രമ്യ ആ സ്ത്രീയോട് വളരെ സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു.
വാഹിദ് അവരെ നോക്കി. ചെറുതായി തടിയുള്ള അധികം ഉയരമില്ലാത്ത നാൽപ്പത് വയസ്സെങ്കിലും തോന്നിപ്പിക്കുന്ന സ്ത്രീ. പക്ഷേ മാംസം ഇപ്പോഴും ചുളിവില്ലാതെ വലിഞ്ഞുമുറുകി ആരോഗ്യവതിയായി തോന്നിപ്പിക്കുന്നു. ഇരുനിറമുള്ള ശരീരത്തിൽ അല്പം ഉയർന്ന് നിൽക്കുന്ന വയറിനു മുകളിൽ ഭാരം താങ്ങാനാവാതെ താഴേക്ക് ചാടാൻ കൊതിച്ചു നിൽക്കുന്ന വലിയ മുലകൾ.
നല്ല ഐശ്വര്യമുള്ള, കറുപ്പ് കലർന്ന ഇരു നിറമുള്ള മുഖം. കഴുത്തിൽ മാംസം മടങ്ങി വട്ടത്തിൽ ഒരു വരപോലെ കാണുന്നത് കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയുണ്ട്. വലിയ ഉണ്ടകണ്ണുകളിൽ മഷിയെഴുതിയിട്ടുണ്ട്. ശരീരത്തിന്റെ നിറത്തിന് അനുയോജ്യമായ അല്പം ചെമ്പിച്ച നിറമുള്ള പൂച്ചക്കണ്ണുകൾ. വാഹിദിന്റെ കണ്ണിന്റെ നിറവും അതിന് സമാനമാണല്ലോ എന്ന് അവൻ ചിന്തിക്കുകയും ചെയ്തു.
നല്ല വിസ്താരമുള്ള ചന്തികൾ കുടം കമിഴ്ത്തി വച്ചത് പോലെ അവരുടെ സാരിക്കുള്ളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. ആ ചന്തിയിലേക്ക് അലസമായി ചാഞ്ഞിറങ്ങുന്ന തുമ്പ് കെട്ടിയിട്ട ഇടതൂർന്ന കറുത്ത മുടിയിഴകൾ. വാഹിദ് വനജയോട് സൗഹൃദത്തോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു. അവർ തിരിച്ചും.
“അതിന് സാർ ആരോടും സംസാരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ല ല്ലോ. എന്നെ മാത്രം ഒഴിവാക്കിയതൊന്നും അല്ലല്ലോ.”
വനജ അവനെ അനുകൂലിക്കുന്നത് പോലെ രമ്യയ്ക്ക് മറുപടി നൽകി.
“എങ്കിൽ സംസാരിക്കാനും മിണ്ടാനും ഒന്നും നിക്കണ്ട ട്ടാ. മുടിഞ്ഞ ഗ്ലാമർ കണ്ടില്ലേ.. ഗന്ധർവ്വ ജന്മമാ. അടുത്തുകഴിഞ്ഞാൽ ആ പെണ്ണ് വീണുപോകും.”
രമ്യ അവനെ നോക്കി ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് വീണ്ടും അടക്കിപ്പിടിച്ചു കുലുങ്ങി ചിരിച്ചു. ചെറുതായി വനജയും ചിരിച്ചു.
“അതുള്ളതാ, ഞാനും കാണുന്നുണ്ട്. സാറിവിടെ വന്നതിൽ പിന്നെ ഇവിടെയുള്ളവളുമാരുടെ ഇളക്കം കാണുന്നുണ്ട്.” വനജ രമ്യയെ ശരിവെക്കുന്നത് പോലെ അവളുടെ അഭിപ്രായത്തോട് യോജിച്ചു. വാഹിദ് അപ്പോഴും അവരുടെ തമാശയ്ക്ക് ഒപ്പം ചേർന്നു ചിരിച്ചതേയുള്ളൂ.
“കണ്ടോ കണ്ടോ. ഇപ്പൊ ന്തായി, ഞാൻ പറഞ്ഞത് കറക്റ്റ് ആയില്ലേ. ഇനി വനജചേച്ചി അടിച്ചോണ്ട് പോകുമോ ചേച്ചീ.?”
വനജയും താൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞത് ആവർത്തിച്ചപ്പോൾ രമ്യ വഹിദിനോട് തട്ടിക്കയറി സംസാരിക്കുന്നത് പോലെ പറഞ്ഞിട്ട് വനജയെ നോക്കി ചോദിച്ചു. ആ ചോദ്യം അവരെ വല്ലാതെ നാണിപ്പിച്ചു. അല്പം പരന്ന അവരുടെ ഇരുനിറമുള്ള കവിളുകൾ ചുവന്നു.
“ഒന്ന് പോ മോളെ. സാറിന്റെ മുന്നിലിട്ട് നാണം കെടുത്തല്ലേ.”
“അയ്യടാ. നാണം വന്നപ്പോ തള്ളയുടെ ഭംഗി കണ്ടില്ലേ. മുടിഞ്ഞ ലുക്കാ പെണ്ണുംപിള്ളക്ക്. ഞാൻ ഉള്ളതാ ചോദിച്ചേ. മുഴുവനായും അടിച്ചോണ്ട് പോകാതെ കുറച്ചെങ്കിലും എനിക്ക് മിച്ചം തന്നേക്കണം.”
രമ്യ വീണ്ടും വനജയെ കളിയാക്കി. അവൾക്ക് വല്ലാതെ നാണം വന്നു. ഗ്ലാസ്സിൽ വിരലിട്ട് വരഞ്ഞുകൊണ്ട് മേശയിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുന്ന വാഹിദിനെ അവൾ ഇടംകണ്ണിലൂടെ ഒന്നു പാളിനോക്കി. വെളുത്തു ചുവപ്പു കലർന്ന പിൻകഴുത്തിൽ അവന്റെ അല്പം ചെമ്പിച്ച നീളൻ മുടികൾ തൂവലുകൾ പോലെ ഒഴുകി നിൽക്കുന്നു.
മുതുകിൽ കൈയിലെ മസിലുകൾ ഷർട്ടിനുള്ളിൽ നിറഞ്ഞു മുഴച്ചു നിൽക്കുകയും പുറത്തെ കനത്ത പേശികൾ വസ്ത്രത്തിനു പുറത്തേക്ക് വലിഞ്ഞു മുറുകി നിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരു പെണ്ണിനെ ഒറ്റകൈയിൽ അനായാസം തൂക്കിയെടുത്ത് കിടക്കയിലേക്ക് എറിയുമെന്ന് ഏത് പെണ്ണും വിശ്വസിച്ചു പോകുന്ന അസ്സൽ ചെക്കൻ.!
കണ്ടു തുടങ്ങിയപ്പോൾ മുതൽ ഇവിടെയുള്ള പെണ്ണുങ്ങളെ പോലെ താനും ഇവനെ ആർത്തിയോടെ നോക്കുന്നുണ്ട് എന്ന കാര്യം രമ്യ ഇനി തിരിച്ചറിഞ്ഞു കാണുമോ എന്നൊരു ശങ്ക വനജയുടെ ഉള്ളിൽ കുടുങ്ങി.
“മോൾക്കൊക്കെതന്നെയല്ലേ മുഴുവനും. ചേച്ചിയെ ഒക്കെ ഇനി ആർക്ക് വേണം.”
വനജ താൻ പ്രായമായി കഴിഞ്ഞല്ലോ എന്ന ചിന്തയുടെ നിരാശയോടെ തമാശയായി പറഞ്ഞു.
“അയ്യോ ചേച്ചിക്ക് പ്രായം ഇച്ചിരി കൂടിയാലും മുടിഞ്ഞ മൊഞ്ചല്ലേ. ദേ ഈ ദേവൻ ഒറ്റക്കാ. ഈ മുടിഞ്ഞ തണുപ്പിൽ ഞാൻ വേണേൽ സെറ്റാക്കി തരാം ട്ടോ. എന്നെ ഭയങ്കര പേടിയാ ചെക്കന്.”