👩🏻‍🍳അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ബെഡ്‌റൂമിലേക്ക്👩🏻‍🍳 2അടിപൊളി  

“ഞാൻ കുറച്ചു നാളായി ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇപ്രാവശ്യം ഒരു പെൺകുട്ടിയായാൽ മതിയായിരുന്നു “

രമേശ് ദിവ്യയുടെ കവിളിൽ ഒരു ഉമ്മ കൊടുത്ത് ദിവ്യക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടപെട്ട മസാലദോശ വെടിക്കാൻ അടുത്തുള്ള ജംഗ്ഷനിലേക്ക് വണ്ടി എടുത്ത് പുറത്തേക്ക് പോയി. പോകുന്ന രമേശിനെ നോക്കി ദിവ്യ ഒരു ശില പോലെ അനങ്ങാതെ ഇരുന്നു.

“ഇതെന്റെ കുഞ്ഞല്ലേ….”

ദിവ്യ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ ജയ്പാൽ പിന്നിൽ നിൽക്കുന്നു പക്ഷെ ദിവ്യ ഒരു മറുപടിയും പറഞ്ഞില്ല..

“ദിവ്യ ചേച്ചീ… നമുക്ക് ജീവിക്കണ്ടെ… ചേച്ചി വാ… നമുക്ക് എവിടെങ്കിലും പോയി ജീവിക്കാം”

പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് ഞെട്ടി ദിവ്യ തിരിഞ്ഞു നോക്കി

“നിനക്കെന്താ പ്രാന്തണോ…? ജീവിക്കണം എന്ന് പോലും നിന്റെ ഒപ്പം ഞാൻ എങ്ങനെ ജീവിക്കും അതും എന്റെ കുടുബത്തെ ഉപേക്ഷിച്ച്”

“അപ്പോ ചേച്ചിക്ക് എന്നെ ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ലേ.”

“നീ ഒന്ന് പോയിത്തരോ…ജയാ എന്റെ സമാധാനം മൊത്തം പോയി ”

“അതിനു ഞാൻ മാത്രം അല്ലല്ലോ ഉത്തരവാതി.. ചേച്ചിയും കൂടി ഇല്ലേ..ചേച്ചീനെ എനിക്ക് വേണം എനിക്ക് എന്റേത് എന്ന് പറയാൻ ഇപ്പോ ചേച്ചി മാത്രേ ഉള്ളൂ. നമുക്ക് എവിടെങ്കിലും പോയി ജീവിക്കാം ”

പെട്ടെന്ന് ദിവ്യ ജയ്പാലിന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് അവന്റെ കാൽക്കൽ വീണു

“ഞാൻ നിന്റെ കാല് പിടിക്കാം ജയാ…എന്റെ ജീവിതം നീ നശിപ്പിക്കരുത്.എന്നെ നീ മറക്കണം ”

ദിവ്യയുടെ കണ്ണ്നീർ തുള്ളികൾ അവന്റെ പാദങ്ങളിൽ വീണു കൊണ്ടിരുന്നു. കുറച്ചു നേരം ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഒരു പ്രതിമ പോലെ നിന്ന ജയ്പാൽ എന്തോ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ച പോലെ അവന്റെ റൂമിലോട്ടു പോയി കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചു വന്ന ജയ്പാലിന്റെ കൈയിൽ ഒരു ഹാൻഡ്ബാഗും ഉണ്ടായിരുന്നു.

“ഞാൻ പോവാണ് ”

എന്ന് മാത്രം പറഞ്ഞ് അവൻ ആ വീടിന്റ പടി ഇറങ്ങി. അവൻ നടന്ന് ഗേറ്റ് കടന്നു പോകുന്നത് ദിവ്യ നോക്കി ഇരുന്നു. അവനെ തടയാനോ എന്തിന് അതിന്റെ പേരിൽ ഒരു തുള്ളി കണ്ണ് നീർ തുള്ളി പോലും ദിവ്യ ഒഴുക്കിയില്ല.പിന്നീട് കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് രമേശ്‌ വന്ന് അവനെ അന്വേഷിച്ചെങ്കിലും നാട്ടിൽ ആരോ മരിച്ചതു കൊണ്ട് നാട്ടിലേക്ക് പോയെന്ന് നുണ പറഞ്ഞ് ദിവ്യ അതിൽ നിന്നും രക്ഷപെട്ടു.മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം ദിവ്യ ഒരു പെൺ കുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകി ദിവ്യയെ പോലെ ചായ ഉള്ള ആ കുഞ്ഞിന്റെ പ്രിത്രിത്വത്തിൽ ആരും സംശയം പറഞ്ഞതുമില്ല.അവൾ ദിവ്യയുടെയും രമേശിന്റെയും മകളായി വളർന്നു. പിന്നീട് തിരിച്ചു വരാതിരുന്ന ജയ്പാലിനെ ആരും അന്വേഷിച്ചതുമില്ല.ഒരിക്കലും അവൻ തിരിച്ചു വരരുതേ എന്ന പ്രാർത്ഥനയിൽ ദിവ്യ ജീവിതം മുന്നോട്ടു നീക്കി.

അന്ന് ദിവ്യ ജയ്പാലിന്റെ കാലുകളിൽ വീണപ്പോൾ തന്നെ അവന് മനസ്സിലായി ഭർത്താവിൽ നിന്ന് കിട്ടാതിരുന്ന രതിക്ക് വേണ്ടി മാത്രമാണ് ദിവ്യചേച്ചി തന്നെ ഉപോയോഗിച്ചതെന്ന്. ഇനി ഈ വീട്ടിൽ സ്ഥാനമില്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ അവൻ ബാഗ് എടുത്ത് ദിവ്യയോട് യാത്രപോലും പറയാതെ അവൻ ഇറങ്ങി. കണ്ണിൽ വെള്ളം കെട്ടി നിർത്തി അവൻ ആ വീടിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്ന് വഴിയിലൂടെ നടന്ന് ജംഗ്ഷനിൽ എത്തി എങ്ങോട്ടാ എന്ന് അറിയാതെ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ ബസ് കാത്തു നിൽക്കുകയായിരുന്ന ജയ്പാലിന് അവന്റെ പിന്നിൽ എന്തോ കുത്തുന്ന പോലെ തോന്നി തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ തോക്ക് തന്റെ പിന്നിൽ കുത്തി വച്ച് ഒരാളും അയാളുടെ രണ്ട് സൈഡിലും ഓരോരുത്തരും നിൽക്കുന്നു.

“ഞങ്ങൾ ബീഹാറിൽ നിന്നാണ്. പോലീസ് ആണ്. ഓടിയാൽ വെടിവച്ചു കൊല്ലും ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവിടെ ഒരു കാർ കണ്ടോ അതിൽ ചെന്ന് കയറ്”

മനസ്സ് മരിച്ചിരുന്ന ജയ്പാൽ ഒരു അടിമയെ പോലെ അവർ പറഞ്ഞ പോലെ ആ ഇന്നോവ കാറിന്റെ പിന്നിൽ കയറി ഇരുന്നു. ആ കാർ അവനെയും കൊണ്ട് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്കും അവിടെ നിന്ന് ട്രെയ്നിൽ ബീഹാറിലേക്കും അവനെയും കൊണ്ട് പോയി. ബീഹാറിൽ എത്തിയ അവനെ വിലങ്ങു വച്ച് അവിടുത്തെ പോലീസ് ജീപ്പിൽ അവനെ കയ്യറ്റി യാത്ര തുടങ്ങി.അന്ന് ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ സ്വന്തം നാടിനെ അവൻ വീണ്ടും കണ്ട് കൊണ്ടിരുന്നു. ആരെ പേടിച്ചിട്ടാണോ അന്ന് നാടുവിട്ടത് അവസാനം അവരുടെ കൈയിൽ തന്നെ എത്തിപെട്ടു. അവർ അവനെയും കൊണ്ട് വലിയ ഒരു മല കയറി കൊണ്ടിരുന്നു. അവസാനം മലക്ക് മുകളിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവർ വണ്ടി തുറന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി മലയുടെ അറ്റത്തായി അവനെ മുട്ടി കുത്തി ഇരുത്തി. അവർ പിന്നോട്ട് നടന്നു. ദൂരെ അസ്തമയ സൂര്യൻ മലയിടുക്കിലേക്ക് താഴ്ന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ജയ്പാലിന്റെ കണ്ണുകളെ സൂര്യന്റെ രശ്മികൾ തിളക്കികൊണ്ടിരുന്നു. പക്ഷെ ജയ്പാലിന്റെ ഉള്ളിൽ അപ്പോൾ അമ്മയുടെയും ദിവ്യയുടെയും ഓർമകളായിരുന്നു.ഈ ലോകത്ത് താൻ സ്നേഹിച്ച രണ്ടേ രണ്ടു പേർ പക്ഷെ മുഴുവിപ്പിക്കാതെ പകുതി സ്നേഹം മാത്രം തന്ന് പിരിഞ്ഞു പോയവർ.വേഗം ആ മലയിടുക്കിലേക്ക് ഒളിക്കാൻ പോകുന്ന അസ്തമയ സൂര്യനോട്‌ ജയ്പാൽ ഒച്ച വച്ചു ചോദിച്ചു