കളിയാട്ടങ്ങൾ 2
Kaliyattangal Part 2 | Author : Lustor
[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]
(അദ്ധ്യായം 3)
ഓഫിസിന്റെ ഗ്രൗണ്ട് ഫ്ലോർ അണ്ടർഗ്രൗണ്ട് പോലെ പാർക്കിങ്ങും ഫസ്റ്റ് ഫ്ലോർ പ്രോഗ്രാമിങ് ഡിപ്പാർട്മെന്റും അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റീവ് ഡിപ്പാർട്മെന്റും സെക്കന്റ് ഫ്ലോർ ഡിസൈനിംഗ് ഡിപ്പാർട്മെന്റുമാണ്. അതിന് മുകളിൽ ടെറസ്സിൽ ഷീറ്റ്ന്റെ മേൽക്കൂരവിരിച്ചു കാന്റീൻ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
പത്തുമണിക്ക് ടീ ബ്രേക്കിനും ലഞ്ച് ടൈമിനും മിക്കവാരും എല്ലാവരും അവിടെ ഒത്തുകൂടും. കമ്പനിവകയാണ് ഭക്ഷണം, അതുകൊണ്ട് എല്ലാവരും കാന്റീനിൽ വരുന്ന പതിവുണ്ട്. ടെറസ്സ് ആയതുകൊണ്ട് ഒരുമീറ്ററോളം ഉയരത്തിൽ ചുറ്റും ചെറിയ ഭിത്തിയുണ്ട് എന്നല്ലാതെ ചുമർ കെട്ടിയിട്ടില്ല.
അവിടെയിരുന്നാൽ വിശാലമായ നഗരവും ചുവപ്പും മഞ്ഞയും ഹരിതാഭയും ഇടകളർന്ന മരങ്ങളുടെ മനോഹരമായ തലപ്പുകളും കാണാൻ സാധിക്കും. മൂടൽമഞ്ഞുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ ആ കെട്ടിടങ്ങൾക്കും മരങ്ങൾക്കും മുകളിൽ പരന്നു കിടക്കുന്ന നേർത്ത വെണ്മ കലർന്ന കോടമഞ്ഞു പുതഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ടാവും.
“എന്താ ഹീറോ, ഒറ്റക്കിരുന്നൊരു ചായകുടി.? കൂട്ടുകാരൊന്നും വേണ്ടന്നാണോ?”
ആളൊഴിഞ്ഞ വട്ടത്തിലുള്ള മേശയിൽ തനിച്ചിരുന്നു ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന വാഹിദിന്റെ അടുത്തേക്ക് രമ്യ വന്നിരുന്നു.
“വന്നിട്ട് അധികദിവസം ആയില്ലല്ലോ. ആരുമായി അധികം സൗഹൃദം ആയിട്ടില്ല.”
വാഹിദ് ചായകുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു. അവിടെയുള്ള യുവാക്കളുടെ നോട്ടം രമ്യയുടെ ഇറക്കം കുറഞ്ഞ വസ്ത്രത്തിനുള്ളിൽ തെളിഞ്ഞു കാണുന്ന വെളുത്ത തുടയുടെ പാളികളിലേക്കാണെന്ന് വാഹിദ് ശ്രദ്ധിച്ചു.
അവർ ഇടങ്കണ്ണിലൂടെ അവളുടെ സൗന്ദര്യവും അർദ്ധ നഗ്നതയും ആസ്വദിക്കുകയും പരസ്പരം കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് സംസാരിച്ചു പുഞ്ചിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവൾ കയറി വന്നു നേരെ വാഹിദിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നിരുന്നപ്പോൾ അവരുടെ മുഖത്ത് അല്പം അസ്വസ്ഥത കലരുന്നതും, ചിലരൊക്കെ അവനെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതും വാഹിദ് മനസ്സിലാക്കി.
“ഒന്ന് അങ്ങുമിങ്ങും തിരിഞ്ഞു നോക്ക് മകനെ. എല്ലാവളുമാരുടെയും മുഖം കണ്ടാൽ അറിയാം, തന്നെ കണ്ടിട്ട് താഴെ പൊട്ടി ഒലിക്കുന്നുണ്ടെന്ന്.”
രമ്യ അല്പം മുന്നോട്ട് ആഞ്ഞിരുന്നിട്ട് രഹസം പറഞ്ഞു. വാഹിദിന്റെ ചുണ്ടിൽ ചെറിയൊരു കള്ളച്ചിരി വിടർന്നു വന്നു. അവൾ പലവട്ടം അത് കണ്ടിട്ടുള്ളത് കൊണ്ട് പ്രത്യേകിച്ച് ഭാവഭേതമൊന്നും രമ്യയിൽ ഉണ്ടായില്ലെങ്കിലും, അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന എല്ലാ ഡിപ്പാർട്മെന്റിലെയും സ്ത്രീകളുടെ നോട്ടം കുറച്ച് നിമിഷത്തേക്ക് വാഹിദിന്റെ മുഖത്തേക്ക് തറഞ്ഞുനിന്നുപോയി.
അവരുടെ രണ്ടു ടീമിലും പെടാത്തത് കൊണ്ട് അവനെ പരിചയപ്പെടാൻ അവർക്കൊരു സങ്കോചം തോന്നിയതിനാൽ അവനും മറ്റുള്ള ജോലിക്കാരും തമ്മിൽ അജ്ഞാതമായൊരു അകലമുണ്ടായിരുന്നു. വാഹിദ് ചിലരോട് ലോഹ്യഭാവത്തിൽ പുഞ്ചിരിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും ആരുമായും നല്ലൊരു സൗഹൃദം ഉണ്ടായിട്ടില്ല.
“എടാ മൊഞ്ചൻ ഇക്കാ. തന്റെയാ മുടിഞ്ഞ ചിരി ഇവിടെ എടുക്കല്ലേ. കെട്ടുകഴിഞ്ഞവളും കെട്ടാൻ കൊതിച്ചു നടക്കുന്നവളും വാപൊളിച്ചു ഇരിക്കുവാ. ഈശ്വരാ, എന്തൊരു രസം കാണാൻ.”
രമ്യ തമാശ കണ്ടതുപോലെ പതുക്കെ കുണുങ്ങി ചിരിച്ചു. വാഹിദ് അവളെ നോക്കി കണ്ണുരുട്ടിയിട്ട് ഇടങ്കണ്ണിട്ടു പരിസരം ഒന്ന് വീക്ഷിച്ചു. അവന്റെ മിഴികളുമായി തങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ ഉടക്കിയപ്പോൾ ചെറിയൊരു ജാള്യതയും ഞെട്ടലുമായി അവർ വേഗം മുഖം തിരിച്ചു കൂടെയിരിക്കുന്നവരുമായി സംസാരിക്കുന്നതായി നടിച്ചു.
“താനും ചുറ്റുമൊന്നു കണ്ണോടിക്ക്. ഇനി ഒരുത്തനും നോക്കി നുണയാൻ ബാക്കിയില്ല.”
വാഹിദ് ശബ്ദം താഴ്ത്തി അവളോട് പറഞ്ഞു. അപ്പോഴും അവൾ കുണുങ്ങി ചിരിച്ചു. കാന്റീനിലെ ചേച്ചി കൈയിൽ ഒരു കപ്പുമായി അവിടേക്ക് നടന്നു വന്ന് രമ്യയുടെ മുന്നിൽ വച്ചു.
“വനജചേച്ചീ, വാഹിദിനെ പരിചയപ്പെട്ടില്ലേ.?”