ഈ തിരിച്ചറിവ് അമ്മയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരുതരം അറപ്പും ഭയവും സൃഷ്ടിച്ചു. ഒരു ഗർഭിണിയായ സ്ത്രീയാണ് ആ ക്രൂരതയ്ക്ക് ഇരയായത്, എന്നിട്ടും തുടർന്നു. ആ ഭീകരമായ പുനരാവിഷ്കരണത്തിനൊടുവിൽ, ആ അദൃശ്യ ശക്തി അമ്മയുടെ ശരീരത്തിൽ പൂർണ്ണാധിപത്യം നേടിയപ്പോൾ, ആ പഴയ സംഭവത്തിൻ്റെ ഭീകരമായ ഒരു തുടർച്ചകൂടി സംഭവിച്ചു. ആ ലൈംഗികാതിക്രമത്തിൻ്റെ ഫലമായി… അമ്മ ഗർഭം ധരിച്ചു! തൻ്റേതല്ലാത്ത, എന്നാൽ തൻ്റെ ശരീരത്തിൽ നടന്ന ഒരു ഭീകരതയുടെ ഫലം.
ആ പഴയ ആത്മാവ് തൻ്റെ ദുരന്തം അമ്മയുടെ ശരീരത്തിലൂടെ പൂർണ്ണമായും ആവർത്തിക്കുകയായിരുന്നു, ഗർഭധാരണത്തിലൂടെ ഒരു പുതിയ ഭീകരതയ്ക്ക് വിത്ത് പാകിക്കൊണ്ട്. അമ്മയുടെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോൾ വളരുന്നത് അവരുടേതല്ലാത്ത, ആ ശാപം പേറുന്ന തോടത്തിൻ്റെ ഭൂതകാലത്തിൽ നിന്ന് വന്ന ഒരു ഭീകരതയുടെ അംശമായിരുന്നു. ഈ ഗർഭം കേവലം ഒരു ഗർഭമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ആ കൊട്ടാരത്തിലെ ദുരന്തത്തിൻ്റെയും അമാനുഷിക ശക്തിയുടെയും ഭീകരമായ ഒരു ഫലമായിരുന്നു. ആ നിമിഷം മുതൽ അമ്മയുടെ ശരീരം ആ പഴയ കഥയുടെ ജീവിക്കുന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തലായി മാറി.
ആ ഭീകരമായ അനുഭവം കെട്ടടങ്ങിയപ്പോൾ, അമ്മ കട്ടിലിൽ തളർന്നു കിടക്കുകയായിരുന്നു. ശരീരം വിയർത്തിരുന്നു, ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നി. കണ്ണുകൾ പതിയെ തുറന്നപ്പോൾ, മുറിയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ അവർ മുന്നിൽ കണ്ട കാഴ്ചയിൽ ഞെട്ടിപ്പോയി.
മുറിയുടെ ഒരറ്റത്ത്… ആരെഴുന്നേറ്റു നിൽക്കുന്നു! ഉയരമുള്ള… ക്രൂരമായ മുഖഭാവമുള്ള ഒരു പുരുഷൻ. പഴയ രീതിയിലുള്ള വേഷവിധാനം. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ വെറുപ്പും ക്രോധവും നിറഞ്ഞിരുന്നു. അയാളുടെ കൈകളിൽ നിന്ന് രക്തം ഇറ്റുവീഴുന്നതായി തോന്നി. മാനേജർ പറഞ്ഞ കഥയിലെ… ആ ജന്മി!
തൻ്റെ ഭാര്യയെയും മകനെയും കൊന്നു തള്ളിയ ക്രൂരൻ! അമ്മയുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു കൊള്ളിമീൻ പാഞ്ഞുപോയി. അവർക്ക് സംസാരിക്കാനോ അനങ്ങാനോ കഴിഞ്ഞില്ല. ഭയം കൊണ്ട് അവരുടെ തൊണ്ട വരണ്ടു. ആ apparition പതിയെ അമ്മയ്ക്ക് നേരെ നടന്നു വന്നു. ഓരോ ചുവടുകളും തറയിൽ ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നില്ലെങ്കിലും ആ ഭീകരത മുറിയിൽ നിറഞ്ഞു. അയാളുടെ മുഖം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി. ആ കണ്ണുകളിലെ ഭീകരത…
അത് അമ്മയ്ക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞു. ഇയാളാണ്… ഇയാളാണ് അതിനെല്ലാം കാരണം! ഇയാളാണ് ആ ശാപം! ആ apparition അമ്മയുടെ തൊട്ടടുത്തെത്തി. കൈകളിലെ രക്തം… ആ കരിഞ്ഞ ഗന്ധം… എല്ലാം അമ്മയ്ക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞു. എന്തോ പറയാൻ വായ തുറന്നതും… “അമ്മേ… എവിടെയാ…?” താഴെ നിന്ന് മകളുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള വിളി കേട്ടു.
പെട്ടെന്ന്… ആ apparition അന്തരീക്ഷത്തിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി! അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. ശ്വാസമെടുക്കാൻ പാടുപെട്ട് അവർ കട്ടിലിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. താൻ കണ്ടത് സ്വപ്നമായിരുന്നോ അതോ യാഥാർത്ഥ്യമായിരുന്നോ എന്ന് അവർക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. താഴെ നിന്ന് മകളുടെ വിളി വീണ്ടും കേട്ടു. “അമ്മേ… കേൾക്കുന്നില്ലേ?” അമ്മ വേഗം തൻ്റെ വസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം വാരിയെടുത്ത് ധരിച്ചു. മുഖത്തെ ഭീകരത മായ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് അവർ മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
അമ്മ താഴെയെത്തിയപ്പോൾ മകൾ ഉമ്മറത്ത് നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയെ കണ്ടതും മകൾ ചോദിച്ചു, “അമ്മയെവിടെയായിരുന്നു? ഞാൻ എത്ര നേരമായി വിളിക്കുന്നു.” “ഓഹ്, ഞാനിവിടെ അകത്തൊക്കെ ഒന്നു ചുറ്റിക്കാണുകയായിരുന്നു. നീയെന്താ വിളിച്ചേ?” മുഖത്ത് ഒരു ഭാവമാറ്റവും വരുത്താതെ അമ്മ ചോദിച്ചു.
ഉള്ളിലെ ഭയവും നടുക്കവും അവർ പുറത്തുകാണിച്ചില്ല. ഒരുപക്ഷേ, തലേന്നത്തെ അനുഭവങ്ങൾക്ക് ശേഷം സ്വാഭാവികമായി പെരുമാറാനുള്ള ഒരു ശ്രമമായിരിക്കാം അത്. “ഒന്നുമില്ല, വെറുതെ വിളിച്ചതാ. ഈ സ്ഥലം ആകെ ഒരുമാതിരി…” മകൾ മുഷിപ്പോടെ പറഞ്ഞു. “അങ്ങനെയൊന്നും പറയല്ലേ. നല്ല സ്ഥലമാണ്,” അമ്മ മകളുടെ തോളിൽ തട്ടി. അവർ ഒരുമിച്ച് അകത്തേക്ക് നടന്നു, ഡൈനിംഗ് ഹാളിനടുത്തുള്ള സ്വീകരണമുറിയിലേക്ക്.