ഞാൻ ഫോൺ നിധിക്ക് കൊടുത്തു…
അവർ എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്… അവസാനം ഒരു സ്ഥലപ്പേരും പറഞ്ഞ് കാൾ കട്ട് ചെയ്തു…
ഞാൻ എന്റെ ഫോണിനായി അവളെ നോക്കി എന്നാൽ അവൾ എന്റെ വാൾപേപ്പറിലേക്ക് തന്നേ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്… ഞാനും അമ്മുവുമുള്ള ഫോട്ടോയാണത്…
കുറച്ചു നിമിഷങ്ങൾ നോക്കി നിന്ന ശേഷം അവൾ തന്നേ അത് തിരിച്ചു തന്നു….
ഛേ തട്ടി പറിച്ച് വാങ്ങാൻ നിൽക്കുകയായിരുന്നു….. 😤
ഏകദേശം പത്ത് മിനുറ്റ് കാത്തു നിൽപ്പിനൊടുവിലാണ് അവർ അവിടേ എത്തി ചേർന്നത്….
അവർ എത്തിയപ്പോഴും നിധി ബൈക്കിൽ എന്റൊപ്പം ബാക്കിൽ തന്നെയായിരുന്നു…ഞാൻ ആമിയേ ചെറുതായൊന്ന് പാളി നോക്കി… എന്റൊപ്പം നിധിയേ കാണുമ്പോൾ മുഖത്ത് എന്തെങ്കിലും തരത്തിൽ ഭാവമാറ്റം വരുന്നുണ്ടോ എന്നറിയാൻ…
അവൾ ഒന്ന് നോക്കി എന്നല്ലാതെ… വിചാരിച്ചപ്പോലുള്ള എക്സ്പ്രഷൻസ് ഒന്നും കാണാൻ സാധിച്ചില്ല…
അവർ എത്തിയതും നല്ലൊരു ഹോട്ടലിനായി ഞങൾ വീണ്ടും യാത്ര തുടർന്നു…
അത്യാവശ്യം വലിയ മന്തി കട കണ്ടതും എല്ലാവരും വണ്ടി അങ്ങോട്ട് ഒതുക്കി…
എല്ലാവരും ഉള്ളിലേക്ക് കയറി ഞാൻ പുറത്തും നിന്നു… എന്തോ കളിയിൽ ഒരു സംഭാവനയും നൽകാതേ തിന്നാൻ കേറാൻ ഒരു മടി…..അതിന് പ്രധാന കാരണം ആമി എന്ത് വിചാരിക്കും എന്ന് കരുതിയായിരുന്നു….
ഇപ്പോൾ ഞാൻ വിചാരിച്ചപോലേ അവളും വിചാരിച്ചാൽ ഞാൻ ഓസിന് തിന്നാൻ വന്നതാണ് എന്ന് കരുതില്ലേ അവൾ…
ഒരു പെണ്ണിന് വേണ്ടി ഞാൻ മാറുന്ന മാറ്റം കണ്ട് എനിക്ക് തന്നേ അത്ഭുതം തോന്നി….
“നീയെന്താ കേറാത്തേ… ”
രാഹുൽ എന്നോട് ചോദിച്ചു…..
അവന്റെയടുത്ത് നിന്ന ആമിയും റോസും സച്ചിനും പിന്നേ കുറച്ചു മാറ്റിയാണെങ്കിലും നിധിയും എന്നേ നോക്കുന്നുണ്ട്….
“എനിക്ക് വിശപ്പില്ല നിങ്ങൾ കേറി കഴിച്ചോ….”
ഞാൻ ഒരു ഒഴുക്കൻ മട്ടിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു…
“എടാ മൈരേ വെറുതേ ഷോ ഇറക്കാതെ മര്യാദക്ക് കേറാൻ നോക്ക്…”
സച്ചിൻ കലിപ്പായി….
അതിനുള്ള മറുപടി പറയാതെ തിരിച്ചു ഒരു നോട്ടമാണ് ഞാൻ നോക്കിയത്…..
പിന്നേ അവൻ വായ തുറന്നില്ല….
കൂട്ടത്തിൽ ദേഷ്യക്കാരൻ സച്ചിനാണെങ്കിലും… എനിക്ക് ദേഷ്യവന്നാൽ അവൻ എന്നല്ല ആരും എന്റെടുത്ത് വാക്കുകൊണ്ട്പോലും അടിയുണ്ടാക്കാൻ വരാറില്ല…
എന്റെ നോട്ടത്തിൽ നിന്നും സച്ചിനും രാഹുലിനും കാര്യം മനസ്സിലായതിനാൽ അവർ പിന്നീട് നിർബന്ധിക്കാൻ നിന്നില്ല….
അവർ ഉള്ളിലേക്ക് കയറി….
മടിച്ചു മടിച്ചാണെങ്കിലും ആമിയും റോസും അവരുടെ കൂടേ ഉള്ളിലേക്ക് കയറി. അവർ ഇടക്കിടക്ക് എന്നേ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഞാൻ ഒഴിഞ്ഞുമാറി……
ഇനി ഇവിടേ നിന്നിട്ട് പ്രത്യേകിച്ച് കാരണമൊന്നുമില്ലാത്തതിനാൽ ഞാൻ പതിയേ ആ സൈഡികൂടെ അങ്ങനെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി….
വഴിയൊക്കെ പരിചയപെട്ട് വരുന്നതുകൊണ്ട് തന്നേ ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിൽക്കുന്നത് ഇന്ത്രനീലത്തിലാണോ അതോ പുഷ്പഗിരിയിലായാണോ എന്ന് ചോദിച്ചാൽ എനിക്കറിയില്ല….
പക്ഷേ ഇവിടെയുള്ള എല്ലാത്തിനും ആസാധ്യ ഡൗന്ദര്യമാണ്.. ഒരു ചെറിയ ടൌൺ ആണെങ്കിലും ഇവിടേ ഇല്ലാത്ത സാധനങ്ങളില്ല… പോരാത്തതിന് വല്ലാത്തൊരു ശാന്ദതയും…
ഞാൻ ഓരോന്ന് നോക്കി അങ്ങനെ നടന്നു…
അപ്പോഴാണ് സൈഡിൽ ഞാൻ ചെറിയൊരു ചായകട കാണുന്നത്..
ഞാൻ അത് ശ്രദ്ധിക്കാൻ കാരണം വലിയ ആർഭാടങ്ങളും വലുപ്പവും ഇല്ലാത്ത ഒരു ചെറിയ കടയായതുകൊണ്ടാണ്… പോരാത്തതിന് നല്ല പഴക്കവുമുണ്ട്…
കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ ഒരു കൗതുകം തോന്നി…
നട്ടുച്ചക്ക് ചായയെങ്കിൽ ചായ…
ഞാൻ കടയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറി…
ആൾ പെരുമാറ്റം കേട്ടതുകൊണ്ടാവാം അതിനുള്ളിൽ നിന്നും ഒരു വൃദ്ധൻ കടന്നു വന്നു…
“ചേട്ടാ ഒരു ചായ…. ”
അയാൾ വന്നതും ഞാൻ പറഞ്ഞു….
അയാൾ ഒന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കയറി പോയി….