അവൾ പതിയെ കട്ടിലിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു. മുറിയിലെ വാതിൽ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ തുറന്നു. പുറത്ത് ഇടനാഴിയിൽ നല്ല ഇരുട്ട്. കൈയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഫോണിൻ്റെ ടോർച്ച് ഓൺ ചെയ്യാൻ നോക്കിയെങ്കിലും ബാറ്ററി ഇല്ലായിരുന്നു. അവൾ ഇരുട്ടിലൂടെ ശ്രദ്ധയോടെ കാൽവെച്ചു. കരിഞ്ഞ ഗന്ധം അപ്പോഴും അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു. ശബ്ദം വരുന്ന ഭാഗത്തേക്ക് അവൾ പതിയെ നടന്നു. ഹൃദയം ഉച്ചത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
പഴയ തറയിലെ തടി ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നത് അവൾക്ക് പേടിയായി തോന്നി. ഓരോ ചുവടുവെപ്പും വളരെ ശ്രദ്ധയോടെയായിരുന്നു. ഇരുട്ടിൽ എന്തൊക്കെയോ രൂപങ്ങൾ അനങ്ങുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി. മാനേജർ പറഞ്ഞ കഥകൾ മനസ്സിലൂടെ മിന്നി മാഞ്ഞു. ശബ്ദം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കേൾക്കുന്ന ഒരിടത്തെത്തിയപ്പോൾ അവൾ പതിയെ താഴേക്ക് കുനിഞ്ഞു.
ചുമരിനോട് ചേർന്ന് എന്തോ ചലിക്കുന്നുണ്ട്. ഭയത്തോടെ അവൾ അങ്ങോട്ട് നോക്കി. ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ച് അവൾ നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടത്… ഒരു ചെറിയ എലിയെയാണ്. എന്തോ കരളുന്ന ശബ്ദമുണ്ടാക്കിയത് ആ ചെറിയ ജീവിയായിരുന്നു. അവൾക്ക് ദേഷ്യവും നിരാശയും തോന്നി.
ഇത്രയും പേടിച്ചത് വെറുമൊരു എലിയെ ഓർത്തായിരുന്നോ? ഒരുതരം പുച്ഛത്തോടെ അവൾ എലിയെ നോക്കി നിന്നു. കൊട്ടാരത്തിലെ ഭീതിദമായ അന്തരീക്ഷം ആ നിമിഷം അവൾക്ക് അത്ര കാര്യമായി തോന്നിയില്ല. എങ്കിലും, കരിഞ്ഞ ഗന്ധം എവിടെ നിന്ന് വരുന്നു എന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല. അവൾ പതിയെ തിരികെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
രാവിലെ എല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റ് താഴെയെത്തി. പഴയ ഡൈനിംഗ് ഹാളിലാണ് ഭക്ഷണം ഒരുക്കിയിരുന്നത്. തണുത്ത പ്രഭാതത്തിലും മുറിക്കകത്ത് ഒരുതരം മരവിപ്പ് തങ്ങിനിന്നു. പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിക്കാനായി മേശയ്ക്ക് ചുറ്റുമിരിക്കുമ്പോൾ തലേദിവസത്തെ സംഭവങ്ങളുടെ ഒരുതരം നിഴൽ അവർക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്നത് പോലെ തോന്നി. മകൻ അൽപ്പം വിമുഖതയോടെയാണ് പെരുമാറിയത്.
അച്ഛനോടും അമ്മയോടും സംസാരിക്കുമ്പോൾ അവന്റെ നോട്ടം ഇടയ്ക്കിടെ താഴേക്ക് പോയി. അമ്മയോട് നേരിട്ട് സംസാരിക്കാൻ അവനൊരു മടി കാണിച്ചു. തലേ രാത്രി കേട്ട ശബ്ദങ്ങളായിരിക്കാം അവനെ അലട്ടുന്നത് എന്ന് തോന്നി.
അച്ഛനും അമ്മയും പരസ്പരം സാധാരണ പോലെ പെരുമാറാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവർക്കിടയിലും എന്തോ ഒരു നേരിയ അകലം വന്നത് പോലെ. മകൾ പതിവുപോലെ ബോറടിച്ചു ഭക്ഷണം കഴിച്ചു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഈ സ്ഥലത്തോടുള്ള യാതൊരു താൽപ്പര്യവുമില്ലായിരുന്നു. എപ്പോഴാണ് തിരികെ പോകാൻ കഴിയുക എന്ന ചിന്തയിലായിരുന്നു അവൾ. “നല്ല ഭക്ഷണം, അല്ലേ?” അച്ഛൻ ഒരു ഉന്മേഷത്തോടെ സംഭാഷണം തുടങ്ങി,
എല്ലാവരെയും നോക്കി. “ഇനി നമുക്ക് ഈ തോട്ടമൊക്കെ ഒന്ന് ചുറ്റിക്കാണാം. നല്ല ഫ്രഷ് എയർ.” “അതെ, ഇവിടെ നല്ല ശാന്തതയുണ്ട്. നഗരത്തിലെ ബഹളത്തിൽ നിന്നൊക്കെ ഒരു മോചനം,” അമ്മയും അതിനെ ശരിവെച്ചു. മകനോ മകളോ അതിനോട് കാര്യമായി പ്രതികരിച്ചില്ല. അവർ വേഗം ഭക്ഷണം കഴിച്ചു തീർക്കാൻ തിരക്കുകൂട്ടി. മാതാപിതാക്കൾ ഒരു സാധാരണ അന്തരീക്ഷം നിലനിർത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും,
കൊട്ടാരത്തിലെ ഭീതിയും തലേന്നത്തെ രാത്രിയുടെ അസ്വസ്ഥതയും അവരുടെയെല്ലാം മനസ്സിൽ എവിടെയോ അടിഞ്ഞുകൂടിയിരുന്നു. പ്രഭാതത്തിലെ വെളിച്ചത്തിന് പോലും ആ ഭയത്തെ പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റ ഉടൻ മകൾ പറഞ്ഞു, “ഞാൻ റൂമിലേക്ക് പോവുകയാണ്. ഇവിടെ റേഞ്ചുമില്ല, ആകെ ബോറടി.” മറ്റൊന്നും പറയാൻ നിൽക്കാതെ അവൾ വേഗം പടികൾ കയറി മുകളിലെ അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. അച്ഛൻ മകനെ നോക്കി. “നമുക്ക് ഈ തോട്ടം മുഴുവൻ ഒന്നു ചുറ്റിക്കണ്ടാലോ മോനേ? നല്ല വലിയ തോട്ടമാണെന്ന് തോന്നുന്നു.” മകൻ അച്ഛൻ്റെ നിർദ്ദേശം സ്വീകരിച്ചു.
തലേന്നത്തെ അസ്വസ്ഥത മറന്നുകൊണ്ട് അവൻ ഒരു പുതിയ കാര്യം ചെയ്യാനുള്ള താൽപ്പര്യം കാണിച്ചു. രണ്ടുപേരും പുറത്തേക്ക് നടക്കാൻ തയ്യാറെടുത്തു. “ഞാനിവിടെ കൊട്ടാരത്തിനകത്ത് ചുറ്റിക്കാണാം,” അമ്മ പറഞ്ഞു. അവർ കൊട്ടാരത്തിൻ്റെ ഉൾവശം വിശദമായി കാണാൻ തീരുമാനിച്ചു. മകൾ പോയ വഴിയേ നോക്കി അമ്മ വിളിച്ചു, “മോളെ, നീ വരുന്നില്ലേ എൻ്റെ കൂടെ കൊട്ടാരമൊക്കെ കാണാൻ?” മുകളിൽ നിന്ന് മകളുടെ മറുപടി വന്നു,