മനസ്സിനെ ഇത്രയും കാലം താൻ പറഞ്ഞു പറ്റിക്കുകയായിരുന്നു എന്നതിന്റെ തെളിവായിരുന്നു ആ എഴുത്തുകൾ. വിളിക്കാതെ വരുന്ന പാപ ചിന്തകളെ അവൻ എന്നും അനാഥരായേ കണ്ടിരുന്നുള്ളൂ, എന്നാൽ ഈ വരികളെ അവഗണിക്കുക എങ്ങനെ? എഴുതരുതായിരുന്നു. അകലുവാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴൊക്കെ നിശാസ്വപ്നങ്ങളായി അവൾ അവനെ പിൻതുടർന്നു.
ആദ്യമൊക്കെ വല്ലാത്ത കുറ്റബോധം ആയിരുന്നു, പിന്നീട് അവൻ ആഗ്രഹിക്കും ഇന്ന് സ്വപ്നത്തിൽ ചേച്ചി വന്നിരുന്നെങ്കിൽ. പുലർച്ചെ ട്രൗസറിലെ മുഴ അവനെ പശ്ചാത്താപത്തിൽ ആഴ്ത്താറുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നെ കുറച്ചുനേരം ചേച്ചിയെ അഭിമുഖീകരിക്കുക പ്രയാസമാണ്. “നീ എന്തിനാ മുഖം വീർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നെ? നീ അത് ഇതുവരെ മറന്നില്ല?” തലേന്ന് നടന്ന വഴക്കിനെ ചൊല്ലി പിണങ്ങിയതാണെന്ന തെറ്റിദ്ധാരണയിൽ അവൾ പലപ്പോഴും ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്. “പോട്ടെ” പിന്നാലെ കവിളിൽ ഒരു ചുംബനം കൊടുത്തുകൊണ്ട് അവൾ ആശ്വസിപ്പിക്കും.
എങ്കിലും തിരികെ വീട്ടിൽ എത്തുമ്പോൾ ടിവിയുടെ മുന്നിലെ ആ സോഫയിൽ ചേച്ചി ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് അവൻ ആഗ്രഹിച്ചു. മനസ്സ് ഒരു അവസരവാദിയാണ്, അതിന് മൂക്കുകയർ ഇട്ടില്ലെങ്കിൽ അത് തന്നെ ആഴക്കടലിലേക്കു വിഴുങ്ങും എന്ന് അവൻ ഭയന്നു.
“ഇവിടെയാണോ?” വേണുവിന്റെ തയ്യൽക്കടയുടെ മുന്നിൽനിന്ന് ബാലു ഒരിക്കെ ചേച്ചിയോട് അനിഷ്ട്ടത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“അതെ എന്താ പ്രശ്നം?” നിഷ്കളങ്കമായ മറുപടി.
“അല്ല പെണ്ണുങ്ങൾ തയ്ക്കുന്ന കടേൽവല്ലോം പോയാ പോരെ?”
“അവറ്റോൾക്കൊന്നും തൈക്കാൻ അറിയില്ല, വേണുവേട്ടൻ അല്ലെ ഇപ്പൊ ട്രെൻഡ്. നീ വാ അമ്മാവൻ കളിക്കാതെ..”
ചേച്ചിയുടെ ഷോൾ തയ്യൽക്കാരന് വഴിമാറി. അവളുടെ കരങ്ങൾ ഇരുവശത്തേക്കും നീട്ടി. അളവ് ടേപ്പ് ഒരു പാമ്പിനെപ്പോലെ അവളുടെ മുലകളെ മുറുകി വലിഞ്ഞു. ലളിതമായ ഒരു സുഖം അവനിൽ ഉണർന്നു, ഒപ്പം അസൂയയും. വേണുവിന്റെ കൈകൾ അവളുടെ സമ്പൂർണമായ ആ ഗോളജോഡിയെ വട്ടമിട്ട് പറക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സ് പിടഞ്ഞു. “മതി പോവാം” അവൻ അറിയാതെ അലറിപ്പോയി.
തെറ്റാണ്.. പാപം.. നിഷിദ്ധമായ ഈ പ്രണയം തന്നിലേക്ക് വന്നതാണ് അല്ലാതെ താനായി ഉണ്ടാക്കിയതല്ല. ആർക്കും ഈ അവസ്ഥ വരാതിരിക്കട്ടെ.
“ശരിക്കും? നിനക്ക് ഇതുവരെ ആരോടും ഇഷ്ടം തോന്നിയിട്ടില്ലേ?” ഒരിക്കെ ചേച്ചി അവനോട് ചോദിച്ചു. ‘ഇല്ല’ എന്ന മറുപടി എത്ര ആവർത്തിച്ചിട്ടും അവൾ സ്വീകരിച്ചില്ല. ഒടുവിൽ അവളുടെ തലയിൽ തൊട്ട് സത്യം ചെയ്യാനായി ഭീക്ഷണി. ആരെന്ന് ചോദിക്കില്ല എന്ന നിബന്ധനയിൽ അവൻ ഒടുക്കം സമ്മതിക്കേണ്ടി വന്നു. ആരെന്ന് അവൾ ചോദിച്ചില്ല, വാക്ക് കൊടുത്തു പോയില്ലേ. എങ്കിലും വല്ലാത്ത ആകാംക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നു.
“എനിക്ക് അറിയുന്ന ആൾ ആണോ?”
“അതൊന്നും പറയില്ല, മതി മതി”
“എന്തായാലും ഒരു ദിവസം നീ എന്റെ മുന്നിൽ കൊണ്ടുവരുവല്ലോ അപ്പൊ കണ്ടോളാം” അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
കടലിൽ മുട്ടോളം വെള്ളത്തിൽ ഇറങ്ങിനിന്ന് പേപ്പർ കെട്ട് അവൻ നീട്ടിപ്പിടിച്ചു. ചില സത്യങ്ങൾ എന്നെന്നേക്കും മൂടിവെക്കേണ്ടതാണ്. ഈ അക്ഷരങ്ങൾ കടലിൽ അലിയുമ്പോൾ ഇവയെല്ലാം വീണ്ടും അവഗണിക്കാവുന്ന ചിന്തകൾ മാത്രമായി മാറുമായിരിക്കും. കരയുവാൻ കഴിയാത്തത് ഒരു വൈകല്യമായി അവന് തോന്നി. കാറ്റ് ആ കുറിപ്പുകൾ മുറുകെപ്പിടിച് കരയിലേക്ക് വലിച്ചു. നിറകണ്ണുകളുമായി അവൻ പിടിവിട്ടു, അവ ചിതറി. ഒടുവിൽ ആ കാർമേഘം പൊട്ടി മഴ തിമിർത്തു പെയ്തു. അതൊരു ചതിവായിപ്പോയി. തൻ കരഞ്ഞുവോ എന്ന് അവന് തന്നെ മനസ്സിലായില്ല. ആകെ ഒരു മരവിപ്പ്.
കുറച്ചു ദിവസം വീട്ടിൽനിന്നു മാറി നിൽക്കണമെന്നും പുതിയ പുതിയ ആളുകളെ കണ്ടുമുട്ടണമെന്നും അവൻ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു. ചേച്ചിയുടെ സ്ഥാനത്ത് പകരം ഒരാൾക്ക് ഇടം പിടിക്കാൻ സാധിക്കുമോ? അതിന്റെ ഉത്തരം അവന് വ്യക്തമായി അറിയാമായിരുന്നു എങ്കിലും മനസ്സിനെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുവാൻ ശ്രമിച്ചു.
കഴിഞ്ഞ രണ്ട് വര്ഷമായി ചേച്ചി അടുത്തൊരു പ്രൈവറ്റ് സ്കൂളിൽ താത്കാലിക അധ്യാപികയായിരുന്നു. സാരി ആയിരിന്നു അവിടുത്തെ യൂണിഫോം. വീട്ടിൽ അവൾ തിരികെ എത്തുമ്പോൾ അമ്മയും അച്ഛനും ഓഫീസിൽ ആയിരിക്കും. ബാലു ഏതെങ്കിലും പറമ്പിൽ ഫുട്ബാൾ കളിക്കുനിണ്ടാവും. അമ്മ വരും മുൻപ് ഒതുക്കാൻ അടുക്കളയിൽ ചില്ലറ പണികൾ ഉണ്ട്. അടുക്കളയിലെ ചൂട് അസഹനീയം ആണ്. അവൾ സാരി ഊരി കട്ടിലിൽ എറിഞ്ഞാണ് പണികൾ തുടങ്ങുക.