💑ജസ്റ്റ്‌ മാരീഡ് – 1💑 2അടിപൊളി  

എന്തായാലും രണ്ടാളുടെയും അമ്മമാർ കല്യാണം കഴിഞ്ഞപാടെ നല്ല ഹാപ്പി ആയി. രാധിക ആന്റി എന്റെ അരികിൽ വന്നു ചേർത്ത് പിടിച്ചു ഒരുപാട് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു, കുറെ നന്ദിയും പറഞ്ഞു. മാധവിയും അരുണും ഫോട്ടോ എടുക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു. പെണ്ണിന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫർ മാത്രേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. എനിക്കും മാനസികും പിക് എടുക്കാൻ വലിയ താല്പര്യം ഇല്ലായിരുന്നു, അതിനാൽ കുറച്ചു പിക്സ് എടുത്ത ശേഷം അവർ രണ്ട് പേരുടെയും പിക്സ് എടുക്കാനായി അവർ പോയി. ഞാനും മാനസിയും പ്രേത്യേകിച് ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് തമ്മിലൊന്നു നോക്കും. അത്രേ ഉള്ളു. പിന്നെ സംസാരിക്കാൻ ചുറ്റും കുറേ അമ്മായിമാർ വള വള എന്ന് സംസാരിച്ചു നടപ്പുണ്ട്.

ആഹാരം കഴിച്ച് മാറിയ സമയം മാധവി എന്റെയടുത്തേക്ക് വന്നു.

“ചേട്ടാ…

“ഹാ.. മാധവി..

“ചേട്ടാ.. ഒരുപാട് നന്ദിയുണ്ട്.. എന്റെ ചേച്ചി പാവാ…. എങ്ങനെ നന്ദി പറയാമെന്നു എനിക്കറിയില്ല..”അതും പറഞ്ഞവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

“അയ്യേ.. ച്ചേ…കരയാതെ മോളേ…

“ചേട്ടൻ ഇത് ആലോചിച്ച് എടുത്ത തീരുമാനം അന്നെന്നാ ഞാൻ വിശ്വസിക്കണേ.. ഇനി എന്റെ ചേച്ചിയെ ഇഷ്ടലെടുന്നില്ലെങ്കിൽ പറഞ്ഞാൽ മതി, ഞാൻ കൂട്ടികൊണ്ട് വന്നോളാം…,

“അയ്യേ.. നീ കരച്ചിൽ നിർത്തിയെ. നിന്റെ പെങ്ങളെ ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം . ദാ.. ആൾക്കാർ നോക്കുന്നു. ചെല്ല്.. ചെല്ല്…

അരുൺ പറഞ്ഞത് പോലെ മാധവിക്ക് അവളുടെ ചേച്ചിയെന്ന് വെച്ചാൽ ജീവനാണെന്ന് ആ ചുരുങ്ങിയ നേരത്തെ സംസാരത്തിൽ നിന്നുതന്നെ എനിക്ക് മനസിലായി.

 

“മോനേ…അമ്മ ഇറങ്ങുവാ..”അവിടെ ഇരുന്ന എന്റെയടുത്ത് വന്നു അമ്മ പറഞ്ഞു.

“ങേ.. അമ്മ എവിടെ പോകുവാ…?

“എടാ.. നിങ്ങൾ വരുമ്പോളേക്ക് വീട്ടിൽ വിളക്ക് ഒക്കെ റെഡിയാക്കി വെക്കണം, പിന്നെ അടുത്തുള്ള കുടംബക്കാരെ ഒന്ന് അറിയിക്കണം. വൈകിട്ട് അടുത്ത കുറച്ചുപേരെ വിളിച്ചു ഒരു വിരുന്നും കൊടുക്കണം.

“ഒന്ന് പോ അമ്മേ.. അമ്മ എങ്ങും പോകണ്ട.

“ഒന്ന് കിന്നരിക്കാതെ മിണ്ടാതിരി ചെക്കാ.. മോളു വരുമ്പോരേക്ക് നിന്റെ റൂം ഒക്കെ വൃത്തിയാക്കണം.ഞാൻ ഇറങ്ങുവാ…ഒരു taxi കിടപ്പുണ്ട്. പിന്നെ ഫുഡ്‌ ഞാൻ വിളിച്ചു ഏർപ്പാട് ആക്കിയിട്ടുണ്ട്.”അതും പറഞ്ഞമ്മ അവിടെ നിന്നും പോയി. കല്യാണം കഴിഞ്ഞ ശേഷം അമ്മയ്ക്ക് എന്നോടുള്ള ആ കരുണ ഒക്കെ പോയോ എന്നൊരു തോന്നൽ.

2 മണി ആയപ്പോഴേക്കും വീട്ടിലേക്ക് തിരിക്കാനുള്ള സമയം ആയി. ആദ്യം മാധവിയും അരുണും പോയി. പോകുന്നതിനു മുൻപ് വീണ്ടും രണ്ടുപേരും വന്നു എന്നോട് കുറേ സെന്റിയൊക്കെ അടിച്ചു, പെങ്ങനെ കെട്ടിപ്പിച്ചു ഒരു കരച്ചിലും പാസ്സ് ആക്കി.

ഇറങ്ങാൻ നേരം രാധികആന്റി വീണ്ടും എന്റരികിലായി വന്നു.

“മോനേ…..”വാക്കുകൾ കിട്ടാതെ അവർ എന്റെ നെഞ്ചിൽ തല ചായ്ച്ചു കരഞ്ഞു..

“അമ്മ…. ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം…വൈകുന്നേരം മാധവിയുടെ വീട്ടിൽ പോയ ശേഷം എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോരെ. ചെറിയൊരു റിസപ്ഷൻ.”

അങ്ങനെ അമ്മയോടും സെന്റിമെന്റ്സ് ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ ശേഷം എന്റെ കാറിൽ ഞാനും മാനസിയും വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു. സത്യത്തിൽ ഈ റിസപ്ഷൻ എന്ന ഊമ്പൽ അപ്പോഴാണ് ഞാൻ ഓർത്തത്. എല്ലാവരെയും എങ്ങനെ ഫെയിസ് ചെയ്യും.കുടുംബത്തിലെ എല്ലാം കൂടെ എന്നെ എടുത്തിട്ട് വാരും. ആ രീതിയിലാണ് കല്യാണം കഴിക്കില്ല എന്ന് ഷോ ഇറക്കി നടന്നത്.

“സിദ്ധാർഥ്…. താൻ ഒക്കെ അല്ലേ…?” എന്റെ ടെൻഷൻ അടിച്ച മുഖം കണ്ട് മാനസി ചോദിച്ചു.

“ങേ.. ആഹ്…ഓക്കേ ഒക്കെ..

“എന്താ ഒരു ആലോചന…?

“ഏയ്.. പെട്ടെന്ന് ഇങ്ങനെയൊക്കെ ഉണ്ടാകുമെന്ന് കരുതിയില്ലല്ലോ. എല്ലാവരെയും എങ്ങനെ ഫേസ് ചെയ്യും എന്നൊരു പേടി.

“സിദ്ധാർഥ്…ഞാൻ കാരണം തന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു പ്രശ്നവും ഉണ്ടാകില്ല. കുറച്ച് സമയം, അത് മാത്രം മതിയെനിക്ക്. ഞാൻ പൊക്കോളാം. അത് വരെ…….

“അഹ്. നമ്മൾ സംസാരിച്ചതല്ലേ എല്ലാം. നോക്കാം.

 

“സോറി…മാനസി ഇപ്പോൾ എന്ത് ചെയുന്നു..?

“ഒരു സി എ യുടെ അസിസ്റ്റന്റ് ആയി നില്കുവായിരുന്നു. എക്സ്പീരിയൻസ് ആയി. ഇനി നല്ലൊരു ജോലി നോക്കണം.