കാരണം അത്രയ്ക്കും ഉറക്കമായിരുന്നു…
‘പത്മ എണീറ്റ ശേഷം പറഞ്ഞു എടാ വിക്കി നീ എപ്പോ എത്തി..
ഞാനിപ്പോ വന്നതേയുള്ളൂ..
നീ ഇരിക്കൂ വിക്കി ഞാൻ കുടിക്കാൻ ചായ എടുക്കാം…
ഞാൻ സോഫയിൽ ഇരുന്നു പത്മ അടുക്കളയിൽ പോയി എനിക്ക് വേണ്ടി
ചായ ഇടാൻ …
പത്മയുടെ മുഖം കണ്ടാലേ അറിയാം ഉറക്കം വളരെ കുറവാണ്….
അർച്ചന ഇല്ലാത്തതിന്റെ വിഷമമായിരിക്കും…
ഞാൻ കുറച്ചുനേരം അവിടെത്തന്നെ ഇരുന്നു പല ചിന്തകളും മനസ്സിൽ
കൂടെ കടന്നുപോയി അർച്ചനെപ്പറ്റിയും പത്മയെപ്പറ്റിയും..
അതുപോലെതന്നെ എന്റെ ഫാമിലിയെ പറ്റിയും…
എനിക്കെന്തോ വളരെ നെഗറ്റീവ് ഫീൽ മനസ്സിൽ വരാൻ തുടങ്ങി…
അപ്പോഴാണ് ഞാൻ ഓർത്തത് പത്മ പോയിട്ട് കുറച്ചു നേരമായില്ലേ
ഇതുവരെ ചായ ഇട്ടില്ലേ…
ഞാൻ അപ്പോൾ തന്നെ സോഫയിൽ നിന്ന് എണീറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക്
പോയി….
ഞാൻ നോക്കുന്നു പത്മ അവിടെത്തന്നെ സ്റ്റാച്യു പോലെ നിൽക്കുന്നുണ്ട്…
ഒരു അനക്കവുമില്ല..
ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കിയപ്പോൾ ചായക്ക് വേണ്ടിയുള്ള പാത്രമോ ഒന്നും
എടുത്തിട്ടില്ല…
പിന്നെ പത്മ ഇത്രയും നേരം എന്ത് ചെയ്യുകയായിരുന്നു….
ഞാൻ പത്മയുടെ അടുത്ത് ചെന്നിട്ട് തോളിൽ തട്ടി ബോധത്തിലേക്ക്
തിരിച്ചുകൊണ്ടുവന്നു…
ഞാൻ പറഞ്ഞു എടി നിനക്കെന്താണ് പറ്റിയത്..
അപ്പോൾ പത്മ എന്നെ നോക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു ആ എടാ വിക്കി നീ എപ്പോ
എത്തി…
ഈ ചോദ്യം കേട്ട് ഞാൻ അന്തം വിട്ടുപോയി…
എടി പൊട്ടി കുറച്ചുമുമ്പ് അല്ലേ ഞാൻ വന്നത് നീ എനിക്ക് ചായ ഇടാം എന്ന്
പറഞ്ഞല്ലേ അടുക്കളയിലോട്ട് വന്നത്….
ഇതൊക്കെ പെട്ടെന്ന് മറന്നോ…
അയ്യോ സോറി വിക്കി എനിക്ക് തല വേദനിക്കുന്നു അതാ…
ഞാൻ മറന്നു പോയി…
പത്മ ഉടനെ പറഞ്ഞു നീ ഹാളിൽ ഇരിക്കു ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ ചായ
എടുക്കാം….
ഇത് കേട്ടതും ഞാൻ പറഞ്ഞു വേണ്ട നീ ഇപ്പോൾ ഒന്നും എടുക്കണ്ട…
എന്നിട്ട് ഞാൻ പത്മയെ മുഖാമുഖം ചേർത്തുനിർത്തി…
എന്നിട്ട് പത്മയുടെ തോളിൽ കൈ വെച്ചിട്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചു…
എടി നിനക്ക് ശരിക്കും എന്താ പറ്റിയത്….
[ ഇതിനു മുന്നേ കുറെ ആഴ്ചകൾ പത്മ എന്നെ ഓർത്ത് വേവലാതിപ്പെട്ട്
നടന്നിരുന്നു…
എന്നാൽ അതിപ്പോ നേരെ തിരിച്ചാണ് പത്മയെ ഓർത്തു ഞാൻ ഇപ്പോൾ
വേവലാതിപ്പെടുന്നു…]
ഞാൻ എത്ര ചോദിച്ചിട്ടും പത്മ മൗനമായിട്ട് തന്നെ നിൽക്കുന്നു…
ഒടുവിൽ പത്മ പൊട്ടി കരഞ്ഞു….
പത്മ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു എനിക്ക് ആരുമില്ല എന്റെ മോള് പോയി
എനിക്ക് ആരുമില്ല ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ്…
എനിക്ക് ഈ ജീവിതം വേണ്ട…
എന്നുപറഞ്ഞ് പൊട്ടി കരച്ചിലോടെ കരച്ചിൽ….
ഞാൻ പത്മയെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി പറഞ്ഞു…
എടി നീ ഇങ്ങനെ കരയാതെ നിനക്കിപ്പോൾ ഞാനുണ്ട് കൂടെ…
അതുമാത്രമല്ല അർച്ചന തൊട്ടടുത്ത് ബാംഗ്ലൂരിൽ അല്ലേ
പോയിരിക്കുന്നത്…
കേരളയും ബാംഗ്ലൂരും തമ്മിൽ അധികം ദൂരം ഒന്നുമില്ലല്ലോ…
നീ ഇങ്ങനെ കരയാതെ..
ഇപ്പോ എന്തുണ്ടെങ്കിലും നിനക്ക് ഞാനില്ലേ…
….
.
എന്റെ ഈ ഒരു ഡയലോഗ് കേട്ടതും പത്മ എന്നെ നോക്കി…
ആ കണ്ണുകൾ വളരെയധികം ചുവന്നിരിക്കുന്നു…
ഉടനെ പത്മ എന്റെ ഷർട്ടിൽ കയറിപ്പിടിച്ചിട്ട്…
നീ മിണ്ടിപ്പോകരുത് നീ കുറെ ദിവസം അഹങ്കാരം കാണിച്ചു കൊണ്ടല്ലേ
നടന്നത്..
എന്തായിരുന്നു ജാഡ നിനക്ക്…
എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് പത്മ എന്റെ ചെകിട്ടത്ത് ഒരു അടി..
പടോ…
……
.
പത്മ എനിക്ക് തന്ന അടിയിൽ ഭൂമി കറങ്ങിയത് പോലെയായി…
ഞാൻ എനിക്കുണ്ടായിരുന്ന സ്വബോധം തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരാൻ ശ്രമിച്ചു…
പെട്ടെന്ന് ഞാനും പത്മയം ഒന്നും മിണ്ടാതെ പരസ്പരം നോക്കി നിന്നു…
എന്നിട്ട് പത്മ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു…
വിക്കി വിക്കി എന്ന് പറഞ്ഞ് വീണ്ടും കരഞ്ഞു…
ഞാൻ പത്മയെ തിരിച്ചും കെട്ടിപ്പിടിച്ചു…
അങ്ങനെ നിൽക്കവേ എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് കയ്യിൽ ഭാരം അധികം
അനുഭവപ്പെട്ടു…
ഞാൻ ആലോചിച്ചു എന്താ ഇത്ര ഭാരം അനുഭവപ്പെടാൻ….
ഇനി എന്റെ മനസ്സിലെ ഭാരം ആണോ…
ഞാനൊന്ന് കണ്ണു തുറന്നു നോക്കിയപ്പോൾ ആ കാഴ്ച കണ്ടു ഞാൻ ഞെട്ടി…
പത്മയുടെ ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു…
പത്മ ഇപ്പോൾ എന്റെ രണ്ട് കൈയിൽ താങ്ങി കിടക്കുന്നു…