“നീ ഒരുങ്ങിയോ ഷൈജൂ?” സാരിയുടുക്കുന്നതിനിടയിൽ റോസിലി വിളിച്ചു ചോദിച്ചു. “ഞാൻ ഇപ്പഴേ ഒരുങ്ങി. മമ്മിയോ?” “ഞാൻ ദാ , വരുന്നു…”
അവൾ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് മൊബൈൽ ശബ്ദിച്ചത്. തിടുക്കത്തിൽ അവൾ ഫോണെടുത്തു. ബാങ്ക്ലൂരിൽ നിന്ന് സേവ്യറമ്മാച്ചനാണ്. “ഹലോ…” “ആ മോളേ..നീയെന്നെടുക്കുവാടീ?”
വാത്സല്യം തുളുമ്പുന്ന അമ്മാച്ചന്റെ സ്വരം അവൾ കേട്ടു.
“ഒന്നുമില്ല അച്ഛാ..ഞാനിവിടെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാൻ തുടങ്ങുവാ?”
“ഹോസ്പ്പിറ്റലിലോ?”
ഫോണിലൂടെ അമ്മാച്ചന്റെ പരിഭ്രമം തുളുമ്പുന്ന സ്വരം അവളുടെ കാതിനെ പൊള്ളിച്ചു.
“എന്നാ പറ്റി മോളേ?”
ഈശോയെ! അമ്മാച്ചൻ കാരണം ചോദിക്കുകയാണ്. പറയാൻ കൊള്ളാവുന്ന കാരണമാണോ തനിക്ക്?
“അച്ഛാ, അത് ..ഷൈജൂന് ഒരു വയറ് വേദന…അതാ…”
റോസിലി ഒരു കള്ളം പറഞ്ഞു.
“ഏത് ആശൂത്രീലാ?”
“മഠത്തിൽ ആശുപത്രീൽ…”
“ഓക്കേ…ഞാൻ പാഴ്സൽ അയച്ചാരുന്നു കൊറച്ച് സ്വീറ്റ്സ് ..കിട്ടീല്ലേ?”
“കിട്ടി അച്ഛാ…ഇന്നലെ കിട്ടി…”
“എങ്ങനുണ്ട് കൊള്ളാമോ?”
“അയ്യോ ഇന്നലെ ഷൈജൂന് വയറിനു സുഖമില്ലാത്ത കൊണ്ട് പാഴ്സൽ പൊട്ടിച്ചില്ല…ആശൂത്രീ പോയിട്ട് വരട്ടെ അച്ഛാ…”
“ഓക്കേ …എന്നാ വെച്ചോടീ…പിന്നെ വിളിക്കാം…”
“ശരി
അച്ഛാ …ആന്റ്റിയോട് അന്വേഷണം പറയണേ…” “ശരി ”
അപ്പുറത്ത് ഫോൺ കട്ടായി. റോസിലിയുടെ വീട് പഞ്ചായത്ത് ഓഫീസിന് അടുത്താണ്. വഴിയരികിൽ. ഭർത്താവ് മരിച്ചിട്ട് രണ്ടുവർഷമായി. രണ്ടേക്കർ പറമ്പുണ്ട്. കവലയ്ക്കടുത്താണ് വീടും പറമ്പുമെങ്കിലും ആടുകൾ , കോഴികൾ , പന്നികൾ , പശുക്കൾ എരുമകൾ അങ്ങനെ സകല വിധവളർത്തുമൃഗങ്ങളുമായി പറമ്പിലെ വിവിധതരത്തിലുള്ള പണികളും പണികൾക്ക് മേൽനോട്ടം വഹിച്ചും മകനായ ഷൈജുവിനോടൊപ്പമാണ് അവൾ കഴിയുന്നത്. ഷൈജുവിനെയും കൊണ്ട് ഡോക്റ്ററെ കാണിക്കാൻ പോവുകയാണവൾ. അമ്മാച്ചനായ സേവ്യറിനോട് പറഞ്ഞതുപോലെ വയറിന്റെയസുഖത്തിനുള്ള ചികിത്സയ്ക്ക് വേണ്ടിയൊന്നുമല്ല.
ക്ലിനിക്കൽ സൈക്കോളജിസ്റ്റ് സെക്സ് തെറാപ്പിസ്റ്റ് ഡോക്റ്റർ അശോകനെ കാണുവാൻ. കവലയിലെത്തിയതും കൃത്യസമയത്ത് തന്നെ ബസ്സ് വന്നു. രണ്ടര മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞ് ഹോസ്പിറ്റൽ പടിക്കൽ ബസ്സിറങ്ങുമ്പോൾ അവൾ ചുറ്റും നോക്കി.
ഈശോയെ, അറിയാവുന്ന ആരെയും കാണരുതേ!
അവൾ പ്രാർത്ഥിച്ചു.
മമ്മിയുടെ പിന്നാലെ ഡോക്റ്ററുടെ കൺസൾട്ടിങ് റൂമിലേക്ക് ഷൈജു കയറിയത് തല താഴ്ത്തിയാണ്. തല താഴ്ത്താൻ കാരണമുണ്ട്.
തലപൊക്കിയാൽ കാണുന്നതെന്താണ്? സ്വന്തം മമ്മിയായ റോസിലിയുടെ കൊഴുത്ത പുറം. കക്ഷത്തിന്റെ ഭാഗത്ത് ഇരുവശത്തേക്കും തള്ളിത്തുറിച്ച് തുളുമ്പുന്ന വൻ മുലകൾ. പിമ്പിലും മുമ്പിലും വളരെയധികം ഇറക്കി വെട്ടിയത് കൊണ്ട് കൊഴുത്ത പുറത്തിന്റെ നല്ലൊരു ഭാഗം ശരിക്ക് കാണാം. മുഖം അൽപ്പമൊന്ന് ഉയർത്താമെന്ന് വെച്ചാൽ അതും പ്രശ്നമാണ്. റോസിലി എപ്പോഴും കൈകൊണ്ട് സാരി അൽപ്പം സാരി പൊക്കിപിടിക്കും.
“നമ്മള് നടക്കുന്നിടത്തോടെ വെള്ളമുണ്ടോ എപ്പഴും ഇങ്ങനെ സാരി പൊക്കിപ്പിടിക്കാൻ?”
ഒരിക്കൽ അവൻ ചോദിച്ചതാണ്.
“എടാ, നടക്കുമ്പം എപ്പോഴും തട്ടി വീഴും എന്ന് തോന്നും. അതാ!”
അതാണ് അപ്പോൾ കിട്ടിയ മറുപടി.
പാദത്തിൽ നിന്ന് ശരിക്കും ഉയർന്നിരിക്കും അപ്പോൾ. കൊഴുത്ത മിനുപ്പമുള്ള കാലുകൾ അപ്പോൾ പുറത്തേക്ക് കാണും.
തലപൊക്കിയാൽ പിന്നെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഓളം വെട്ടുന്ന കൂറ്റൻ ചന്തികൾ കാണേണ്ടി വരും.
അതാണ് ഷൈജു റോസിലിയുടെ കൂടെ നടക്കുമ്പോൾ എപ്പോഴും തല കുനിച്ച് നടക്കുന്നത്. റിസപ്ഷനിൽ ഒരു നേഴ്സ് ഉണ്ട്.
അവൾ അവരെ സൗഹാർദ്ദഭാവത്തിൽ നോക്കി.
“ഷൈജു അല്ലെ?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
ഫോണിലൂടെ
ബുക്കിങ് നടത്തിയത് ഇവളോടായിരിക്കാം. നേഴ്സ് ഷൈജുവിന്റെ പേര് വിളിച്ചപ്പോൾ റോസിലി ചിന്തിച്ചു. “മമ്മിയല്ലേ ഇത്?”
നേഴ്സ് ചോദിച്ചു.
ടൈറ്റ് ചുരിദാറണിഞ്ഞ നേഴ്സ് ഷാൾ മുലകൾക്ക് മേൽ കയറ്റി വെച്ചിരുന്നു.
എന്റെ അമ്മേ!
ഇറുക്കിപ്പിടിച്ച ടോപ്പിനുള്ളിൽ ഇളകിയുയരുന്ന നേഴ്സിന്റെ മുലകൾ കണ്ടിട്ട് ഷൈജു വായ് പൊളിച്ചു. അവൻ പക്ഷെ പെട്ടെന്ന് നോട്ടം മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു.