❤️റസിയ 5❤️

Rasiya Part 5 | Author : SKR

[ Previous Part ] [www.kambi.pw ]

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മാളികവീട്ടിൽ പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിന്റെ സമയമായി. ഡൈനിംഗ് ടേബിളിന് ചുറ്റും എല്ലാവരും ഒത്തുകൂടിയപ്പോൾ, തലേദിവസം വൈകുന്നേരം അലിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്ന സൂക്കേടിനെ ക്കുറിച്ചായിരുന്നു അലവി ഹാജിയുടെ സംസാരം.

“എന്താ മോനെ… ഇപ്പോൾ തലവേദനയൊക്കെ മാറിയോ? ഇന്നലെ വണ്ടി കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ നിന്റെ മുഖം ആകെ വാടിയിരിക്കുകയായിരുന്നല്ലോ,” ഹാജിയാർ വളരെ വാത്സല്യത്തോടെ അലിയുടെ സുഖവിവരങ്ങൾ തിരക്കി.

അലി മറുപടി പറയുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ, അപ്പുറത്തുനിന്നും പത്തിരി എടുത്തുവെക്കുകയായിരുന്ന റസിയ അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി. “അതൊക്കെ ഇന്നലെ രാത്രി ഞാൻ കൃത്യമായി നോക്കി മാറ്റിക്കൊടുത്തിട്ടുണ്ട് ഉപ്പാ…” അവളുടെ വാക്കുകളിൽ അലിക്ക് മാത്രം മനസ്സിലാകുന്ന വലിയൊരു അർത്ഥവും നിഗൂഢമായൊരു കള്ളച്ചിരിയും ഒളിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

അവളുടെ ആ പെട്ടെന്നുള്ള മറുപടിയും നോട്ടവും കണ്ടപ്പോൾ അലി ഒരു നിമിഷം ആകെ പതറിപ്പോയി. എങ്കിലും ഹാജിയാർക്ക് മുന്നിൽ ഒട്ടും ഭാവവ്യത്യാസം കാണിക്കാതെ അവൻ പെട്ടെന്ന് തന്നെ കാര്യങ്ങൾ പൊരുത്തപ്പെടുത്തി പറഞ്ഞു: “ആ… അതെ ഉപ്പൂപ്പാ, ഇന്നലെ രാത്രി ഉമ്മ എന്റെ മുറിയിൽ വന്ന് മരുന്ന് തന്നിരുന്നു. അത് കഴിച്ചപ്പോഴേക്കും ആ തലവേദനയും മേലുവേദനയുമൊക്കെ അപ്പാടെ മാറി.”

അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട്, വലിയുപ്പ ഭക്ഷണത്തിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ച ആ ചെറിയ ഇടവേളയിൽ, അലി റസിയയെ നോക്കി ആരും കാണാതെ കൊച്ചു കുട്ടികളെപ്പോലെ ഒന്നു കൊഞ്ഞനം കുത്തി കാണിച്ചു. റസിയ അവനെ നോക്കി ചുണ്ടുകൾ ഒതുക്കി പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു കള്ളച്ചിരി ചിരിച്ചു.❤️

ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഹാജിയാർ വീണ്ടും ചോദിച്ചു, “ഇന്ന് നീ മില്ലിലേക്ക് പോകുന്നില്ലേ മോനെ?”

“ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം പോകാം ഉപ്പൂപ്പാ… ഇന്നലെ എനിക്ക് വല്ലാത്ത ക്ഷീണമായതുകൊണ്ട് നിങ്ങളെ കാറിൽ കയറ്റി ഒന്നു ചുറ്റിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ. അതുകൊണ്ട് നമുക്ക് ഇപ്പോൾ ഒന്നു പുറത്തോട്ട് പോയാലോ?” അലി ചോദിച്ചു.

“ആ…. എന്നാൽപ്പിന്നെ ഇപ്പൊ തന്നെ പോയാലോ?” ഹാജിയാർ വലിയ ആവേശത്തോടെ അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.

“ഞാനും വരാം ഉപ്പൂപ്പാ…” അലിയെയും വലിയുപ്പയെയും ഒറ്റയ്ക്ക് വിടാൻ മടിയുള്ളതുപോലെ റസിയ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.

“അപ്പോൾ ഇവിടെ ആരാ ഉള്ളത് ഉമ്മാ? വലിയുമ്മ ഇവിടെ തനിച്ചാവില്ലേ?” അലി ഉടനെ വഴിമധ്യേ തടസ്സവാദവുമായി വന്നു.

“അതേ മോളെ… അലി പറഞ്ഞതാണ് ശരി, നിൻ്റെയുമ്മ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാവില്ലേ. നീ ഇവിടെ നിന്നോ, ഇപ്പോൾ ഞങ്ങളൊന്നു ചുറ്റിയിട്ട് വരാം,” ഹാജിയാർ റസിയയെ നോക്കി പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് അദ്ദേഹം അലിയുടെ തോളിൽ തട്ടിക്കൊണ്ട് കൂട്ടിച്ചേർത്തു: “ഇനിയിപ്പോൾ നിങ്ങള് രണ്ടാളും തന്നെയല്ലേ എപ്പോഴും ഇതിൽ പോകേണ്ടത്? മോനെ… നീ നിന്റെ ഉമ്മാനെയും കൂട്ടി വല്ലപ്പോഴുമൊക്കെ പുറത്തേക്കൊക്കെ ഒന്ന് പോണം കേട്ടോ. അവൾ കുറെ കാലമായില്ലേ ഈ വലിയ മാളികവീട്ടിൽ ഇങ്ങനെ ഒറ്റയ്ക്ക് ഒതുങ്ങിക്കൂടാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്…” അത്രയും പറഞ്ഞ് ഹാജിയാർ കൈ കഴുകാനായി എഴുന്നേറ്റു.

വലിയുപ്പയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഉള്ളിലുണ്ടായ വന്യമായ സന്തോഷം പുറത്തുകാണിക്കാതെ അലി റസിയയെ ഒന്നു നോക്കി. ‘വലിയുപ്പ തന്നെ പച്ചക്കൊടി കാണിച്ചു തന്നിരിക്കുന്നു’ എന്ന ഭാവത്തിൽ അവൻ അവളെ നോക്കിയപ്പോൾ, റസിയയുടെ മുഖത്തും വല്ലാത്തൊരു നാണവും സന്തോഷവും ഒരേസമയം മിന്നിമറഞ്ഞു.

സമയം രാവിലെ പത്ത് മണിയോടടുത്തിട്ടുണ്ടാകും. അലി ഉമ്മയോട് യാത്ര പറഞ്ഞ്, വടിയും കുത്തിപ്പിടിച്ച അലവി ഹാജിയെ മുൻസീറ്റിൽ സുരക്ഷിതമായി ഇരുത്തി കാറുമായി കവലയിലേക്ക് വിട്ടു. പുത്തൻ ചുവപ്പ് കാർ മാളികവീടിന്റെ പടിയിറങ്ങി വയലുകൾക്കിടയിലെ വീതി കുറഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

ചുറ്റും പ്രകൃതിയുടെ പച്ചപ്പ്‌ വിരിഞ്ഞു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. വഴിയുടെ ഒരു വശത്ത് പച്ചക്കടൽ പോലെ നീണ്ടുകിടക്കുന്ന നെൽക്കൃഷിയും മറു വശത്ത് നിരനിരയായി നിൽക്കുന്ന തെങ്ങുകളും.