പക്ഷേ അങ്ങനെ ഒരു ചോദ്യം വരാതിരുന്നപ്പോ “ഇനി ഇതൊക്കെ സിനിമയിൽ മാത്രമേ ഉള്ളോ” എന്ന് ചിന്തിച്ച് തൻ്റെ വാച്ചിലേക്ക് സമയം നോക്കിയതും മുന്നിലേക്ക് ഒരു ചായ നിറച്ച ഗ്ലാസ്സ് “ഠപ്പ്” എന്ന് പറഞ്ഞു പ്രത്യക്ഷമായി.
ചോദ്യം പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന് ചായ പറഞ്ഞ കാര്യം മറന്ന് പോയതുകൊണ്ടാണോ എന്തോ ആര്യൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി. അതുകണ്ട് തൻ്റെ മുന്നിൽ നിന്നും ആരോ ചിരിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് ചായ കൊണ്ടുവന്ന ആളെ ആര്യൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്.
ഒരു കള്ളിമുണ്ടും പച്ച ബ്ലൗസും ധരിച്ച് ഏകദേശം നാല്പത്തിയഞ്ചിനും അമ്പതിനും ഇടയിൽ പ്രായം തോന്നിക്കുന്ന ഒരു ചേച്ചി. മുലയും വയറും മറയ്ക്കാൻ എന്ന പോലെ ഇടതു തോളിൽ നിന്നും താഴേക്ക് ബ്ലൗസിന് മുകളിലൂടെ പേരിനു മാത്രം ഒരു ചെറിയ തോർത്തും ധരിച്ചിരുന്നു. ഒരു ബെഡ്ഷീറ്റ് എങ്കിലും വേണ്ടി വരും ആ മുലക്കുടങ്ങളെ മറയ്ക്കാൻ എന്ന് അവൻ തമാശ രൂപേണ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു.
ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ കട ഉടമയുടെ ഭാര്യ ആണെന്ന് മനസ്സിലാവില്ലെങ്കിലും മോൾ ആകാൻ വഴിയില്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ആര്യൻ ഭാര്യ ആയിരിക്കും എന്ന് തന്നെ ഊഹിച്ചു…അത് പിന്നീട് ശെരി ആവുകയും ചെയ്തു.
ഞൊടിയിടയിൽ ഇത്രയും ചിന്തിച്ച ആര്യൻ്റെ ചെവിയിലേക്ക് വീണ്ടും ആ ചിരിയുടെ ശബ്ദം മുഴങ്ങിയപ്പോൾ അവൻ സ്വബോധത്തിലേക്ക് തിരികെ വന്നു…അവനും പുള്ളിക്കാരിയെ നോക്കി ഒന്ന് ചമ്മിയ ചിരി ചിരിച്ചു.
“ഉറങ്ങുവാരുന്നോ?” കളിയാക്കിയ മട്ടിൽ ഉള്ള ആ ചോദ്യം കേട്ട് “ഏയ് അല്ല” എന്ന് ആര്യൻ മറുപടി കൊടുത്ത ശേഷം ചായ എടുത്ത് അവരെ നോക്കിക്കൊണ്ട് തന്നെ ചുണ്ടോടു ചേർത്തു…
മ്മ്…മ്മ്… എന്ന് മൂളിക്കൊണ്ട് അവർ വയറിൽ നിന്നും സ്ഥാനം തെറ്റി കിടന്ന തോർത്ത് എടുത്ത് ആഴമുള്ള അവരുടെ പൊക്കിൾ മറച്ചുകൊണ്ട് അവനെ നോക്കി ഒരു ചിരി കൂടി പാസ്സ് ആക്കിയ ശേഷം ചന്തിയും കുലുക്കി അകത്തേക്ക് പോയി. “എൻ്റെ പൊന്നോ എന്തൊരു ആട്ടം ആ ചന്തിപ്പാളികൾക്ക്” എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞ് ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ട് ഇരുന്നു.
“അല്ലാ ഇവിടൊന്നും ഇതിനുമുന്നെ കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ എവിടുന്നാ?” അൽപ്പം വൈകി ആണെങ്കിലും കടയുടമയുടെ ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ആര്യന് സന്തോഷം തോന്നി. പക്ഷേ സത്യം പറഞ്ഞാൽ അത് കേട്ടപ്പോഴാണ് അയാൾ അവിടെ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു എന്ന കാര്യം പോലും ആര്യൻ ഓർത്തത്. ഇനി ഒരുവേള താൻ അയാളുടെ ഭാര്യയുടെ ചന്തിയിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുന്നത് അയാൾ കണ്ടിട്ടുണ്ടാകുമോ എന്ന് തെല്ലൊന്ന് ഭയപ്പെട്ടെങ്കിലും അത് കാര്യമാക്കാതെ ഉടനെ തന്നെ ആര്യൻ ചായ ഗ്ലാസ്സ് ചുണ്ടിൽ നിന്നും മാറ്റിയിട്ട് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്ന ചോദ്യത്തിന് മറുപടി കൊടുക്കാൻ ആരംഭിച്ചു…
“കുറച്ച് ദൂരെ നിന്നാ…കോട്ടയം”
“ആഹാ… ഇവിടെ എന്താ?”
“ഇവിടുത്തെ പോസ്റ്റ് ഓഫീസിൽ പുതുതായി ജോയിൻ ചെയ്യാൻ വന്നതാ പോസ്റ്റ് മാൻ ആയിട്ട്.”
“ഹാ അതുപറ…ഞാൻ വിചാരിക്കുവേം ചെയ്തു ആരപ്പാ ഈ പെട്ടിയും കിടക്കയും ഒക്കെ ആയി ഇതിപ്പൊ ഈ വഴിക്കെന്ന് ഹഹഹ.”
“പോസ്റ്റ് ഓഫീസ് ഇവിടെ അടുത്ത തന്നെ ആണോ?…ചേട്ടാ…”
“കുട്ടൻ…കുട്ടച്ചൻ എന്ന് ഇവിടുള്ളവർ വിളിക്കും…വിരോധം ഇല്ലേൽ അങ്ങനെ വിളിക്കാം ഹഹഹ…”
“ഓഹ് അതിനെന്താ കുട്ടച്ചാ…ഈ പോസ്റ്റ് ഓഫീസ് ഇവി…”
“അതേ അതേ ഇവിടുന്ന് കുറച്ച് മാറി അപ്പുറത്ത് തന്നെ… കൂടിപ്പോയാൽ ഒരു കിലോമീറ്റർ കാണും.”
“അത്രേ ഉള്ളൂ ല്ലേ…”
“പിന്നേ…താമസം ഒക്കെ?”
“ഹാ ചോദിക്കാൻ മറന്നു…” പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്തപോലെ ആര്യൻ ഷർട്ടിൻ്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഒരു കടലാസ് കഷ്ണം എടുത്ത് കുട്ടിച്ചൻ്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തുകൊണ്ട് “ഇതെവിടെ ആണെന്ന് അറിയുമോ കുട്ടച്ചാ” എന്ന് ചോദിച്ചു.
കുട്ടിച്ചൻ അത് വാങ്ങി ഒന്ന് നോക്കിയ ശേഷം “ഹാ വിചാരിച്ചപോലെ തന്നെ…ഊഹം തെറ്റിയില്ല…നമ്മടെ തോമാച്ചൻ്റെ വീട്…പോസ്റ്റ് ഓഫീസിലോട്ട് പോണ വഴി തന്നെ…വഴി ഞാൻ പറഞ്ഞ് തരാം.”