“മതിയാവുന്നില്ല… എനിക്ക് നിന്നെ തിന്നാൻ തോന്നുന്നു,” അച്ഛൻ കിതച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “തിന്നോ… ഞാൻ നിൻ്റേതല്ലേ…” അമ്മയും കിതച്ചു. മുറിയിലെ തണുപ്പ് പോലും അവരുടെ ശരീരത്തിലെ ചൂടിനെ ശമിപ്പിക്കാൻ പര്യാപ്തമായിരുന്നില്ല. അവരുടെ ഞരക്കങ്ങളും കിതപ്പും ആ മുറിയിൽ നിറഞ്ഞു. ഓരോ തവണയും അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ പരസ്പരം ചേരുമ്പോൾ ഒരുതരം ഒച്ചയുണ്ടായി. ആ നിമിഷത്തിൽ പുറത്തെ ലോകമോ കൊട്ടാരത്തിലെ ദുരൂഹതകളോ അവരുടെ ചിന്തയിലുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവർ പരസ്പരം അറിഞ്ഞു, ആസക്തിയുടെ ലോകത്തിൽ ലയിച്ചു. ചലനങ്ങളുടെ വേഗത കൂടിക്കൂടി വന്നു. അവസാനത്തോട് അടുക്കുമ്പോൾ അവർ പരസ്പരം കൂടുതൽ മുറുകെ പുണർന്നു. ഒടുവിൽ, ഇരുവരിൽ നിന്നും ഒരുമിച്ച് ഒരുതരം ദീർഘമായ അലർച്ച പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ അയഞ്ഞു,
അവർ പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കട്ടിലിൽ കിടന്നു. വിയർപ്പിൻ്റെയും അവരുടെ ശരീരഗന്ധത്തിൻ്റെയും മണം ആ മുറിയിൽ തങ്ങി നിന്നു. ആ നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ക്ഷീണിതരായി അവർ കട്ടിലിൽ കിടന്നു. പുറത്ത് കൊട്ടാരത്തിലെ ഇരുട്ടും നിശ്ശബ്ദതയും അവരെ കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
അപ്പുറത്തെ മുറിയിൽ മകൻ കട്ടിലിൽ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടക്കുകയായിരുന്നു. പുറത്ത് ഇരുട്ടിനും നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കും കാവൽ നിൽക്കുന്ന കൊട്ടാരത്തിൽ, അപ്പുറത്തെ മുറിയിൽ നിന്ന് നേർത്ത ശബ്ദങ്ങൾ അവന്റെ കാതുകളിൽ പതിഞ്ഞു. അടക്കിയ ചിരികളും കിതപ്പുകളും തറയിലെ തടിയുടെ ഞരക്കവും… മാതാപിതാക്കളുടെ മുറിയിൽ നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങളാണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി.
പതിനെട്ട് വയസ്സ് കഴിഞ്ഞ അവന് ഇത്തരം കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അറിയാമായിരുന്നു. എങ്കിലും സ്വന്തം അച്ഛനമ്മമാരുടെ സ്വകാര്യ നിമിഷങ്ങൾ കേൾക്കുന്നത് അവന് വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയും ജാള്യതയും ഉണ്ടാക്കി. അവൻ തലയിണ മുഖത്തമർത്തി ആ ശബ്ദങ്ങളെ ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. മനസ്സിൽ ഒരുതരം അകാരണമായ കുറ്റബോധം തോന്നി.
അപ്പുറത്ത്, അച്ഛനും അമ്മയും കിതപ്പടങ്ങി കട്ടിലിൽ പരസ്പരം ചേർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. മുറിയിലെ തണുപ്പ് വീണ്ടും അനുഭവപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. “മതിയാവുന്നില്ല… എത്ര ചെയ്താലും,” അമ്മ പതിയെ അച്ഛൻ്റെ നെഞ്ചിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. “എനിക്കും അങ്ങനെ തന്നെയാ തോന്നുന്നേ… ഈ തണുപ്പും ഈ സ്ഥലവും… എന്തോ ഒരു പ്രത്യേക അനുഭൂതി,” അച്ഛൻ അമ്മയുടെ മുടിയിഴകൾക്കിടയിലൂടെ വിരലോടിച്ചു. “ഈ കൊട്ടാരത്തിൽ വേറെ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടായിരുന്നോ ആവോ? നമ്മൾ വന്നപ്പോൾ മാനേജരും ഗേറ്റിലെ ആളുമല്ലാതെ…”
അമ്മ ചെറിയൊരു സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു. “ആരും കാണില്ല… ഉണ്ടെങ്കിൽ തന്നെ ഈ സമയത്ത് ആരും വരില്ല. ഇനി നാളെ രാവിലെയല്ലേ അവര് വരികയുള്ളൂ. നീ അതൊന്നും ഓർത്ത് പേടിക്കണ്ട,” അച്ഛൻ അമ്മയെ കൂടുതൽ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. “എങ്കിലും… ഇവിടെയെന്തോ ഒരു പന്തികേട് ഇല്ലേ? മാനേജർ പറഞ്ഞ ആ കഥയും…” അമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ചെറിയൊരു ഭയം.
“ഹേയ്, അതൊക്കെ വെറും പഴങ്കഥകൾ. എൻ്റെ പെണ്ണ് ധൈര്യമായിട്ട് കിടന്നോ. ഞാൻ കൂടെയില്ലേ,” അച്ഛൻ അമ്മയുടെ നെറ്റിയിൽ ഉമ്മ വെച്ചു. അവർ കുറച്ചുനേരം കൂടി പരസ്പരം ചേർന്നു കിടന്നു. പുറത്തെ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്കും കൊട്ടാരത്തിലെ ദുരൂഹതയ്ക്കും കാതോർക്കാതെ അവർ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു. എന്നാൽ ആ രാത്രി അവരെ കാത്തിരിക്കുന്നത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു.
അപ്പുറത്ത് മകൾ അവളുടെ മുറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് കിടക്കുകയായിരുന്നു. മൊബൈൽ ഫോൺ ചാർജ് തീർന്ന് ഓഫായിരുന്നു. ഇരുട്ടിൽ അവൾക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. കൊട്ടാരത്തിലെ നിശ്ശബ്ദത ചെവി തുളയ്ക്കുന്നതായി തോന്നി. പെട്ടെന്ന്…
താഴെ എവിടെനിന്നോ ഒരു കരിഞ്ഞ ഗന്ധം പോലെ എന്തോ മൂക്കിലേക്ക് തുളഞ്ഞു കയറി. പിന്നാലെ ചുമരുകൾക്കുള്ളിൽ നിന്ന് എന്തോ കരളുന്ന ശബ്ദം. ആദ്യം അവൾ അതത്ര ശ്രദ്ധിച്ചില്ലെങ്കിലും ശബ്ദം ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
ഒരുതരം ഭയം അവളെ വന്നു മൂടിയെങ്കിലും, ഉള്ളിലെ കൗതുകവും സാഹസികതയും അവളെ ഉണർത്തി. പേടി തോന്നിയെങ്കിലും, തൻ്റെ ‘പ്രോഗ്രസ്സീവ്’ സ്വഭാവത്തിനൊത്ത് ഇതൊക്കെ വെറും തോന്നലുകളാണെന്ന് സ്വയം ബോധ്യപ്പെടുത്തി.