ശരത്ക്കാല രേഖകള് 1
Sharathkala Rekhakal Part 1 | Author : Smitha
[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]
കുറെ നാളുകളായി സൈറ്റിലേക്ക് വന്നിട്ട്. വായനക്കാരില് ചിലരെങ്കിലും എന്നെ ഓര്മ്മിക്കുന്നുണ്ടാവും. പുതിയ എഴുത്തുകാരുടെ മാജിക്കല് സൃഷ്ട്ടികള് വായനക്കാരെ അമ്പരപ്പിക്കുമ്പോള് പഴയ രീതികള് മാത്രം അറിയാവുന്ന എന്റെ ഈ കഥ എങ്ങനെ സ്വീകരിക്കപ്പെടുമെന്നറിയില്ല.
വായിക്കുക, ഇഷ്ടമായെങ്കില് അറിയിക്കുക. ഇഷ്ടമായില്ലെങ്കിലും അറിയിക്കുക.
അവലംബം: എ ആര് എസ്.
സ്നേഹപൂര്വ്വം,
സ്മിത.
ഞാന് ശരത് ചന്ദ്രന്. വയസ്സ് മുപ്പത്. താമസം കാക്കനാട്ട്. ആമറോണ് മള്ട്ടി നാഷണല് കമ്പനിയെപ്പറ്റി കേള്ക്കാത്തവരായി ആരുമുണ്ടാവില്ലല്ലോ. മൂന്ന് സെയില്സ് മാനേജര്മാരില് ഒരാളാണ് ഞാന്.
രേഖയാണ് എന്റെ ഭാര്യ. അവള്ക്കിപ്പോള് ഇരുപത്തിയാറു വയസ്സുണ്ട്. രണ്ടു വര്ഷങ്ങള്ക്ക് മുമ്പാണ് ഞങ്ങള് വിവാഹിതരാവുന്നത്. ഞാന് കമ്പനിയില് ചേരുമ്പോള് അവളവിടെ റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് ആണ്. ആമറോണ് പോലെ വിദേശികള് കയറിയിറങ്ങുന്ന ഒരു കമ്പനിയില് റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് ആണ് എന്റെ വൈഫ് എന്ന് പറയുമ്പോള് തന്നെ അവളുടെ സൌന്ദര്യമെത്രയാണ് എന്ന് നിങ്ങള്ക്ക് ഒരേകദേശ രൂപം കിട്ടിക്കാണണം.
സൌന്ദര്യത്തിന്റെ, ആകര്ഷണീയതയുടെ, വശ്യതയുടെ കാര്യത്തില് പെര്ഫെക്റ്റ്!
ശരീരഭംഗിയെപ്പറ്റി പറഞ്ഞാല്, അല്ല, എങ്ങനെ ഏത് വാക്കുകള് ഉപയോഗിച്ച് പറയും ഞാന്?
കാളിദാസനോ, ഷേക്സിപിയര് പോലെയുള്ള മഹാന്മാരായ എഴുത്തുകാരെയോ പോലെ ഒരാള് ആയിരുന്നു ഞാന് എങ്കില് അവളുടെ സൌന്ദര്യം അല്പ്പമെങ്കിലും വര്ണ്ണിക്കാനുള്ള ജ്ഞാനമൊക്കെ എനിക്ക് കിട്ടുമായിരുന്നു!
എന്ത് ചെയ്യാം! ഒരു സെയില്സ് മാനേജര് ആകാനുള്ള യോഗമേ എനിക്കുണ്ടായുള്ളൂ!
എന്നാലും എന്റെ വൈഫിനെപ്പറ്റിയല്ലേ!
ഞാന് പറയാം!
അതി സുന്ദരിയാണ്. സ്വര്ണ്ണ നിറമാണ്. ശില്പ്പി കൊത്തിയുണ്ടാക്കിയപോലെയുള്ള ദേഹം. ഒതുങ്ങിയ അരക്കെട്ട്. പെര്ഫെക്റ്റ് ഗോളാകൃതിയിലുള്ള ഉരുണ്ടു മുഴുത്ത മുലകള്. ആലില വയര്. പിമ്പോട്ടുന്തി തള്ളി നില്ക്കുന്ന വിടര്ന്ന് മുഴുത്ത കനത്ത ചന്തികള്. നീണ്ട മുടി.
അവളുടെ ദേഹത്തിന്റെ മിനുപ്പും മുഴുപ്പും വശ്യതയും ഒരു വസ്ത്രത്തിനും ഒളിപ്പിക്കാന് പറ്റില്ല. ഏത് ഡ്രസ്സിലും അവള് സുന്ദരി.
എനിക്ക് മുമ്പ് ഒരുപാട് പേരവളെ പ്രൊപ്പോസ് ചെയ്തെങ്കിലും ഭാഗമുണ്ടായത് എനിക്കാണ്.
നല്ല ഒരു ചിത്രകാരികൂടിയാണ് രേഖ. എന്നാലും അവള് അത് പ്രൊഫഷനാക്കിയില്ല.
“റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് ആയി തുടരണോ, അതോ നിനക്ക് നിന്റെ പാഷന് ഫോളോ ചെയ്യണോ?”
വിവാഹം കഴിഞ്ഞതിന്റെ ആദ്യമാസം തന്നെ ഞാന് അവളോട് ചോദിച്ചു.
“ചിത്രകാരി ആവാന്, ഒരു ആര്ട്ട് ടീച്ചര് ആവാന്…”
അവള് അന്ന് പറഞ്ഞു.
ക്രിസ്റ്റീന പെറിയുടെ വശ്യ സംഗീതം ചുറ്റും നിറഞ്ഞിരുന്നു അപ്പോള്. ബാല്ക്കണിയില് നിന്നും നോക്കിയാല് ദൂരെ പച്ച പുതച്ച മലനിരകള്. മേലെ മേഘങ്ങള്.
അടുത്ത മാസം അവള് റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് ജോലി രാജി വെച്ചു. വീടിന്റെ ഒരു വലിയ ഹാള് അവളുടെ ആര്ട്ട് സ്റ്റുഡിയോ ആയി മാറി. സോഫിസ്റ്റിക്കേറ്റഡ് ആര്ട്ട് ഹൌസിനു വേണ്ട പ്രോജക്റ്റര്, കിറ്റുകള്, ക്ലാസ്സ് റൂം, പ്രസന്റ്റെഷന് എരിയായോക്കെ ഞങ്ങള് ഹാളിലൊരുക്കി.
ചിത്ര കലയിലെ ഏറ്റവും ആധുനിക സങ്കേതങ്ങളെ പരിചയപ്പെടാന് അവള് ഒരു ആറുമാസത്തെ ആര്ട്ട് കോഴ്സിനു കൂടി ചേര്ന്ന് തന്റെ കലാഭിരുചി അപ്ഡേറ്റു ചെയ്തു.
ഒരു പുരുഷ രൂപമാണ് ആദ്യത്തെ എക്സിബിഷന് വേണ്ടി അവള് തീരുമാനിച്ചത്. ഒരു ലൈഫ് സൈസ് പോര്ട്രൈറ്റ്. അതിനൊരു മോഡല് വേണം.
“ശരത്തിന് ആയിക്കൂടെ?”
അവള് ചോദിച്ചു.
“എടീ പത്തോ പതിനഞ്ചോ മിനിറ്റ് ഇരുന്നു തന്നാല് പോരല്ലോ,”
ഞാന് ചോദിച്ചു.
“പോരാ,’