ്നവുമില്ല. അവൻ ചോദിച്ചാ ഞാൻ വാങ്ങിത്തന്നതാണെന്ന് പറഞ്ഞോ..ബാക്കി ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം…”
ഒരു പുരുഷന്റെ കരുത്തുറ്റ ശബ്ദം അവൾ കേട്ടു.എന്ത് പ്രശ്നമുണ്ടായാലും നിന്നെ ഞാൻ സംരക്ഷിച്ചോളാം എന്നൊരുറപ്പും ആ വാക്കുകളിലവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അവൾ പൊതിയഴിച്ച് വലിയൊരു മാലയും, രണ്ട് കമ്മലും,രണ്ട് വളകളും, പാദസരവും എടുത്തു.
കാതിൽ കിടക്കുന്ന ഫാൻസി കമ്മലൂരി സ്വർണത്തിന്റെ തൂങ്ങിയാടുന്ന കമ്മലിട്ടു.രണ്ട് കയ്യിലും ഓരോ വളകളുമിട്ടു..
മാലയുടെ കൊളുത്തഴിച്ചവൾ ദാസനെ നോക്കി. ഒരാളുടെ സഹായമില്ലാതെ ഇതിന്റെ കൊളുത്തിടാൻ കഴിയില്ല.
അവൾക്ക് ചിന്തിക്കാനൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. മാലയവൾ ദാസന്റെ കയ്യിലേക്ക് കൊടുത്തു. പിന്നെ തലയിലിട്ട ഷാൾ അഴിച്ചെടുത്ത് ടേബിളിലേക്കിട്ടു.അവന്റെ കണ്ണിലേക്ക് ആഴത്തിലൊന്ന് നോക്കിക്കൊണ്ട് തിരിഞ്ഞ് നിന്നു. ചന്തി വരെ എത്തുന്ന മുടിയെടുത്ത് മുന്നിലേക്കിട്ടു.
ദാസൻ വിറച്ചു കൊണ്ടാണ് ആ കാഴ്ച നോക്കി നിന്നത്.. മാംസം തിങ്ങി നിറഞ്ഞ് നിൽക്കുന്ന വിശാലമായ വെളുത്ത പുറം.. പിന്നോട്ട് തള്ളി നിൽക്കുന്ന ഉരുണ്ട് വിരിഞ്ഞ ചന്തി.
കൂടുതൽ നോക്കാനവനായില്ല.
ഷിഫാന ഒന്നും മിണ്ടാതെ ചന്തി പരമാവധി പിന്നിലേക്ക് തള്ളിപ്പിടിച്ച് നിൽക്കുകയാണ്.ഇങ്ങിനെ എത്രനേരം നിൽക്കാനും അവൾ തയ്യാറാണ്.
താനൊന്നും പറയില്ല..എല്ലാം ഏട്ടൻ കണ്ടറിഞ്ഞ് ചെയ്യട്ടെ.. താനെന്തിനാണ് ഇങ്ങിനെ നിൽക്കുന്നത് എന്ന് ഏട്ടനറിയാം..