വെറുതെയല്ല ഇക്കയും ജംഷാദ്ക്കയുമൊന്നും ഒരു മുഷിപ്പും കൂടാതെ പത്തുദിവസം ഇവിടെ കഴിച്ചു കൂട്ടിയത്. അത്രക്ക് നല്ല കാഴ്ചകളാണ് പുറത്തിറങ്ങിയാൽ.
ജംഷാദ്ക്ക എൻ്റെ നോട്ടം ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ നോട്ടം നിർത്തി. ഏതായാലും ഇനിയുള്ള ദിവസങ്ങൾ തനിച്ചായത് നന്നായി. ആരെയും പേടിക്കാതെ വായിൽ നോക്കി നടക്കാലോ. ഞാൻ മനസ്സിൽ വിചാരിച്ചു. മൂത്തുമ്മയും ജംഷാദ്ക്കയും അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ തിരിക്കും. അതിനു മുമ്പ് ഹോസ്പിറ്റലിലെ ദിനചര്യകൾ ഒക്കെ മനസ്സിലാക്കണം.
അന്ന് പകൽ മുഴുവൻ ജംഷാദ്ക്കയുടെ കൂടെ നടന്ന് എല്ലാ കാര്യങ്ങളും മനസ്സിലാക്കി. മാമൻ കിടക്കുന്നത് സെമി വാർഡിലാണ്. ആദ്യം ജനറൽ വാർഡിലായിരുന്നു. അവിടുത്ത കാര്യങ്ങൾ വൻ ശോകം തന്നെയായിരുന്നു. നിറയെ രോഗികളും പരിമിതമായ ടോയ്ലറ്റ് സൗകര്യവും അതിനു മുന്നിലെ ക്യുവും എല്ലാം കൂടി മടുത്തപ്പോൾ ഒരു റൂം നോക്കി. റൂമിനാണെങ്കിൽ വൻ ഡിമാന്റും താങ്ങാനാവാത്ത ചാർജും.
അങ്ങനെയാണ് സെമിവാർഡ് എടുക്കുന്നത്. അവിടെ മൂന്ന് രോഗികൾക്ക് ഒരു ബാത്രൂം എന്ന നിലയിൽ ഉള്ളത് കൊണ്ട് അൽപ്പം ആശ്വാസമുണ്ടാവുമെന്നാലും അലക്കാനും വിരിക്കാനുമൊന്നും സൗകര്യം ഇല്ലായിരുന്നു. രാത്രി ഒമ്പത് മണിയായാൽ പിന്നെ സന്ദർശകരെ അനുവദിക്കില്ല. പാസ്സുള്ളവരേ മാത്രമേ അകത്തേക്ക് വിടൂ. അത്പോലെ ഒരു രോഗിയുടെ കൂടെ ഒരാൾക്ക് മാത്രമേ വാർഡിൽ നിൽക്കാൻ പറ്റൂ. ബാക്കിയുള്ളവർ കൊതുകിൻ്റെ കടിയും കൊണ്ട് പുറത്തു കിടക്കണം.
ഇങ്ങനെയൊക്കെയുള്ള അസൗകര്യങ്ങൾ ഉള്ളത് കൊണ്ട് കുഞ്ഞമ്മാവൻ ആദ്യം തന്നെ ഹോസ്പിറ്റലിൻ്റെ പുറത്ത് അഞ്ചു മിനുട്ട് നടന്നാൽ എത്തുന്ന അകലത്തിൽ ചെറിയ വാടകക്ക് ഒരു കോട്ടേജ് എടുത്തിരുന്നു. അതോടെ കൊതുകിൻ്റെ ശല്യമില്ലാതെ ഉറങ്ങാനും അലക്കി വിരിക്കാനും ഒക്കെ സൗകര്യമായി.
മാമൻ്റെ തൊട്ടടുത്ത കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്നത് കാസർഗോഡ് നിന്നുള്ള ഒരു ഫാമിലി ആണ്. പ്രായമായ ഒരാൾ. കൂടെ മകനും മരുമകളും ഉണ്ട്. മകന് ഒരു 30 വയസ്സ് പ്രായം തോന്നും. പേര് ആസിഫ്. സ്കൂൾ അധ്യാപകനാണ്. അവരും ഞങ്ങളും അല്ലാതെ ആ ഹോസ്പിറ്റലിൽ വേറെ മലയാളികൾ ഉണ്ടോ എന്നു തന്നെ സംശയമാണ്.
എൻ്റെ ഉമ്മയും ഇക്കയും ഉള്ള സമയത്താണ് അവർ അവിടെ വരുന്നത്. അതുവരെ മിണ്ടാനും പറയാനും ആരും കൂട്ടില്ലായിരുന്ന ഉമ്മാക്ക് അവരെ കണ്ടപ്പോൾ സ്വന്തം ബന്ധുക്കളെ കണ്ട സന്തോഷമായിരുന്നു. അവർക്കും അങ്ങനെത്തന്നെയായിരുന്നു. ആസിഫിക്ക ജംഷാദ്ക്കയെ ഒരനിയനെയെന്ന പോലെ കെയർ ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുമ്പ് ഇക്കയുണ്ടായിരുന്നപ്പോഴും ആസിഫിക്ക അങ്ങനെത്തന്നെയായിരുന്നു എന്നാണ് മൂത്തുമ്മ പറഞ്ഞത്.
എന്നെ മുർഷിദിൻ്റെ അനിയൻ മുനീഷാണ് എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് മൂത്തമ്മ ആസിഫ്ക്കാക്കു പരിചയപ്പെടിലുത്തിക്കൊടുത്തത് തന്നെ. ആസിഫ്ക്കാക്ക് ഭാഷ നല്ല പോലെ കൈകാര്യം ചെയ്യാനറിയുന്നത് കൊണ്ട് ഞങ്ങൾക്കും ആതൊരു വലിയ അനുഗ്രഹമായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ പുറത്ത് കോട്ടേജ് എടുത്തിരുന്നത് കൊണ്ട് അവർക്കും അത് സ്വന്തം പോലെ ഉപയോഗിക്കാൻ പറ്റിയിരുന്നു.
ഇങ്ങനെ പരസ്പരം സഹകരിച്ചുകൊണ്ട് അവരും ഞങ്ങളും ഒരു കുടുംബം പോലെ അവിടെ കഴിഞ്ഞു കൂടി. അന്നത്തെ ദിവസം പകൽ മുഴുവൻ എനിക്കുള്ള ട്രെയിനിങ് ആയിരുന്നു. മരുന്ന് വാങ്ങുന്ന സ്ഥലം, ലാബ്, ഭക്ഷണം വാങ്ങുന്ന ഹോട്ടൽ അങ്ങനെ പലതും ജംഷാദ്ക്ക എന്നെ കൊണ്ടുപോയി കാണിച്ചു.
വൈകുന്നേരമായപ്പോ എന്നെ വാർഡിലിരുത്തി ജംഷാദ്ക്കയും ആസിഫിക്കയും പുറത്തേക്ക് പോയി. ആസിഫിക്കയുടെ ഭാര്യ ജാസ്മിൻത്ത എനിക്ക് കുറച്ചു പലഹാരങ്ങൾ ഒക്കെ തന്നു.
അപ്പോഴാണ് ഞാനവരെ സ്കാൻ ചെയ്യുന്നത്. നല്ല വെളുത്ത നിറം, ഭംഗിയുള്ള ചുണ്ടുകളിൽ വശ്യമായ പുഞ്ചിരി, മഞ്ഞ ചുരിദാരിൽ ഒതുക്കിയ അധികം തടിയില്ലാതെ ഒതുങ്ങിയ ശരീരം, ഒതുങ്ങിയ അരക്കെട്ടിൽ നിന്നും വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന പിൻഭാഗം. മുലകൾ നന്നേ ചെറുതാണ്.
ആസിഫ്ക്കാക്കു മുലകളോട് താൽപര്യമില്ല, കുണ്ടിയാണ് ഇഷ്ട്ടം എന്നു തോന്നും അവരെ കണ്ടാൽ. കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് രണ്ടു വർഷമായെങ്കിലും കുട്ടികളൊന്നും ആയിട്ടില്ല. പിന്നെ ആ കാസർകോടൻ സ്റ്റൈലിൽ നല്ല ഫ്രണ്ട്ലി സംസാരവും.