അവരുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ഒറ്റനോട്ടം മതി.
ആ നോട്ടത്തിൽ എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു.
വാക്കുകളില്ലാതെ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ.
ഒളിപ്പിക്കാനാകാത്ത വികാരങ്ങൾ.
ഒരു പുതിയ പ്രണയത്തിന്റെ വക്കിൽ നിൽക്കുന്ന രണ്ട് മനസ്സുകൾ.
പാറുവിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ എന്തോ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
ഇത്ര വർഷങ്ങളായി നെഞ്ചിനുള്ളിൽ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ഒരു പ്രതീക്ഷ.
അവൾ തന്നെ സമ്മതിക്കാൻ ഭയപ്പെട്ട ഒരു സ്വപ്നം.
ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ചിതറിപ്പോയി.
അച്ചുവിന്റെ ഹൃദയം.
താൻ കരുതിയ പോലെ ഒരിക്കലും തന്റെതായിരുന്നില്ല.
ഇപ്പോൾ അത് വ്യക്തമായി.
അത് ദേവുവിനായിരുന്നു.
ആ സത്യം മഴയേക്കാളും തണുപ്പോടെ അവളുടെ മേൽ പതിച്ചു.
കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
കാഴ്ച മങ്ങിപ്പോയി.
ഇല്ല.
ഇനി ഒരു നിമിഷം പോലും അവിടെ നിൽക്കാൻ കഴിയില്ല.
അവൾ തിരിഞ്ഞു.
ഓടാൻ തുടങ്ങി.
ആദ്യം ആ കാലൊച്ചകൾ ശ്രദ്ധിച്ചത് ദേവുവായിരുന്നു.
കൂടെ പാളികൾക്കിടയിൽ കൂടി കാണാവുന്ന വാതിലിനരികിലൂടെ മാറിപ്പോകുന്ന ആ രൂപം.
“പാറു…”
അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ നിന്ന് അറിയാതെ പുറത്തുവന്നു.
അരവിന്ദ് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
വാതിലിനു പുറത്തേക്ക് ഓടിപ്പോകുന്ന
പാറുവിനെ കണ്ട നിമിഷം അവന്റെ മുഖത്തെ നിറം മാറി.
“പാറൂ!”
അവൻ വിളിച്ചു.
പക്ഷേ അപ്പോഴേക്കും അവൾ മഴനനഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ തറവാടിന്റെ ദിശയിലേക്ക് ഓടിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
പാറു ഓടുകയായിരുന്നു.
മഴ വീണ്ടും ശക്തമായി പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ശാന്തമായിരുന്ന ആകാശം വീണ്ടും പൊട്ടിത്തെറിച്ചതുപോലെ കറുത്ത മേഘങ്ങളിൽ നിന്ന് വെള്ളം കുത്തിയൊഴുകി.
പക്ഷേ അതൊന്നും അവൾ അറിഞ്ഞില്ല.
കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നതിനാൽ മുൻപിലെ വഴിപോലും വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു.
അച്ചുവിന്റെ കണ്ണുകളായിരുന്നു അവളുടെ മനസ്സിൽ.
ആ കണ്ണുകളിൽ താൻ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത എന്തോ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദേവുവിനെ നോക്കിയപ്പോൾ മാത്രം വരുന്ന ഒരു പ്രകാശം.
ഒരു നിമിഷം മുമ്പുവരെ അവൾക്ക് പ്രതീക്ഷയുണ്ടായിരുന്നു.
ഒരുപക്ഷേ അച്ചു തന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടാകാം.
ഒരുപക്ഷേ ഇത്രയും കാലം പറയാതെ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്ന ആ വികാരം ഒരുനാൾ മനസ്സിലാകുമാകാം.
പക്ഷേ പത്തായപ്പുരയുടെ വാതിലിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവൾ കണ്ട കാഴ്ച ആ സ്വപ്നത്തെ മുഴുവൻ തകർത്തിരുന്നു.
“പാറൂ!”
പിന്നിൽ നിന്ന് അരവിന്ദിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.
അവൾ വേഗം കൂട്ടി.
“പാറൂ… നിൽക്ക്!”
വീണ്ടും അവന്റെ വിളി.
അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല.
പിന്നിൽ ദേവുവും ഓടുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
അതായിരുന്നു ഏറ്റവും വലിയ വേദന.
ഒരു കാലത്ത് അച്ചുവിന്റെ ഓരോ സന്തോഷത്തിന്റെയും കാരണമായിരുന്നത് താനായിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരാൾ.
അത് പോലും ദേവു.
അവളെ കുറ്റപ്പെടുത്താൻ പാറുവിന് കഴിഞ്ഞില്ല.
ദേവു നല്ലവളായിരുന്നു.
സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രം അറിയാവുന്ന ഒരു പെൺകുട്ടി.
അതുകൊണ്ടുതന്നെയാവാം ഈ വേദന ഇത്ര കഠിനമായത്.
അവൾക്ക് ആരെയും വെറുക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു.
വെറുക്കേണ്ടി വന്നത് സ്വന്തം വിധിയെയായിരുന്നു.
തറവാടിന്റെ പ്രധാനവാതിൽ മുമ്പിൽ തെളിയുമ്പോൾ
അവളുടെ നെഞ്ചിൽ അടക്കിവച്ചിരുന്ന എല്ലാം പൊട്ടിത്തെറിക്കാൻ തയ്യാറായി നിന്നു.
കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ അകത്തേക്ക് ഓടി.
പ്രധാനഹാളിൽ അനുപമയും ശങ്കരനാരായണ മേനോനും സംസാരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്രതീക്ഷിതമായി വാതിൽ കുത്തിത്തുറന്ന് പാറു അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾ രണ്ടുപേരും ഞെട്ടി.
“പാറൂ!”
അനുപമ എഴുന്നേറ്റു.
പക്ഷേ പാറുവിന് മറുപടി പറയാനായില്ല.
ശ്വാസം മുട്ടുന്നതുപോലെ അവൾ നിന്നു.
കരച്ചിൽ വാക്കുകളെ തടഞ്ഞു.
അവളുടെ ശരീരം മുഴുവൻ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
“എന്താ മോളേ?”
അനുപമ മുന്നോട്ട് വന്നു.
“എന്ത് പറ്റി?”
പാറു എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ല.
വർഷങ്ങളായി ഹൃദയത്തിൽ കുടുങ്ങിക്കിടന്ന എല്ലാം ഒരേസമയം പുറത്തുവരാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്പൂപ്പന്റെ മുഖത്തേക്കും അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്കും അവൾ മാറിമാറി നോക്കി.