അവള് പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു. അച്ഛനെ ഓര്ത്താണ് ഞാന് തിരിച്ചൊന്നും പറയാതിരുന്നത്. അവളുടെ മാനസിക അവസ്ഥയും എനിക്ക് മനസിലായി. അവള് പറഞ്ഞു നിര്ത്തിയപ്പോള് ഞാന് പറഞ്ഞു.
ജിന്സിയിങ്ങനെ കോപിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. ഇവിടെ എവിടെയാണ് ഉള്ളത്. ഞാന് എയര്പോര്ട്ടില് ട്രാന്സിറ്റ്ല് ഉണ്ട്. എവിടെയാണെന്ന് പറയു. നമുക്ക് നേരില് കാണാം. എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാന് സാധിക്കുമോ എന്ന് നോക്കാം. എന്റെ അച്ഛന് നിരന്തരം വിളിക്കുകയാണ് എനിക്ക് അച്ഛനോട് നോ പറയാന് പറ്റാത്തതു കൊണ്ടാണ് ഞാന് ശ്രമിക്കാം എന്ന് പറഞ്ഞത്. നിങ്ങള് ഒന്ന് വരൂ നമുക്ക് സംസാരിക്കാം. ഇങ്ങനെ ദേഷ്യപ്പെടുന്നത് കൊണ്ട് വെറുതെ ഉള്ള പോസിറ്റിവിറ്റി കളയാം എന്നേയുള്ളു. കൂള് ഡൌണ് ജിന്സി.
ഞാന് പറഞ്ഞത് അവള്ക്കു ഇഷ്ടമായില്ല എന്ന് മനസിലായി എങ്കിലും, അവളുടെ മറുപടി “ ഞാന് നിങ്ങളെ കണ്ടു. അടുത്ത് തന്നെയുണ്ട്. ഞാന് അങ്ങോട്ട് വരാം. എന്നെ സഹായിക്കാന് മുട്ടി നില്ക്കുവല്ലേ. ഇനി പപ്പയുടെ കൂട്ടുകാരന് വിഷമം ആകണ്ട. എന്ന് പറഞ്ഞു അവള് ഫോണ് കട്ട് ചെയ്തു.”
അവള് ഇത് പറയുമ്പോള് തന്നെ ഞാന് ചുറ്റിനും നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അല്പം ദൂരെ PPE കിറ്റ് ഒക്കെ ധരിച്ചു, മാസ്കും , ഫേസ് ഷീല്ഡും ഒക്കെ വച്ച് ഒരു മുതല് നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു. ഞാന് ഫോണ് കട്ട് ആയപ്പോള് അവള് ഫോണ് ചെവിയില് നിന്നും മാറ്റി ബാഗില് ഇടുന്നത് കണ്ടു. അത് തന്നെ ആകും കുരിശ് എന്ന് മനസിലായി. അവള് ഒരു ചെക്ക് ഇന് ട്രോളി വലിച്ചു എന്റെ നേര്ക്ക് നടന്നു വരുന്നു. ഓ ഇത് തന്നെ. PPE കിറ്റില് നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നതിനാല് രൂപം ഒന്നും വ്യക്തമല്ല. എന്നാലും അത്യാവശ്യം പൊക്കവും, ശരീരവും ഉള്ള ഒരു മുതല് തന്നെ. നടപ്പിനു ഒരു ചന്തം തോന്നി. ഞാന് ചെയറിലേക്ക് തന്നെ ഇരുന്നു. അവള് അടുത്ത് വരട്ടെ എന്ന് കരുതി. അവളും ഞാന് ഫോണ് പിടിച്ചു നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു എന്നെ മനസിലാക്കി എന്നെനിക് മനസിലായി. എന്റെ നേര്ക്ക് തന്നെയാണ് വരുന്നത്.
എന്റെ സമീപത്തു എത്തിയ അവള്, “മിസ്ടര് ഞാനാണ് ജിന്സി. നിങ്ങളുടെ പേര് ഓര്മയില്ല. സുധാകര് അങ്കിളിന്റെ മകന് ആണല്ലേ.”
ഞാന് : അതെ ഞാന് ശ്യാം. അച്ഛന് ഞാന് ഇവിടെ വന്നപ്പോള് മുതല് വിളിച്ചു പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് ആണ് മെസേജ് അയച്ചത്. ജിന്സി ഇവിടെ ഇരിക്ക് എന്ന് പറഞ്ഞു.
ഞാന് അവളുടെ കണ്ണുകളില് നോക്കിയാണ് പറഞ്ഞത്. ഫേസ് ഷീല്ഡിന് ഉള്ളില് കൂടിയും അവളുടെ തിളക്കമുള്ള കണ്ണുകള് നല്ല ഭംഗി തോന്നി. ഭംഗിയുണ്ടെങ്കില് കൂടി അതില് ദേഷ്യമോ, സങ്കടമോ, നിരാശയോ ഒക്കെയാണ് എന്ന് മനസിലായി.
ജിന്സി : മിസ്റ്റര് ശ്യാം. അല്ലെങ്കില് തന്നെ ഞാന് ഇന്നലെ രാത്രി എട്ടര മുതല് ഇവിടെ ഇരിക്കുകയാണ്. നിങ്ങള് എങ്ങനെയാണു എന്നെ സഹായിക്കാം എന്ന് പപ്പയോടു പറഞ്ഞത് എന്ന് പറയു. 72 മണിക്കൂര് മാത്രമാണ് RTPCR വാലിഡ്. അതില് തന്നെ ഇപ്പോള് പത്തു പതിനെട്ടു മണികൂര് കഴിഞ്ഞു. ഇനി എങ്ങനെ ഹെല്പ് ചെയ്യും എന്നാണ് നിങ്ങള് കരുതുന്നത്. നിങ്ങളും എന്നെപ്പോലെ ഇവിടെ പെട്ട് കിടക്കുവല്ലേ. എന്നിട്ടാണ് വലിയ വാഗ്ദാനങ്ങള്. അല്ലേലും പെണ്ണുങ്ങളെ സഹായിക്കാന് ആണുങ്ങള്ക്ക് നല്ല താല്പര്യം ഉണ്ടാകും. സഹായിക്കാന് ഒരച്ഛനും മോനും ഇറങ്ങിയെക്കുന്നു.
ഇത് കേട്ട് എന്റെ സകല നിയന്ത്രണവും വിട്ടു. ഞാന് അല്പം ഉച്ചത്തില് തന്നെ പറഞ്ഞു. “ഇരിക്കെടി പൂറിമോളെ ഇവിടെ. നീ എന്നെ എന്ത് വേണേല് പറഞ്ഞോ. എന്റെ അച്ഛനെ പറഞ്ഞാല് ഉണ്ടല്ലോ കൂത്തിച്ചി അടിച്ചു നിന്റെ അണപ്പല്ല് വായിലിടും.” ശരിക്കും അവള് ഷീല്ഡ് വച്ചത് കൊണ്ട് ആണ് അല്ലെങ്കില് ഞാന് അടിച്ചു പോയെനേം. എന്റെ ഒച്ച ഉയര്ന്നപ്പോള് ഒന്ന് രണ്ടു പേര് അല്പം ദൂരെ നിന്ന് നോക്കാന് തുടങ്ങി. ഞാന് പിന്നെ അല്പം ശംബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു “നീ ആരാന്നാ തെവടിശി നിന്റെ വിചാരം. മര്യാദക്ക് ഇവിടെ ഇരിക്ക് മൈരേ.” അവള് പേടിച്ചു ചെയറിലേക്ക് ഇരുന്നു.