“അമ്മേ… അച്ചു എവിടെയാ?”
അനുപമ അവളെ സംശയത്തോടെ നോക്കി.
“എന്താ? രാവിലെ മുതൽ നീ അവനെ തിരഞ്ഞ് നടക്കുകയാണല്ലോ.”
“അല്ല… എനിക്ക് ഒന്ന് രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ അച്ചുവിനോട് സംസാരിക്കാനുണ്ട്.”
“പുറത്തുപോയിട്ടുണ്ട്.”
“എവിടെ?”
“അറിയില്ല.”
അത്രമാത്രം.
പക്ഷേ പാറുവിന്റെ മനസിന് സമാധാനമില്ലായിരുന്നു.
അവൾ വീണ്ടും വരാന്തയിലേക്ക് നടന്നു.
തറവാടിന്റെ കിഴക്കുഭാഗത്തേക്ക് കണ്ണുകൾ തിരിഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് ഒരു ഓർമ്മ മിന്നിപ്പോയത്.
മഴ നിന്നതിനുശേഷം ജനലിലൂടെ നോക്കിയപ്പോൾ…
അതെ…
അച്ചുവിനെ ആ വഴിയിലൂടെ നടക്കുന്നത് കണ്ടിരുന്നു.
കിഴക്കേ പത്തായപ്പുരയിലേക്ക്.
ദേവു താമസിക്കുന്ന പത്തായപ്പുര.
പാറുവിന്റെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി.
അടുത്ത നിമിഷം അവൾ അതുവഴി നടന്നു തുടങ്ങി.
പത്തായപ്പുരയുടെ മുന്നിലെ പഴയ മാവിൻമരത്തിൽ നിന്ന് മഴവെള്ളം ഇപ്പോഴും തുള്ളികളായി വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അകത്ത് അരവിന്ദും ദേവുവും മാത്രമായിരുന്നു.
പഴയ മരജനൽ തുറന്നിട്ടിരുന്നു.
തണുത്ത കാറ്റ് അകത്തേക്ക് കടന്നുവന്നു.
“അപ്പോ ശരിക്കും നീ എം.എ. പഠിക്കാനാണോ പ്ലാൻ?”
അരവിന്ദ് ചോദിച്ചു.
ദേവു ചിരിച്ചു.
“പ്ലാൻ ഉണ്ടെന്നു വെച്ചാൽ മാത്രം മതിയോ?”
“എന്താ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്?”
“അതിന് പണം വേണം. വീട്ടിലെ സാഹചര്യം വേറെ.”
“നിനക്ക് പഠിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതിനൊരു വഴി കണ്ടുപിടിക്കാം.”
ദേവു അവനെ നോക്കി.
“എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങൾക്കും പരിഹാരം കണ്ടെത്തുന്നത് അത്ര എളുപ്പമല്ല അച്ചൂ.”
ആ പേര് അവളുടെ വായിൽ നിന്ന് വരുമ്പോഴെല്ലാം അരവിന്ദിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു പ്രത്യേക സന്തോഷം ജനിച്ചിരുന്നു.
മുൻപ് അവൾ അവനെ അകലം പാലിച്ചാണ് കണ്ടിരുന്നത്.
ഇപ്പോൾ അതില്ല.
സംഭാഷണത്തിനിടയിൽ അവൾ ചിരിക്കാറുണ്ട്.
തമാശ പറയാറുണ്ട്.
ചിലപ്പോൾ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരെ നോക്കാറുമുണ്ട്.
അവയെല്ലാം അരവിന്ദിന് പുതിയ അനുഭവങ്ങളായിരുന്നു.
“പിന്നെ നിന്റെ സ്വപ്നം എന്താ?”
അവൻ ചോദിച്ചു.
ദേവു കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.
“അമ്മയെ ഇനി ജോലി ചെയ്യാൻ വിടരുത്.”
അരവിന്ദിന്റെ പുഞ്ചിരി മെല്ലെ മാഞ്ഞു.
“അത്രയേ ഉള്ളോ?”
“അതിലധികം എന്ത് വേണം?”
“നിനക്കുവേണ്ടി മാത്രമായി എന്താവേണ്ടേ?”
അവൾ നിശ്ശബ്ദമായി.
പിന്നെ മെല്ലെ പറഞ്ഞു.
“ഒരിടത്ത് എങ്കിലും എന്റേതെന്ന് പറയാൻ ഒരു ജീവിതം.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അരവിന്ദിന്റെ നെഞ്ചിൽ എന്തോ മുറുകി.
എത്ര ലളിതമായ ആഗ്രഹം.
പക്ഷേ എത്ര വലിയ വേദന ഒളിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു അതിനുള്ളിൽ.
“നിനക്കത് കിട്ടും.”
ദേവു അവനെ നോക്കി.
“എങ്ങനെ ഉറപ്പിച്ച് പറയുന്നു?”
“കാരണം എനിക്കങ്ങനെ തോന്നുന്നു.”
ഒരു നിമിഷം ഇരുവരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പുറത്ത് വീണ്ടും ചെറിയ മഴ തുടങ്ങിയിരുന്നു. മഴക്കാലം തീരാറായിരുന്നു.
ജനലിലൂടെ വന്ന കാറ്റ് മേശപ്പുറത്തുണ്ടായിരുന്ന പേപ്പറുകൾ പറത്തി.
ദേവു അവ പിടിക്കാൻ മുന്നോട്ടാഞ്ഞു.
അതേ സമയം അരവിന്ദും കൈ നീട്ടി.
രണ്ടുപേരുടെയും വിരലുകൾ ഒരേസമയം ഒരേ പേപ്പറിൽ സ്പർശിച്ചു. അവ കെട്ടിപ്പുണർന്നു.
രണ്ടുപേരും നിശ്ചലമായി.
കൈ പിൻവലിക്കേണ്ടതായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആരും ഉടനെ പിൻവലിച്ചില്ല.
ദേവുവിന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.
അരവിന്ദിന്റെ ശ്വാസവും അങ്ങനെതന്നെ.
അവൾ തല ഉയർത്തി.
അവൻ അവളെത്തന്നെ നോക്കുകയായിരുന്നു.
ആ കണ്ണുകളിൽ എന്താണെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.
വളരെ നാളായി മനസ്സിലായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഇന്ന് അത് പറയാതെ തന്നെ വ്യക്തമായി.
അരവിന്ദ് എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.
ദേവുവിന്റെ മുഖം ചുവന്നു.
ഒരു നിമിഷം അവളും ആ നോട്ടത്തിൽ തന്നെ കുടുങ്ങി.
അവൻ അവളെ വലിച്ചു തന്റെ നെഞ്ചത്തേക്ക് ഇട്ടു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ
തന്നെ നോക്കികൊണ്ട് അവൻ തന്റെ ചുണ്ടുകളെ അവളുടേതുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചു. തീവ്രമായ അനുരാഗത്തിന്റെ മാസ്മരികതയിൽ അവൾക്കും താൻ കെട്ടിപ്പെടുത്തുവച്ച ആ അദൃശ്യമായ അതിരു ലംഗിക്കപ്പെട്ടു.
ചുടു ചുംബനങ്ങൾ കാമകേളികൾക്ക് വഴിവച്ചു. അരവിന്ദ് തന്റെ കരങ്ങളിൽ അവളെ ഒതുക്കി. അവളാണേൽ അവന്റെ ചേഷ്ടകൾക്ക് നിന്നുകൊടുത്തു. അവൻ തന്റെ കൈകളാൽ അവളുടെ നിതംബങ്ങളും മുലകളും അമർത്തികൊണ്ടിരുന്നു. എന്നിട്ടും അവരുടെ അധരങ്ങൾ തമ്മിൽ വിട്ടകന്നില്ല.