പെട്ടെന്ന് ഡോര്ബെല് അടിച്ചു. ആന്റി ചീട്ടു മാറ്റിയിട്ട് കൈകള് താഴ്ത്തി പാന്റ് താഴേക്ക് നീക്കിയിട്ട ശേഷം എഴുന്നേറ്റു. അങ്കിള് എത്തിയിരുന്നു. അന്ന് രാത്രി ആന്റിയെ ഓര്ത്ത് ഞാന് വിട്ട വാണങ്ങള്ക്ക് എണ്ണമില്ലായിരുന്നു.
അടുത്ത ദിവസം ദേവു ചേച്ചിയോട് ബസില് പോകാന് അങ്കിള് പറഞ്ഞു. ഒരു കൂട്ടിന് ഞാനും കൂടെ പോകാനും അങ്കിള് ആവശ്യപ്പെട്ടു. ആന്റിയെ സ്കൂട്ടര് പഠിപ്പിക്കാന് ആര്ത്തിയോടെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്ന എനിക്ക് പോകാതിരിക്കാന് നിവൃത്തി ഇല്ലായിരുന്നു. ഞാന് അങ്ങനെ ചേച്ചിയുടെ കൂടെ പോയി. ചേച്ചിയെ ഓഫീസില് വിട്ട ശേഷം ഞാന് വേഗം തന്നെ തിരികെ വീട്ടില് എത്താനായി ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടന്നു.
എനിക്ക് പോകേണ്ട സ്ഥലത്തേക്കുള്ള ബസ് വരുമ്പോഴേക്കും ഒരു പെപ്സി കുടിക്കാം എന്ന് കരുതി ചുറ്റും നോക്കുമ്പോള് ഒരു മലയാളിയുടെ കട കണ്ട് അങ്ങോട്ട് കയറി. ധാരാളം മലയാളം മാസികകളും മറ്റും തൂക്കി ഇട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു ആ കടയില്. ബാക്കി മൊത്തം ഹിന്ദിക്കാരുടെ കടകളാണ്.
“ചേട്ടാ ഒരു പെപ്സി..” ഞാന് പറഞ്ഞു. അയാള് പെപ്സി തുറന്ന് തന്നപ്പോള് അതുമായി ഞാന് മാസികകള് നോക്കാന് തുടങ്ങി.
“എവിടാ വീട്?” അയാള് ചോദിച്ചു. ഒരു നാല്പ്പത് വയസിനു മേല് പ്രായമുള്ള കഷണ്ടി കയറിയ ഒരാളായിരുന്നു കടക്കാരന്. ഞാന് സ്ഥലപ്പേരു പറഞ്ഞു.
“ങാ..അങ്ങോട്ടുള്ള ബസ് വരാന് ഇനി അരമണിക്കൂര് ഉണ്ട്..”
ഞാന് മൂളിക്കൊണ്ട് സിനിമാ വാരികകളുടെ പുറത്ത് കണ്ട നടിമാരുടെ പടങ്ങള് നോക്കി വെള്ളമിറക്കി.
“മറ്റേ പുസ്തകം ഉണ്ട് വേണോ..” എന്റെ മുഖത്തെ ഭാവം മനസിലാക്കിയ കടയുടമ ചോദിച്ചു. ഞാന് ചമ്മലോടെ അയാളെ നോക്കി.
“മറ്റേ പുസ്തമോ..”
“ഉം..വാ…” അയാള് എന്നെ മേശയുടെ മറുഭാഗത്തേക്ക് വിളിച്ചു. ഞാന് പെപ്സി കാലിയാക്കി കുപ്പി നല്കിയിട്ട് ചെന്നു. അയാള് കുറെ പുസ്തകങ്ങള് പെറുക്കിയിട്ടു.
“ഇഷ്ടമുള്ളത് എടുത്തോ..നല്ല സൂപ്പറ് സാധനങ്ങളാ…”
ഞാന് നോക്കി. എല്ലാം തുണ്ട് മാസികകള് ആണ്. എന്റെ കുട്ടന് പാന്റിന്റെ ഉള്ളില് കനക്കുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു. കുറെ തിരഞ്ഞ ശേഷം രണ്ടെണ്ണം ഞാനെടുത്തു.
“ഇതൊന്നു ചുരുട്ടി വേറെ പേപ്പര് ഇട്ടു പൊതിഞ്ഞു തരാമോ” ഞാന് ചോദിച്ചു.
“പിന്നെന്താ..ആരും കാണാന് പാടില്ലല്ലോ അല്ലെ..ഹിഹിഹി..”
ഒരുമാതിരി മറ്റേ ചിരി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അയാള് അത് പാക്ക് ചെയ്ത് നല്കി. ഇപ്പോള് അത് രണ്ടും കൂടി ഒരു ചെറിയ വടിയുടെ രൂപത്തിലായി മാറിയിരുന്നു. വീട്ടില് ചെന്നു വായിച്ചു വാണം വിടാം എന്ന് കണക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ട് ഞാന് ബസ് സ്റ്റോപ്പില് തിരികെയെത്തി നിന്നു. ബസ് എത്തിയപ്പോള് ഒരു മണിക്കൂര് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇടയ്ക്കുള്ള ബസ് ക്യാന്സല് ആയിക്കാണും എന്ന് കടക്കാരന് പറഞ്ഞു. കൃത്യം ഒരു മണിക്കൂര് യാത്രയുണ്ട് അവിടെ നിന്നും വീട്ടിലേക്ക്.
ബസില് എനിക്ക് സീറ്റൊന്നും കിട്ടിയില്ല. എന്നാല് വലിയ തിരക്കും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഞാന് മുന്പിലാണ് നിന്നിരുന്നത്. ഇടയ്ക്കിടെയുള്ള സിഗ്നലുകള് കാരണം വണ്ടി ഉദ്ദേശിച്ചതിലും താമസിച്ചാണ് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നത്. ഏതാണ്ട് മുക്കാല് മണിക്കൂര് കഴിഞ്ഞപ്പോള് ബസില് തിരക്ക് കൂടി വരുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു.
അടുത്ത സ്റ്റോപ്പില് ബസ് നിന്നപ്പോള് തലേ ദിവസം ഞാന് കണ്ട അതെ യൂണിഫോം ധരിച്ച ഏഴെട്ടു കൊഴുത്ത പെണ്കുട്ടികള് മുന് വാതിലിലൂടെ ബസിലേക്ക് കയറി. അവളുമാരെ കണ്ടപ്പോള് എന്റെ ചങ്കിടിപ്പ് ഒറ്റയടിക്ക് കൂടി. കലപില സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് അവര് ഉള്ളിലേക്ക് കയറി ഞാന് നിന്നിരുന്നതിന് അടുത്തും അപ്പുറത്തും ഒക്കെയായി നിന്നു. പലരും അവരെ കണ്ട് അവിടേക്ക് വരാന് ശ്രമിക്കുന്നത് ഞാന് ശ്രദ്ധിച്ചു. ഇന്നലെ ഒരു മിന്നല് പോലെ മാത്രം കണ്ട അവളുമാരെ അടുത്തു നിന്നു വിശദമായി കാണാന് ലഭിച്ചതിന്റെ സന്തോഷത്തില് ആയിരുന്നു ഞാന്. എല്ലാറ്റിനും നെഞ്ചില് അന്യായ മുഴുപ്പാണ്. പാവാട എന്ന് പറയാന് മാത്രം പേരിനൊരു സാധനം. കഷ്ടിച്ച് ചന്തികള് മറയും. ഏത് സ്കൂളില് ആണാവോ ഇവളുമാര് പഠിക്കുന്നത് എന്ന് ഞാന് ആലോചിച്ചു. അവിടുത്തെ ആണ് സാറന്മാര് ഇവളുമാരുടെ തുടകള് കണ്ടു വാണം വിട്ടു ചാകുമല്ലോ എന്ന് ഞാന് ചിന്തിക്കാതിരുന്നില്ല.