🏹🏹വേട്ടക്കാരികള്‍ – 4🏹🏹 21അടിപൊളി  

മമ്മി ഓരോ നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ പകര്‍ന്നുനല്‍കിക്കൊണ്ട് വണ്ടി ഓടിക്കുകയാണ്. കനത്ത പരീക്ഷണങ്ങളെ അതിജീവിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന്‍ അതിലേക്കു മാത്രമായി ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു.

ചെമ്മണ്‍ പാതയിലൂടെ അര കിലോമീറ്ററോളം പോയി ടാര്‍റോഡില്‍ എത്തിയശേഷം തിരികെ അതേ പാതയിലൂടെ വീട്ടിലേക്കും. ആ ഒറ്റ റൗണ്ടില്‍ ഈശ്വരാധീനത്താല്‍ യാതൊരു പ്രശ്നവുമുണ്ടായില്ല. എന്ന് മാത്രമല്ല ആ ശിക്ഷണം പകര്‍ന്നു നല്കിയതൊക്കെ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കാനും കഴിഞ്ഞു.

“ഇനി മുറ്റത്തൂട്ടെ ഒന്ന് എടുത്തു നോക്ക്…പയ്യെ മതി..മമ്മി പിന്നീന്ന് പിടിച്ചോളാം..!!”

മധുരമൂറുന്ന ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ മമ്മി വണ്ടിയില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങി.

ഞാന്‍ വേഗം മുന്നോട്ടു നിരങ്ങി ഹാന്റില്‍ പിടിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും കുലച്ചു നില്‍ക്കുന്ന കുണ്ണയുടെ കാര്യം ഞാന്‍ മറന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

“ബ്രെ…ബ്രേക്ക് ചെയ്യ്‌ എന്ന് പറഞ്ഞാ അപ്പൊ പിടിച്ചോണം..!!”

മമ്മിയുടെ ശബ്ദം തെല്ലൊന്നിടറിയെങ്കിലും അതിന്റെ കാരണത്തെക്കുറിച്ച് ന്തിക്കാന്‍ അപ്പോള്‍ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.

“ആഹ്..!!”

നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ ഞാന്‍ തലയാട്ടി.

മമ്മി സ്കൂട്ടറിന്റെ പിന്നില്‍ ചെന്ന് പിടിച്ചുനിന്നു.

ആദ്യമായി ഒരു വാഹനം ഓടിക്കുന്നതിന്റെ ത്രില്ലില്‍ മനസ്സിന്റെ നിയന്ത്രണം വിട്ടുപോകാതിരിക്കാന്‍ പണിപ്പെട്ടുകൊണ്ട് ഞാനൊന്ന് ദീര്‍ഘനിശ്വാസമെടുത്തു.

“ഇനി മെല്ലെ ആക്സിലറേറ്റര്‍ കൊടുക്ക്…!!!”

മമ്മിയുടെ നിര്‍ദ്ദേശം വന്നു.

ഉറുമ്പിന്റെ ഹൃദയശസ്ത്രക്രിയ ചെയ്യുന്ന സൂക്ഷ്മതയോടെ ഞാന്‍ ആക്സിലറേറ്റര്‍ തിരിച്ചു. വണ്ടി മെല്ലെ നീങ്ങാന്‍ തുടങ്ങിയതും മനസ്സിലേക്ക് ആഹ്ലാദം നുരഞ്ഞുകുത്തി ഒഴുകാന്‍ തുടങ്ങി.

“ശ്രദ്ധിച്ച്…ശ്രദ്ധിച്ച്..!!”

സീറ്റിനു പിന്നിലെ ബാറില്‍ പിടിച്ചുകൊണ്ട് വളരെ കരുതലോടെ മമ്മിയും വണ്ടിയുടെ ഒപ്പം തന്നെ നീങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

നല്ല വീതിയുള്ള മുറ്റമായിരുന്നതിനാല്‍ അധികം പ്രയാസപ്പെടാതെ തന്നെ ആ വാഹനം എനിക്ക് വഴങ്ങിത്തന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ആദ്യത്തെ രണ്ടു റൌണ്ട് കഴിഞ്ഞതും മമ്മി മെല്ലെ പിടുത്തംവിട്ട് മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്റെ ബാലന്‍സിംഗ് കൃത്യമാണെന്ന് മനസ്സിലായത്‌ കൊണ്ടാവണം.!

“തിരക്കൊന്നും വേണ്ട..മെല്ലെ ശ്രദ്ധിച്ച് ഓടിച്ചാ മതി..!!”

നിറഞ്ഞ സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവര്‍ സിറ്റൌട്ടിലേക്ക് കയറുന്ന സ്റ്റെപ്പില്‍ ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചു.

ആഹ്ലാദം അലതല്ലുന്ന മനസ്സോടെ ഞാനാ നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ അതേപോലെ പാലിച്ചുകൊണ്ട് പഠനം തുടര്‍ന്നു.

പതിയെപ്പതിയെ ആത്മവിശ്വാസവും ധൈര്യവും കൂടിക്കൂടി വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഒരു മണിക്കൂറോളം ഒന്ന് പാളിപ്പോവുകപോലും ചെയ്യാതെ വളരെ മനോഹരമായിത്തന്നെ ഞാനാ മുറ്റത്ത് റൗണ്ടടിച്ചു.

വളരെ വേഗത്തിലുള്ള പുരോഗതി കണ്ടതിന്റെ അമ്പരപ്പും അത്ഭുതവും ഇടകലര്‍ന്ന ഭാവത്തോടെ മമ്മി എന്റെ ഡ്രൈവിംഗ് ആസ്വദിച്ചു നോക്കിനിന്നു.

“ഞാനൊന്ന് റോഡിലൂടെ ഓടിച്ചു നോക്കട്ടെ..മമ്മീ..?!!”

മുറ്റം ഒരു കൈക്കുമ്പിള്‍ പോലെ തോന്നിത്തുടങ്ങിയതോടെ കൂടുതല്‍ വിശാലത ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട്‌ ഞാന്‍ അനുവാദം തേടി.

“വേണോ..?!”

ആശങ്ക നിറഞ്ഞ ഒരു ചിരിയോടെ മമ്മി എഴുന്നേറ്റു.

“മെല്ലെയേ പോകുള്ളൂ..!!”

ഞാനൊരു കൊഞ്ചലോടെ മുഖം ചുളിച്ച് അപേക്ഷിച്ചു.

“ഉംമ്…..എന്നാ പോയി വാ…നല്ലോണം ശ്രദ്ധിച്ച് ഓടിക്കണേ..!!”

എന്റെ കണ്ട്രോള്‍ നല്ല രീതിയിലാണെന്ന വിശ്വാസം കാരണമാവാം കരുതല്‍ നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ അവര്‍ അനുവാദം തന്നു.

പിന്നെയൊരു ഉത്സവമേളമായിരുന്നു ഉള്ളില്‍. ജീവിതത്തിലാദ്യമായി ഉള്ളറിഞ്ഞ് ആഗ്രഹിച്ച ആ നിമിഷം..!!

ചെമ്മണ്‍ പാതയിലൂടെ ഒറ്റയ്ക്ക് ഓടിച്ചുപോകുമ്പോള്‍ സ്കൂട്ടറിനേക്കാള്‍ വേഗത്തിലായിരുന്നു മനസ്സിന്റെ ഓട്ടം. ആര്‍ത്തു വിളിക്കാനും കൂവിക്കരയാനുമൊക്കെ തോന്നിപ്പോയി. ഇതുപോലൊരു സന്തോഷം ഇതിനുമുമ്പൊരിക്കലും ഉണ്ടായിട്ടില്ല..!

അഞ്ചാറുവട്ടം ആ റോഡിലൂടെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഓടിക്കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഒരു വിധം നന്നായിത്തന്നെ കണ്ട്രോള്‍ കിട്ടിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഓരോ തവണ വീട്ടുമുറ്റത്ത് വട്ടംകറങ്ങി തിരിച്ചുപോകുമ്പോഴും മമ്മിയുടെ മുഖത്തും ആ ആത്മവിശ്വാസവും സന്തോഷവുമൊക്കെ പ്രതിഫലിച്ചു നിന്നിരുന്നു.