“ ടോണിച്ചാ,, ഇങ്ങോട്ടിരി… കറികളൊന്നും അത്ര നന്നായിട്ടില്ല.. നാളെ നമുക്ക് ഉഷാറാക്കാം,,, മോളേ.. നീയും ഇങ്ങോട്ടിരി… “
കറിയാച്ചൻ പ്ലേറ്റിലേക്ക് ചോറ് വിളമ്പി ക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
നാൻസി വേഗം ഒരു ചെയറിലേക്കിരുന്നു. ടോണിയും ഇരുന്നു. കറിയാച്ചന്റെ ഓരോ വർത്തമാനങ്ങളും കേട്ട് കൊണ്ട് ടോണി ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. മണിമലയെ കുറിച്ചും, തന്നെപ്പറ്റിയും കുറേ കാര്യങ്ങൾ അയാൾ പറഞ്ഞു. നാൻസിയതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പ്ലേറ്റിൽ വരഞ്ഞ് കൊണ്ടിരുന്നു.അവൾക്ക് ഒന്നും കഴിക്കാൻ തോന്നുന്നില്ല. എന്തൊക്കെയോ ചിക്കിപ്പെറുക്കി അവൾ എഴുന്നേറ്റു.
“” കണ്ടോ ടോണീ.. ഇതാണവളുടെ പരിപാടി… ഒന്നും കഴിക്കില്ല.. ഞാനിതൊക്കെ ഉണ്ടാക്കുമെന്നല്ലാതെ അവൾക്കൊന്നും വേണ്ട…”
കറിയാച്ചൻ പരാതി പറഞ്ഞു.
“” അതെന്താടീ നീ കഴിക്കാത്തത്… ?””
ടോണിയുടെ അധികാരത്തോടെയുള്ള ചോദ്യം കേട്ട് നാൻസിയൊന്ന് ഞെട്ടി.
“” അത്.. എനിക്ക്… വിശപ്പില്ലാഞ്ഞിട്ട്… “”
അവൾ വിക്കി.
“” നാളെ മുതൽ അപ്പനുണ്ടാക്കുന്നതെല്ലാം കഴിക്കണം കേട്ടോടീ…”
നാൻസി പേടിയോടെ മൂളി. എങ്കിലും ആ അധികാര സ്വരം അവൾക്കിഷ്ടമായി. അവൾകൈകഴുകി മുറിയിലേക്ക് പോയി. ഇത് പണിയാവുമോ എന്നൊരു സംശയം അവൾക്കുണ്ടായി. ഒരു സഹോദരന്റെ അധികാര ശബ്ദം അതിലെവിടെയോ അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.
കർത്താവേ… ഇനി തന്നെയൊരു പെങ്ങളായിട്ടാണോ അയാൾ കാണുന്നത്… ?
എങ്കിൽ നന്നായി… കൊതിച്ചതെല്ലാം വെറുതേയാവുമോ…?
അവൻ തന്റടുത്തേക്ക് വന്നില്ലെങ്കിൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന അവന്റെ കുണ്ണയിലിരുന്ന് പൊതിച്ചിട്ടെങ്കിലും തന്റെ കഴപ്പിന്ന് താനടക്കും.. അതിനിനി എന്ത് സംഭവിച്ചാലും വേണ്ടില്ല.. അവൾ ഉറച്ച തീരുമാനമെടുത്തു.
കഴിച്ച് കഴിഞ്ഞ് ടോണി എഴുന്നേറ്റ് കൈ കഴുകി. കറിയാച്ചൻ ബാക്കിയുള്ളതെല്ലാം ടേബിളിൽ തന്നെ അടച്ചു വെച്ചു.
“”ടോണിച്ചാ… രാത്രി ഞാൻ രണ്ടെണ്ണം കഴിക്കും.. നിനക്കൊന്ന് ഒഴിച്ചാലോ…?’
കറിയാച്ചന്റെ ചോദ്യം കേട്ട് സന്തോഷിച്ചത് നാൻസിയാണ്. രണ്ടെണ്ണം അടിച്ചാൽ അപ്പൻ ഉടനെ ഓഫാകും.. പിന്നെ.. പിന്നെ…
അവൾക്ക് നിൽക്കാനും, ഇരിക്കാനും കഴിയുന്നില്ല..
“” കറിയാച്ചാ… നമുക്ക് കഴിക്കാം.. അതിന് മുൻപ് നിങ്ങൾ രണ്ടാളോടും എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.. കറിയാച്ചൻ വാ.. ‘,
എന്ന് പറഞ്ഞ് ടോണി, മേശക്കടിയിൽ വെച്ച വലിയ ബാഗെടുത്ത് നാൻസിയുടെ മുറിയിലേക്ക് കയറി. അവൻ വരുന്നത് കണ്ട് അവൾ പിടഞ്ഞെഴുന്നേറ്റ് ഒരു മൂലയിൽ ഒതുങ്ങി നിന്നു. കറിയാച്ചനും മുറിയിലേക്ക് കയറി.
“ കറിയാച്ചാ.. ആ വാതിലങ്ങടച്ചേക്ക്…”
കറിയാച്ചൻ ഒന്നും മനസിലാകാതെ വാതിൽ ചേർത്തടച്ചു. ചുവരിൽ ചാരി നിന്ന നാൻസിക്കും ഒന്നും മനസിലായില്ല.
ടോണി ബാഗെടുത്ത് കട്ടിലിൽ വെച്ചു.
“ കറിയാച്ചാ.. എന്റെ കയ്യിൽ കുറച്ച് കാശുണ്ട്.. ഇത് കറിയാച്ചൻ ഇവിടെ സൂക്ഷിക്കണം.. ഞാൻ ചോദിക്കുമ്പോ കുറേശെ തന്നാൽ മതി.. നമ്മുടെ കട തുടങ്ങുന്ന ആവശ്യത്തിനുള്ളതാ.. ‘
“” അതിനെന്താടോണിച്ചാ,.. ഇവിടെ വെക്കാം… “
കറിയാച്ചൻ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞു. ടോണി പണം തന്നെ വിശ്വസിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നു എന്നത് ഒരഭിമാനമായി അയാൾക്ക് തോന്നി.
ടോണി ബാഗിന്റെ സിബ്ബ് തുറന്ന് കട്ടിലിലേക്ക് കുടഞ്ഞിട്ടു.
ഞെട്ടി വിറച്ചു പോയ കറിയാച്ചൻ വീഴാതിരിക്കാനായി മേശയിൽ പിടിച്ച് നിന്നു. നാൻസിക്കും അത് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. രണ്ട് പേരും ജീവിതത്തിൽ ഇത്തരം ഒരു കാഴ്ച നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടില്ല..
നോട്ടിന്റെ പത്തിരുപത് വലിയ കെട്ടുകൾ… അത് കട്ടിലിൽ ചെറിയൊരു കൂമ്പാരമായി കിടക്കുകയാണ്.. കറിയാച്ചൻ കിതച്ച് കൊണ്ട് ടോണിയെ നോക്കി.
“”ടോണീ ഇത്.. ഇത്…”
പേടിയോടെ അയാൾ ആ നോട്ട് കെട്ടിന്
നേരെ തുറിച്ച് നോക്കി.
കുറച്ച് പൈസ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ പാവം കരുതിയത് പത്തോ, പതിനായിരമോ രൂപയുണ്ടാകും എന്നാണ്. അത്രയൊക്കെ അയാൾ ഇത് വരെ നേരിട്ട് കണ്ടിട്ടുള്ളൂ..
“ചേട്ടാ.. ഇത് ഇരുപത് ലക്ഷം രൂപയുണ്ട്.. ഇത് ചേട്ടൻ സൂക്ഷിക്കണം.. “”