കാലചക്രം – 2

[ ടൈം ട്രാവൽ സ്റ്റോറി ]

[ സിനിമാക്കാരൻ ]

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

Note for Readers : പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും പറയാനൊന്നും ഇല്ല സമയം ഉണ്ടേൽ വായിക്കുക .. എൻജോയ്‌ ചെയ്യുക …

പ്രഭാതസൂര്യന്റെ ആദ്യകിരണങ്ങൾ കടലോളങ്ങളിൽ തട്ടി ആയിരം പൊൻതരികളായി ചിതറിത്തെറിച്ച നിമിഷം. ഗ്രാമത്തിലെ കൊച്ചുകുടിലിന്റെ ഓലമേഞ്ഞ മേൽക്കൂരയിലൂടെ അരിച്ചെത്തിയ ഇളംവെയിൽ ആ മുറിയിൽ വെളിച്ചത്തിന്റെ നേർത്ത വഴികൾ തീർത്തു.

കടലിൽ നിന്നടിച്ചുവന്ന ഉപ്പുരസമുള്ള തണുത്ത കാറ്റിൽ ഓലത്തുമ്പുകൾ മൃദുവായി ആടിയുലഞ്ഞു. തലേന്നത്തെ പ്രണയ തീവ്രതയ്ക്കുമപ്പുറം, യാതൊരുവിധ ആകുലതകളുമില്ലാതെ അഭിയുടെ നെഞ്ചോടു ചേർന്ന് ശാന്തമായി ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു മഗിഴിനി. അവളുടെ പ്രസന്നമായ മുഖത്തും പവിഴച്ചുണ്ടുകളിലും തങ്ങിനിന്ന ഗാഢമായ പുഞ്ചിരി, അവളുടെ ഉള്ളിലെ പൂർണ്ണമായ ആത്മസമർപ്പണത്തിന്റെ തെളിവായിരുന്നു.

അഭി പതുക്കെ, അവളെ ഉണർത്താതെ എഴുന്നേറ്റ് കുടിലിന്റെ വാതിൽക്കലേക്ക് നടന്നു. കിഴക്കൻ ചക്രവാളത്തിൽ സൂര്യൻ ഒരു കനൽഗോളം പോലെ ഉയർന്നുവരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ തന്റെ വലതുകൈയിലെ മോതിരത്തിലേക്ക് നോക്കി.

സൂര്യപ്രകാശം പതിച്ചപ്പോൾ അതിലെ പ്രാചീന ചിഹ്നങ്ങൾ നേരിയ നീലനിറത്തിൽ തിളങ്ങുന്നതായി അവന് അനുഭവപ്പെട്ടു. ആ മോതിരം അവന് അപാരമായ ശാരീരികശേഷി മാത്രമല്ല നൽകിയിരിക്കുന്നത് കാലത്തിന്റെ ഏതോ അജ്ഞാത താളുകളിൽ അവൻപോലുമറിയാതെ അവനെ ഒരു വലിയ നിയോഗത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദുവായി മാറ്റിയിരിക്കുകയാണ്.

പെട്ടെന്നാണ് ആ ശാന്തതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് കടൽത്തീരത്തുനിന്നും ഗ്രാമവീഥികളിൽ നിന്നും ബഹളങ്ങൾ ഉയർന്നുകേട്ടത്. പതിവില്ലാത്ത വിധം മീൻപിടുത്തക്കാരും സ്ത്രീകളും കുഞ്ഞുങ്ങളെ ചേർത്തുപിടിച്ച് വടക്കോട്ട് പരക്കംപായുന്നു. ഉറച്ച കാലടികളുടെയും, കനത്ത കുതിരക്കുളമ്പടികളുടെയും ശബ്ദം അന്തരീക്ഷത്തിൽ മുഴങ്ങി. അഭി വേഗത്തിൽ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. പുറത്തെ ബഹളം കേട്ട് മഗിഴിനിയും പരിഭ്രാന്തിയോടെ ഉണർന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. “മാമാ… പുറത്ത് എന്തോ വലിയ ആപത്ത് സംഭവിക്കുന്നുണ്ട്,” ഭയത്തോടെ പുടവ ശരിയാക്കിക്കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു.

“നീ അകത്തുതന്നെ നിൽക്കൂ, ഞാൻ നോക്കിയിട്ടു വരാം,” അഭി ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. അവൻ തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ ശരിയായി ധരിച്ച് കുടിലിന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി ഗ്രാമത്തിന്റെ അതിർത്തിയിലേക്ക് വേഗത്തിൽ നടന്നു. ഗ്രാമത്തിന്റെ നടുക്കായി ഗ്രാമവാസികൾ എല്ലാവരും കൂട്ടമായി ഭയന്നുവിറച്ചുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ മുമ്പെങ്ങുമില്ലാത്തവിധം ആധി നിഴലിച്ചു. അങ്ങോട്ട് എത്തിയ അഭിയുടെ കണ്ണുകളിൽ പതിഞ്ഞത് ഏതൊരു സാധാരണക്കാരനെയും ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു കാഴ്ചയായിരുന്നു.

ചേരസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ വില്ലുലഞ്ചനം പതിച്ച കൊടിയേന്തിയ അഞ്ച് കൂറ്റൻ കുതിരകൾ! തിളങ്ങുന്ന മാറോടുറച്ച വെള്ളി-ചെമ്പ് കവചങ്ങളും, അരയിൽ തൂങ്ങുന്ന മൂർച്ചയേറിയ നീളൻ വാളുകളും ഏന്തിയ രാജഭടന്മാർ അവിടെ അണിനിരന്നിരിക്കുന്നു. അവരുടെ മധ്യത്തിൽ, കറുത്ത കുതിരപ്പുറത്ത് ഒരാൾ ഗാംഭീര്യത്തോടെ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു  ചേരരാജാവിന്റെ പടത്തലവൻ ‘കരിങ്കോൻ’ !

അവന്റെ വീതിയേറിയ നെഞ്ചും വടുക്കൾ വീണ കവിളുകളും അനേകം യുദ്ധങ്ങളുടെ കഥകൾ വിളിച്ചോതുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ക്രൂരത നിഴലിക്കുന്ന അവന്റെ കറുത്ത കണ്ണുകളിൽ അഹങ്കാരം തിളങ്ങി. അവൻ കുതിരയുടെ ഞാൺ മുറുക്കെപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഗ്രാമവാസികളെ ആകെ പുച്ഛത്തോടെ വീക്ഷിച്ചു.

വിറയ്ക്കുന്ന കൈകാലുകളോടെ, ഗ്രാമത്തലവനായ മൂപ്പൻ മുന്നോട്ടുവന്ന്

തൊഴുതു വണങ്ങി.

“മഹാരാജാവിന്റെ പടത്തലവനും വീരയോദ്ധാവുമായ അങ്ങയെ ഈ എളിയ അരയരുടെ ഗ്രാമത്തിലേക്ക് സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു. പെരുമാക്കന്മാരുടെ സേവകരായ ഞങ്ങളുടെ ഈ കൊച്ചുതീരത്ത് എന്താണ് പടത്തലവന്റെ ആഗമനോദ്ദേശം?” മൂപ്പൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.