മണിപ്പാലിലെ രാത്രികൾ – 1
ഇതെൻ്റെ തന്നെ അനുഭവ കഥയാണ്. വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് 19 വയസുള്ളപ്പോൾ നടന്ന കഥയാണ്. ഇതൊരു gay sex കഥ കൂടിയാണ്. അതിനാൽ താല്പര്യമുള്ളവർ മാത്രം തുടർന്ന് വായിക്കുക.
മലബാറിലെ ഒരു സാധാരണ മുസ്ലിം കുടുംബമാണ് എൻ്റെ ഉമ്മയുടേത്. ഉമ്മാക്ക് മൂന്ന് സഹോദരിമാരും രണ്ട് സഹോദരൻമാരുമാണ്. അതിൽ മൂത്ത സഹോദരൻ ചെറുപ്പത്തിലേ കുടുംബത്തിൻ്റെ സാമ്പത്തിക ഭാരം ഏറ്റെടുത്ത് കടൽ കടന്നത് കൊണ്ട് എൻ്റെ ഉമ്മയടക്കമുള്ളവർക്ക് നല്ല ഒരു കുടുംബ ജീവിതം ഉണ്ടായി.
പക്ഷെ മാമൻ്റെ കാര്യം അങ്ങനെയായിരുന്നില്ല. മാമിയുമായി വഴക്കും പിണക്കവും ഒക്കെയായി അങ്ങനെ പോവുകയായിരുന്നു. അവർക്ക് മക്കളില്ല എന്നതു തന്നെയാവണം പ്രധാന കാരണം. മാമിയുമായി ഒരു പ്രശ്നമുണ്ടാവുമ്പോഴേക്ക് അമ്മയും സഹോദരിമാരും മാമൻ്റെ ഭാഗം കൂടി എരിതീയിൽ എണ്ണയൊഴിക്കുന്ന സ്വഭാവം കാണിക്കുന്നതിനാൽ അവർക്കിടയിൽ എന്നും പ്രശ്നങ്ങൾ നിലനിന്നു.
ഗൽഫിലായിരിക്കുന്ന സമയത്താണ് മാമൻ്റെ അസുഖം കണ്ടുപിടിക്കുന്നത്. കാൻസർ ആയിരിക്കാൻ സാധ്യത ഉണ്ടെന്ന് ഡോക്ടർമാർ പറഞ്ഞപ്പോൾ മികച്ച ചികിത്സക്കായി നാട്ടിലേക്ക് പോരാൻ തീരുമാനിച്ചു. പല ഹോസ്പിറ്റലുകളെ കുറിച്ചു ചർച്ച വന്നെങ്കിലും അവസാനം കർണാടകയിലെ മണിപ്പാൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലാണ് നല്ല ചികിത്സ കിട്ടുന്നത് എന്നാണ് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്.
അങ്ങനെ അവിടേക്ക് പോവാൻ തീരുമാനിച്ചു. ടെസ്റ്റുകളൊക്കെ കഴിച്ചു രോഗം അതുതന്നെയാണെന്ന് സ്ഥിരീകരിച്ചതോടെ കഴിഞ്ഞതെല്ലാം മറന്ന് സഹായത്തിന് മാമി വരാമെന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും കുശുമ്പ് കാരണം ആരും അതിനു സമ്മതിച്ചില്ല. അതോടെ കീമോ അടക്കമുള്ള ചികിത്സക്കായി ഹോസ്പിറ്റലിൽ അഡ്മിറ്റാവുമ്പോൾ കൂടെ ആര് നിൽക്കും എന്നത് ഒരു വിഷയം തന്നെയായിരുന്നു. മാമിയെ അടുപ്പിക്കില്ലെന്ന വാശി കാരണം ആ ഉത്തരവാദിത്തം സഹോദരിമാർ ഏറ്റെടുത്തു.
രണ്ടു മാസത്തോളം ഹോസ്പിറ്റലിൽ കഴിയേണ്ടതിനാൽ ഓരോ സഹോദരിമാരും പത്തു ദിവസം വീതം ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിൽക്കണമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. ആദ്യത്തെ പത്തു ദിവസം ചെറിയ മാമനും മാമിയും നിൽക്കും പിന്നെ സഹോദരിമാർ ഓരോരുത്തരായി പത്തു ദിവസം വീതം നിൽക്കണം. കോളേജ് വെക്കേഷൻ സമയമായതിനാൽ ആർക്കും അസൗകര്യം ഇല്ലായിരുന്നു.
പക്ഷെ പണി കിട്ടാൻ പോവുന്നത് എനിക്കും, എൻ്റെ ഇക്ക മുർഷിദിനും, കസിൻ (മൂത്തുമ്മയുടെ മകൻ) ജംഷാദിനും ആയിരുന്നു. പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന എനിക്കും മുർഷിദ്ക്കക്കും ജംഷാദ്ക്കക്കും നല്ല ഒരടിപൊളി വെക്കേഷൻ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കഴിയേണ്ടി വരും. കാരണം ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആരു കൂടെ നിന്നാലും പുറത്തു നിന്നും സാധനങ്ങൾ വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവരാൻ ഞങ്ങൾ മൂന്നിൽ ഒരാൾ സഹായത്തിന് കൂടെ നിൽക്കേണ്ടി വരും. ബാക്കി രണ്ടു സഹോദരിമാർക്കും പെണ്കുട്ടികൾ മാത്രമാണുള്ളത്.
അങ്ങനെ കുഞ്ഞമ്മാമനും മാമിയും വലിയ മാമാനേയും കൊണ്ട് കീമോ തുടങ്ങാനായി ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി. പത്തു ദിവസം കഴിഞ്ഞു മാമനും മാമിക്കും തിരിച്ചു വരാൻ വേണ്ടി ഓരോരുത്തരുടെയും ഊഴമനുസരിച്ചു പത്തു ദിവസങ്ങൾ ആദ്യം ഉമ്മയും മുർഷിദ്ക്കയും ശേഷം മൂത്തുമ്മയും ജംഷാദ്ക്കയും ഹോസ്പിറ്റലിൽ കഴിച്ചു.
അടുത്തത് എൻ്റെയും ഇളയയുമ്മയുടെയും ഊഴമാണ്. ട്രയിൻ കയറി ആദ്യം മംഗലാപുരം പിന്നെ അവിടുന്ന് ബസിന് മണിപ്പാൽ. ഞങ്ങളെ സ്വീകരിക്കാൻ അവിടെ മൂത്തുമ്മയും ജംഷാദ്ക്കയും ഉണ്ടായിരുന്നു. ട്രെയിൻ യാത്രയും കർണ്ണാടകയിലെ ഒഴിഞ്ഞ ആളനക്കം പോലുമില്ലാത്ത മരുഭൂമി പോലുള്ള സ്ഥലങ്ങളിലൂടെ ഒക്കെയുള്ള യാത്രകൾ എനിക്ക് പുതിയ അനുഭവമായിരുന്നു.
മണിപ്പാലിൽ ബസിറങ്ങിയപ്പോൾ എന്നെ വരവേറ്റത് കണ്ണിന് കുളിർമ്മ നൽകുന്ന അടിപൊളി കാഴ്ചകളാണ്. നല്ല ടൈറ്റ് ജീൻസും ടീഷർട്ടും ധരിച്ച നോർത്തിന്ത്യൻ ചരക്കുകൾ കുണ്ടിയും മുലയും കുലുക്കി ചെത്തു പയ്യന്മാരുടെ കൂടെ ബൈക്കിലും മറ്റുമായി നടക്കുന്നു. എല്ലാം യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ പഠിക്കുന്ന സ്റ്റുഡന്റ്സ് ആണ്. പഠിക്കുകയാണെങ്കിൽ ഇതുപോലോത്തെ കോളേജിൽ പഠിക്കണം. ചരക്കുകളൊക്കെ എന്തൊരു സഹകരണമാണ് കൂടെയുള്ള പയ്യന്മാരോട് കാണിക്കുന്നത്. അവരുടെ യോഗം അല്ലാതെന്തു പറയാൻ.