2002, ജനുവരി.
രണ്ടു ദിവസായി ഉമ്മയുടെ മുഖം വാടിയിരുന്നു. കാര്യം എന്തെന്ന് ആരും ചോദിച്ചതുമില്ല, ഉമ്മ പറഞ്ഞതുമില്ല.
എൻ്റെ ഉമ്മ സാഹിറക്ക് അന്ന് 39 വയസ്സ്, അസ്സൽ മുസൽമാൻ കുടുംബത്തിലെ ഒരു മൊഞ്ചത്തിപ്പെണ്ണ്. നല്ലകാലത്തിൽ നിക്കാഹ് കഴിച്ച ഉമ്മ, രണ്ടു മക്കളുടെ ഉമ്മയായി, എൻ്റെയും എൻ്റെ അനുജൻ്റെയും ഉമ്മ.
ശനിയാച്ചയും ചൊവ്വാഴ്ച്ചയും രാത്രി ഗൾഫിൽനിന്നുള്ള ടെലിഫോൺ കോളുകൾ മാത്രമാണ് ഉപ്പയെ കുറിച്ചുള്ള എൻ്റെ ഓർമ്മകൾ. പക്ഷെ ഞങ്ങൾ മൂവരേയും ഒരുപാട് സ്നേഹിച്ചിരുന്നു ഉപ്പ, കൂടുതലായി ഉമ്മയെ.
അന്ന് ഒരു സാധാരണ ശനിയാഴ്ചയായിരുന്നു. ഉറക്കം ഉണർന്ന് പല്ലുതേക്കുമ്പോഴാണ് ഉമ്മ ബാനുത്താത്തയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന കാര്യം എന്നെ അറിയിച്ചത്. ബാനുത്താത്തയുടെ വീട്ടിൽ ഉമ്മ ഇടക്കിടക്ക് പോകാറുണ്ട്, പക്ഷെ ഞങ്ങളെ അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ ജാസിത്തയെ ഏൽപ്പിച്ചിട്ടാണ് ഉമ്മ പോകാറ്.
ബാനുത്താത്ത ആരാണെന്നോ എന്താണെന്നോ എനിക്കും അനുജനും അറിയില്ല പക്ഷെ അറിയാനുള്ള ഒരു മോഹം ഞങ്ങൾക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഞാനും ഉമ്മയും അനുജനും ഒരുങ്ങി ഇറങ്ങി പക്ഷെ ഞങ്ങളെ ഏല്പിപ്പിച്ച് പോകാൻ ജാസിത്ത അന്ന് വീട്ടിൽ ഇല്ലായിരുന്നു. എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു നിന്നിട്ട്, ഉമ്മ ഞങ്ങളെയും കൂട്ടി ഓട്ടോയിലേക്ക് കയറി.
ബാനുത്താത്തയുടെ വീട്ടിലേക്കാണ് പോകുന്നതെന്ന് മനസിലാക്കിയ എൻ്റെ ആകാംഷ വീണ്ടും കൂടി. ആ താത്തയെ ആദ്യമായി കാണാൻ പോകുന്നതിൻ്റെ ആഹ്ലാദം എൻ്റെയും അനുജൻ്റെയും മുഖത്ത് കണ്ടു, പക്ഷെ ഉമ്മക്ക് ഇപ്പോഴും ആ ഇഞ്ചി കടിച്ച മുഖഭാവം മാറിയിട്ടില്ല.
സ്ഥലത്തെത്തി. ഒരു പഴകിയ നാലുകെട്ട് വീടായിരുന്നു മുന്നിൽ. വീടിൻ്റെ പറമ്പിലേക്ക് കയറിയതും ഉപ്പ പണ്ട് വാങ്ങിക്കൊടുത്ത ലിപ്സ്റ്റിക്ക് ലേശം എടുത്ത് ചുണ്ടിൽ പുരട്ടിയിട്ട് ഉമ്മ വീടിൻ്റെ മുന്നിലേക്ക് വന്ന് വാതിൽ മുട്ടി.
വാതിൽ തുറന്ന ആളെ കണ്ട് ഞാനും അനുജനും ഞെട്ടി. ഏകദേശം 56-57 വയസ്സ് പ്രായം വരുന്ന ഒരു വലിയുപ്പൂപ്പ. മീശ വടിച്ച് താടി നെഞ്ചുവരെ നീട്ടി വളർത്തിയ അയാളെ കണ്ട് ഞാനും അനുജനും ഒന്ന് പേടിക്കുമ്പോൾ, ഉമ്മയെ കണ്ട് അയാളാണ് പേടിച്ചത്.
“സാഹിറാ, ഇജ്ജ് എന്താ മക്കളേയും കൂട്ടി ഇവിടെ?”
“ഇങ്ങള് ഞമ്മളെ ചതിക്കയായിരുന്നില്ലേ?”
“ഞമ്മള് എപ്പോ അന്നേ ചതിച്ച്?”
“ഒന്നും പറയണ്ട, എനക്ക് എല്ലാം അറിയാം.”
“ഇജ്ജ് വാതിലിൽ നിന്ന് ഇങ്ങനെ കരയല്ലേ, അകത്തു വാ..”
ഉമ്മയേയും ഞങ്ങളെയും അകത്തുകയറ്റി അയാൾ വാതിൽ അടച്ചു.
“ഈ പറ, ഞമ്മള് ഏത് വകയിലാണ് അന്നേ ചതിച്ചത്?”
“ഇങ്ങള് ബോംമ്പേക്ക് പോകാൻ പോകുവല്ലേ?”
“ബോംമ്പേക്കോ? അന്നോട് ആരാ ഇതാക്കെ പോലമ്പണെ?”
ഉടനെ ഉമ്മ അയാളെ കെട്ടിപിടിച്ച് ചിണുങ്ങി കരഞ്ഞു.
“എന്നെ ബിട്ട് പോകല്ലേ മൊയ്ദുക്കാ, എനക്ക് ഇവിടെ ആരും ഇല്ല..”
“ഹ..അന്നേ ബിട്ട് ഞമ്മള് ഒരിടത്തും പോണില്ല പുള്ളേ..”
“അപ്പൊ റാഷിദിക്ക പറഞ്ഞതോ? ഇങ്ങള് ബോംമ്പേക്ക് പോണെന്ന്.”
“റാഷിദാ? അവന് ബട്ട്, അല്ലാണ്ടെന്ത്..”
“അപ്പൊ ഇങ്ങള് പോണില്ല?”
“ഞമ്മളെ അനക്ക് ബിശ്വാസമില്ലേ?”
“ഇങ്ങളെ എനക്ക് ബിശ്വാസാ ഇക്കാ..”
അതേ നിമിഷമാണ് ഞാനും അനുജനും അവരെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത് അവർ ശ്രദ്ധിച്ചത്. ഉടനെതന്നെ ഉമ്മ അയാളെ തള്ളിമാറ്റി.
“ഇത് മൊയ്ദുക്ക, ഉമ്മാൻ്റെ ചങ്ങായിയാ..” ഉമ്മ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു.
“അപ്പൊ ബാനുത്താത്തയോ?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.
ആയാളും ഉമ്മയും പരസ്പരം നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു.
“ബാനുത്താത്ത മൊയ്ദിക്കാടെ ബീവിയാ, കുറച്ചു ദിവസം മുൻപാ മയ്യത്തായത്..” ഉമ്മ ആ പറഞ്ഞത് നുണയാണെന്ന് മനസിലാക്കാൻ എനിക്ക് അധികം ബുദ്ധിയൊന്നും വേണ്ടിവന്നില്ല.
“അപ്പൊ ഞാൻ ഇറങ്ങാ മൊയ്ദുക്കാ..”
“ഹ..ഇത്ര ബെക്കം അങ്ങ് പോകാ ഇജ്ജ്..” സാരിക്കിടയിലൂടെ ഉമ്മാൻ്റെ വയറിന്മേൽ അയാൾ കൈവെച്ചു.
“അ..ഇക്കാ, എനക്ക് പോണം..”
“അന്നേ ഞമ്മള് ബിടുന്നില്ലങ്കിലോ” ഉമ്മാൻ്റെ വയറിൽ അയാൾ അടുത്ത കൈവെച്ചു.