അന്ന് ഒരിക്കെ ബാലു നേരത്തെ വീട്ടിൽ എത്തി. പുറത്ത് അവൻ ആണെന്ന് ഉറപ്പ് വരുത്തി അവൾ വാതിൽ തുറന്നു. സാരിയുടെ അഭാവം ഒരു നീളൻ തോർത്ത് കൊണ്ട് അവൾ പരിഹരിച്ചിരുന്നു. തല വിയർത്തിരുന്ന അവനെ വഴക്ക് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ മാറിൽനിന്ന് ആ തോർത്ത് വലിച്ചൂരി. അവന്റെ തലയിൽ പിടിച്ചു കുനിച്ച് രൂക്ഷമായി തോർത്തി.
“വല്ല പനിയും വന്നാൽ സുഖം ആയല്ലോ, കോളേജിലും പോവണ്ട. അല്ലേടാ?” അല്പം ദേഷ്യത്തിൽ അവൾ പറഞ്ഞു. ഒരു ലോ കട്ട് ബ്ലൗസും മുട്ടിനു താഴെ വരെയുള്ള പെൻസിൽ അണ്ടർ സ്കർട്ടും ഇട്ട് നിൽക്കുകയായിരുന്നു അവൾ. തോർത്തിക്കുന്ന അവളുടെ മുലകൾ ചെറുതായി ബ്ലൗസിനുള്ളിൽ കുലുങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു,
അവന്റെ കണ്ണുകൾ അതിൽ ഉറച്ചു, നല്ല കൊഴുത്ത മുലകൾ. ചേച്ചിയുടെ കഴുത്തിൽനിന്ന് ഒരു വിയർപ്പ് തുള്ളി ഒഴുകി മുലയിടുക്കിന്റെ ഗർത്തത്തിലേക്ക് മറഞ്ഞു. അവളുടെ കക്ഷം നനഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അവളുടെ വിയർപ്പിന്റെ ഗന്ധം അവന് സുഗന്ധമായി തോന്നി. അവന്റെ കണ്ണ് തള്ളി കുണ്ണ ഉണർന്നു, ബാഗ്കൊണ്ടു അവൻ തന്റെ മുഴ മറച്ചു. അവൻ പിന്നീട് ഒരിക്കലും കോളേജ് വിട്ട് കളിക്കുവാൻ നിന്നിട്ടില്ല. ചേച്ചിയെ വീട്ടുജോലികളിൽ സഹായിക്കുക പതിവായി.
“ഈ പറയുന്ന ആള് വിയർത്തിട്ടേ ഇല്ല” അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളോട് പറഞ്ഞു. ആ ചിരിയിൽ അവൾ ഒന്ന് തണുത്തു.
“നമ്മളെ ഒന്നും തോർത്തിക്കാൻ ഇവിടെ ആരും ഇല്ല, പെര നിറഞ്ഞു നിക്കാന്നാ അമ്മ പറയണേ” ചെറിയ നിരാശയിൽ പൊതിഞ്ഞ ഒരു തമാശയായിരുന്നു അത്.
“ഓഹോ എന്നാ ഇങ്ങോട്ട് താ..” തോർത്ത് പിടിച്ചു മേടിച്ച് അവൻ അവളുടെ കഴുത്ത് തുടച്ചു. അവൾ തോർത്തിൽ നിന്ന് അപ്പോഴും പിടിവിട്ടില്ല. അവന്റെ കൈകൾ മെല്ലെ താണു, അവളുടെ മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി അലിഞ്ഞു ഇല്ലാതെയായി.
മുലകളിൽ തൊട്ടു തൊട്ടില്ല എന്ന മട്ടിൽ തോർത്തുമായി അവന്റെ കരം ഇടത്തോട്ടും വലത്തോട്ടും ആടി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ മെല്ലെ അടഞ്ഞു, അവന്റെ ചെറുവിരൽ അവളുടെ മുലയുടെ മുകൾ ഭാഗത്ത് അറിയാതെ കൊണ്ടു. അവൻ കരുതിയതിലും ഏറെ മൃദുലമായിരുന്നു അത്.
അവൻ തോർത്ത് അവളുടെ വയറിലേക്ക് നീക്കി, മെല്ലെ തുടച്ചു. ചേച്ചി ചുണ്ടുകൾ അകത്തേക്ക് കടിച്ചു പിടിച്ചു. അവളുടെ വെള്ളിയരഞ്ഞാണത്തിനു പിന്നിൽ ഒളിച്ച പൊക്കിളിൽ ചൂണ്ടുവിരൽ കൊണ്ട് തോർത്ത് തിരുകി ചുഴറ്റി.
“അഹ്..” അവളുടെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു, പിന്നിലേക്ക് വലിഞ്ഞു “ഇക്കിളി അക്കാതെടാ ചെക്കാ”
വിചിത്രമായ ആ നിമിഷം രണ്ടാളും അന്ന് ചിരിച്ചു തള്ളി. അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് മാഞ്ഞു.
കടൽ അന്തരീക്ഷം അതിഭയാനകമായ ഒരു രൂപം പ്രാപിച്ചു, മഴ ഇടിച്ചുകുത്തി പെയ്തു, ആകാശം ഇടിവാൾ വരച്ചു. ഉറക്കം നശിപ്പിച്ച മഴയെ പ്രാകി ആ നായ ഞെട്ടി എണിറ്റു. രണ്ടു പിൻകാലുകളും ഇല്ലാതിരുന്ന അത് പെട്ടിക്കട ലക്ഷ്യമാക്കി ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങി. കടക്കാരൻ മുട്ടബജി കോണ്ടോ ചൂലുകൊണ്ടോ അതിനെ വരവേൽക്കാം. എങ്കിലും തണൽ തേടി ആ ശരീരവും, ഭക്ഷണം തേടി ആ വയറും ശുഭാപ്തിവിശ്വാസത്തോടെ മുന്നിലേക്ക് തന്നെ നീങ്ങി.
ആ നായ നിമിഷനേരംകൊണ്ട് എന്തോക്കെയോ തന്നെ പഠിപ്പിച്ചതായി അവന് തോന്നി. ദിവസവും അതിനെ കവച്ചുവച്ചു പോകുന്നവരിൽ ചിലരെങ്കിലും അതിനെ വീക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ടാവാം, അവർ അവരുടെ ജീവിതം എത്ര സുഖകരം ആണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവാം. മഴ അതിശക്തമായി പെയ്തു. ആകെ നനഞ്ഞ അവൻ പെട്ടിക്കട ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.
കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയിൽ മെല്ലെ നടന്നടുത്ത ആ ചെറുപ്പക്കാരനെ കടയിൽ ആരും ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്നില്ല. മുളങ്കമ്പും ടാർപോളയും നാട്ടിയ ആ ഷെഡിലെ എല്ലാ കണ്ണുകളും നനഞൊലിക്കുന്ന അവനിലേക്ക് പതിഞ്ഞു. ഗുരുദക്ഷിണയായി നായക്ക് രണ്ട് മുട്ടബജി വാങ്ങി നൽകിയ അവൻ കടയുടെ ഒരു മൂലയ്ക്ക് ഒരു ഗ്ലാസ് ചൂട് ചായയുമായി ഒറ്റയ്ക്ക് മാറി ഇരുന്നു.
ചായക്കടയിലെ വൃദ്ധൻ അവനെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, ചെവിയിലിരുന്ന ബീഡി ഇപ്പോൾ ചുണ്ടിൽ പുകയുന്നു. അയാൾ അവന്റെ സമീപത്ത് വന്നിരുന്നു. “വിട്ടുകളയാടാ മോനെ! നീ ചറുപ്പമല്ലേ ഇതിലും നല്ല ഒരെണ്ണത്തിനെ കിട്ടും”