വാതിലിൽ ആരോ ശക്തിയായി തട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് കട്ടിലിൽ കിടന്നിരുന്ന നന്ദന എഴുന്നേറ്റു. …രാത്രി ഒരുപോള കണ്ണടച്ചിട്ടില്ല. …അഭി ഇല്ലാതെ താൻ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല. …കതകിൽ വീണ്ടും തട്ട് കേട്ടതും നന്ദന എഴുന്നേറ്റ് കതക് തുറന്നു. …മുന്നിൽ ഒരു ടവൽമാത്രം ഉടുത്ത് കൈയിൽ വലിയൊരു ബാഗുമായി അഭി നിൽക്കുന്നു
“അഭി….”
“ഞാനെന്റെ സാധനങ്ങൾ എടുക്കാൻ വന്നതാ. ..ബുദ്ധിമുട്ടിച്ചതിൽ ക്ഷമിക്കണം. ..”
“എന്തൊക്കെയാടാ നീ. ..”
അവളെ പൂർത്തിയാക്കാൻ അനുവദിക്കാതെ അഭിമന്യു മുറിയിലേക്ക് കടന്നുകയറി തന്റെതായി ആ മുറിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന സകലതും ബാഗിനുള്ളിലാക്കി. ….ഒക്കെയും നോക്കി നിന്ന നന്ദനയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു
“…അഭി എന്തൊക്കെയാടാ ഇത്. …”
“ഞാനിനി ഈ മുറിയിൽ വേണ്ട. …അവസരം കിട്ടിയാൽ കയറി പിടിച്ചാലോ. ..”
അഭിമന്യു പറയുന്നത് കേട്ട് നന്ദന വായ പൊത്തി, അവനെ നിർവികാരതയോടെ നോക്കി. …ഈ കണ്ണുകൾ. …ഇത് തന്റെ അഭിയുടെ അല്ല. … അവൻ അവളെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. …
യൂണിഫോം ധരിച്ചു സ്കൂളിലേക്ക് പോകാൻ റെഡി ആയി….കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി നിന്ന് തന്റെ വൈറ്റ് ഷർട്ടിലെ ഫുൾ സ്ലീവ് മടക്കി ഷോർട് ആക്കി. …കഴുത്തിന് താഴെയുള്ള കുഞ്ഞ് മറുക് കാണുന്ന വിധത്തിൽ ഏറ്റവും മുകളിലെ ബട്ടൺ അഴിച്ചിട്ടു
ബാഗും തൂക്കി ഹാളിലേക്ക് വരുമ്പൊ ലക്ഷ്മി വിശ്വനാഥന് രാവിലത്തെ ഭക്ഷണം വിളമ്പുകയായിരുന്നു. ..അവൻ അവരെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി പള്ളിമുക്ക് കവല ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു
“നമ്മുടെ മോൻ അല്ലെ ആ പോയത് ”
മുറ്റത്തേക്ക് എത്തിനോക്കിയ വിശ്വ ചോദിച്ചു…
“ഇവനിത് എന്ത് ഭാവിച്ചാ….ഇന്നലെ പനിച്ച് വിറച്ച് കിടന്നവനാ….വൈകിട്ട് ഇങ്ങോട്ട് വരട്ടെ ”
ലഷ്മി അവൻ പോയ വഴിയിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. ..
“അഭി പോയോ. …”
നന്ദന ബാഗും തൂക്കി ഓടിപ്പിടച്ച് അവിടേക്ക് വന്നു…
“ദേ ഇപ്പൊ ഇറങ്ങി പോയിട്ടുണ്ട്…..ഒരു ദിവസം റസ്റ്റ് എടുത്തിട്ട് പോയ പോരായിരുന്നോ അവന് ”
“എന്നോടുള്ള വാശിക്കാ. ..”
നന്ദന മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി ആക്റ്റീവ തിരിച്ചു….അല്പം മുന്നോട്ട് പോയതും അഭിമന്യു ബാഗും തൂക്കി മുന്നോട്ട് നടക്കുന്നത് കണ്ടു. …അവൾ അവന്റെ അരികിലായി കൊണ്ട് വണ്ടി നിർത്തി
“എന്തുവാ ”. …അഭി അമർഷത്തോടെ ചോദിച്ചു. …
“കയറ്. …”
“ഇല്ല. …”
“കയറാൻ. ..”നന്ദന ഒച്ചയെടുത്തു. …അഭി അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. ..
“വെറുതെ ഒരു scene ക്രീയേറ്റ് ചെയ്യണ്ട….പൊക്കൊ….” അവൻ ശബ്ദം താഴ്ത്തി കടുപ്പിച്ച് പറഞ്ഞു….അഭിമന്യുവിന്റെ വലിഞ്ഞുമുറുകുന്ന മുഖം കണ്ട് നന്ദനക്ക് സങ്കടം വന്നു….ഇങ്ങനെ ഒരു ഭാവം ആദ്യമായി കാണുക ആയിരുന്നു അവൾ
“അഭി എന്താടാ, ചേച്ചിയല്ലേ….നിനക്കെന്താ പറ്റിയെ….”
“പറ്റിയത് എന്താണെന്ന് ഇന്നലെ രാത്രി ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ. ..”
“അഭി. ..അവരെയൊന്നും വെറുതെ വിടില്ല ഞാൻ…. ”
“ചേച്ചിക്ക് എന്ത് ചെയ്യാൻ പറ്റും. ….”അഭി ചോദിച്ചു….. വ്യക്തമായൊരു ഉത്തരം പറയാൻ കഴിയാതെ നന്ദന കുഴങ്ങി . ..കേസ് കൊടുക്കാം. ….നീതിക്ക് വേണ്ടി കോടതിയിൽ വാതിക്കാം. …എന്നിട്ട് എന്ത്? ഇന്ത്യൻ ശിക്ഷാ നിയമം ഇവരെയൊക്കെ സംരക്ഷിക്കാൻ എഴുതിവച്ചതുപോലെയാണ്. …നൂറ് കുറ്റവാളി രക്ഷപ്പെട്ടാലും ഒരു നിരപരാധിപോലും ശിക്ഷിക്കപ്പെടരുതത്രെ! !!
“….ചേച്ചിക്ക് അവരെ ഒന്നും ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല ….ഇതെന്റെ വിധിയെന്ന് കരുതി സമാധാനിക്കാം എന്നൊന്നും ഞാൻ പറയില്ല. …”
അഭി അവളുടെ രണ്ട് കവിളിലും ഉള്ളം കൈ ചേർത്തുവച്ച് കണ്ണുകളിലേക്ക് ഇമവെട്ടാതെ ദൃഷ്ടി ഉയർത്തി . ..
“നോക്ക്. …അവര് നിനക്കുവേണ്ടി വരും. …jst ignore them. …അവർക്കുള്ള ചക്രവ്യൂഹം ഈ അഭിമന്യു പണിയുന്നുണ്ട്….“
നന്ദന തറഞ്ഞു നിന്നു….ഈ സംസാരിക്കുന്നത് തന്റെ അഭി അല്ല. ..ഇത് മറ്റാരോ ആണ് . .. എന്തിനെയും ചുട്ടെരിക്കാൻ ശേഷിയുള്ള ആ കണ്ണുകളിൽ വന്യതയോടെ എരിയുന്ന തീ. …നടന്നകലുന്ന അഭിയെ നോക്കിയ നന്ദനക്ക് ഭയം തോന്നി
.
.
.
.
ക്ലാസ്സിലേക്ക് വന്നതും അഭി തന്റെ സ്ഥിരം സ്ഥാനത്തേക്ക് ചെന്നു…അന്ന് ആ ബെഞ്ചിൽ അവന് കൂട്ടെന്നപോലെ മറ്റൊരാൾകൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ..കറുത്തിട്ട് നല്ലോണം മെലിഞ്ഞ് കണ്ണിൽ കണ്ണടയുമായി ഒരുവൻ…അഖിൽ എന്ന അച്ചു. ..ആളൊരു പാവം ….അഭിക്ക് ഒത്തിരി സന്തോഷം തോന്നി. ..ഈ സ്കൂളിലേക്ക് വന്നിട്ട് ആദ്യമായി കിട്ടിയ സൗഹൃദം