🏹🏹വേട്ടക്കാരികള്‍ – 4🏹🏹 21അടിപൊളി  

മുറുകെയല്ല പിടിച്ചതെങ്കിലും അതെന്നെ ശരിക്കും പരിഭ്രാന്തനാക്കി. ഷോര്‍ട്ട്സിനുള്ളില്‍ അപ്പോഴും ഉരുക്കുപരുവത്തില്‍ കുത്തിയുയര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന കുണ്ണയിലെങ്ങാനും ആ കൈ തട്ടിയാല്‍..!

ആ ഓര്‍മ്മതന്നെ ഉള്ളിലൊരു സ്ഫോടനം തീര്‍ത്തു. പക്ഷേ വേറെ നിവൃത്തിയില്ല… മുന്നോട്ടു പോയേ പറ്റൂ…!

പിടയുന്ന മനസ്സോടെ ഞാന്‍ വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുത്തു. ഗേറ്റ് കടന്നു റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങിയതും ഈ കഷ്ടപ്പാടില്‍ നിന്നും വേഗത്തിലൊരു മോചനം വേണമെന്ന ചിന്തയില്‍ ഞാനല്പം സ്പീഡെടുത്തു.

“പയ്യെ പോ മോനൂ..എന്തിനാ ഈ ധൃതി..!!”

മമ്മിയുടെ സ്വരം ഒരു കുറുകല്‍ പോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. ആ സ്വരത്തില്‍ എന്തോ ഒരു മാറ്റംപോലെ..!

ഞാന്‍ വേഗത കുറച്ചു. ആ സമയം എന്റെ വയറില്‍ അലസമായി ചുറ്റി വച്ചിരുന്ന ആ കൈകള്‍ അല്പം അയഞ്ഞു താണു. അതിപ്പോ ഷോര്‍ട്ട്സിന്റെ ഇലാസ്റ്റിക്കിന്റെ മേലെയാണ്. അപകടം തൊട്ടടുത്തു കാണുന്നതുപോലെ ഞാന്‍ തുടരെത്തുടരെ മിടയിറക്കി.

അപ്പോഴും വണ്ടി മുന്നോട്ടു പോയിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.

“മതി അങ്ങോട്ട്‌ പോണ്ട…ആള്‍ക്കാരൊക്കെ ഉണ്ടാകും…ഇവിടുന്നു തിരിക്കാം..!!”

ടാര്‍ റോഡിലെത്തുന്നതിനു മുമ്പായിത്തന്നെ ഒരു നേര്‍ത്ത സ്വരത്തില്‍ മമ്മിയുടെ നിര്‍ദ്ദേശം വന്നു.

ഞാന്‍ വണ്ടി നിര്‍ത്തി. അവിടെ തെല്ലൊരു വീതിയുണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ വണ്ടി തിരിക്കാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായില്ല. മമ്മി കാല് നിലത്തൂന്നി സഹായിക്കുകയും ചെയ്തു.

തിരികെ ഓടാന്‍ തുടങ്ങിയതും എന്നെ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് ആ കൈകള്‍ പിന്നെയും താഴേയ്ക്ക് ഊര്‍ന്നു വീണു. ഇത്തവണ ആ വിരലുകളിലൊന്ന് കുണ്ണമുഴുപ്പില്‍ നേര്‍ത്ത രീതിയില്‍ ഒന്ന് തട്ടി നില്‍ക്കുകയും ചെയ്തു.

ദേഹമാസകലം വൈദ്യുതി പിടഞ്ഞു കയറുന്നപോലെയാണ് എനിക്ക് തോന്നിയത്. തലച്ചോറിലാകെ ഒരു വെള്ളിവെളിച്ചം വ്യാപിച്ചു.

“പവിയും വര്‍ഷയുമൊക്കെ ഞെട്ടും…ഒന്ന് ബാലന്‍സാവാന്‍ തന്നെ അവളുമാര്‍ രണ്ടാഴ്ചയാ എടുത്തത്. രണ്ടുപേരും എന്നെ ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെടുത്തീട്ടുണ്ട്…!!”

ഒരു ചിരിയുടെ അകമ്പടിയോടെ മമ്മിയുടെ സ്വരം കേട്ടു.

ഞാനൊന്നും മിണ്ടിയില്ല. എന്തെങ്കിലും പ്രതികരിക്കാന്‍ കഴിയുന്ന അവസ്ഥയിലായിരുന്നുമില്ല.

എങ്കിലും ആ വാക്കുകളിലെ സ്വാഭാവികത ഒരല്പം ആശ്വാസം പകരുന്ന തരത്തിലായിരുന്നു. അവര്‍ ഒന്നുമറിഞ്ഞിട്ടില്ല…!! അതൊരു മനപ്പൂര്‍വ്വമുള്ള ചെയ്തിയുമല്ല…അറിയാതെ സംഭവിക്കുന്നതാണ്…ഭാഗ്യം..!!

എങ്കിലും ഭയമങ്ങു വിട്ടുമാറുന്നില്ല. ആ കൈ മടിയില്‍ത്തെന്നെയിരിക്കുന്നേടത്തോളം ഉള്ളിലെ പിടപ്പ് മാറില്ല.

അവര്‍ എന്തൊക്കെയോ സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. മനസ്സും ശ്രദ്ധയുമൊക്കെ ആ കൈകളില്‍ തന്നെയായിരുന്നതിനാല്‍ സ്വയമറിയാതെന്നോണം സ്ഥാനത്തും അസ്ഥാനത്തുമൊക്കെയായി ഞാന്‍ മൂളിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

പെട്ടെന്നാണത് സംഭവിച്ചത്..!!!! വലിയ ശബ്ദത്തില്‍ കടിപിടികൂടിക്കൊണ്ട് രണ്ടു പൂച്ചകള്‍ ഞങ്ങളുടെ വഴിയിലേക്ക് ചാടിവീണു.

ഒരു നടുക്കത്തോടെ ഞാന്‍ ബ്രേക്കിട്ടു.

വീടിന്റെ ഗേറ്റ് കടക്കാന്‍ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍. വളച്ചു കെട്ടിയ മതിലിന്റെ മറവുണ്ടായിരുന്നതിനാല്‍ അവറ്റകള്‍ ഓടി വരുന്നത് കാണാന്‍ സാധിച്ചിരുന്നില്ല.

“യ്യോ..മോനേ..!!”

അപ്രതീക്ഷിതമായ എന്റെ പ്രവൃത്തിയില്‍ ബാലന്‍സ് നഷ്ടപ്പെട്ട മമ്മി ഒരുവശത്തേക്ക് ചെരിഞ്ഞുപോയി.

എനിക്ക് കാലു കുത്താനുള്ള അവസരം കിട്ടുന്നതിനുമുമ്പേ വണ്ടി ചെരിഞ്ഞു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മമ്മിയുടെ ഭാരം കൂടെയായതോടെ അതല്പം വേഗത്തിലായി. എങ്കിലും സംയമനം വീണ്ടെടുത്തുകൊണ്ട് ഒരു കാല്‍ ഞാന്‍ നീട്ടിക്കുത്തി. പക്ഷേ.. അപ്പോഴേക്കും വണ്ടി ചെരിഞ്ഞു കിടന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

“ഊഹ്..ഹ്..!!!”

മുറ്റത്തിന്റെ ഒരടി ഉയരമുള്ള ബൌണ്ടറിയില്‍ കൈ‍ ഊന്നി മമ്മി ശരീരഭാരം താങ്ങിനിര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് സഹായത്തിനായി എന്നെ നോക്കി.

അവരുടെ ഒരു കാലിന്റെ മുകളിലായിരുന്നു സ്കൂട്ടര്‍ കിടന്നിരുന്നത്.

ഞാന്‍ മിന്നല്‍ വേഗത്തില്‍ വണ്ടി ഉയര്‍ത്തി സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ വച്ചശേഷം മമ്മിയെ പ്ടിടിച്ചുയര്‍ത്തി.