അഭി ഒട്ടും പതറിയില്ല. മുന്നിൽ നിന്ന് ആഞ്ഞുവെട്ടിയ ആദ്യത്തെ ഭടന്റെ വാളിന്റെ മൂർച്ചയുള്ള വശത്ത് തട്ടാതെ, അവൻ്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ അഭി അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. ഒരു ചെറുതിരിവോടെ അവൻ ഭടന്റെ കൈ തിരിച്ചു.. വാൾ നിലത്തു വീണു. അടുത്ത ക്ഷണത്തിൽ അഭിയുടെ കാൽമുട്ട് ആ ഭടന്റെ താടിയിൽ ചെന്നിടിച്ചു. അവൻ കറങ്ങി വീണു.
അപ്പോഴേക്കും രണ്ടാമത്തെ ഭടൻ പിറകിൽ നിന്ന് അഭിയുടെ പുറത്തേക്ക് വാൾ ആഞ്ഞുവീശി. ഉയർന്ന കേൾവിശക്തിയാൽ അപകടം തിരിച്ചറിഞ്ഞ അഭി, വായുവിൽ ഒരു വൃത്തത്തിൽ കറങ്ങി ഉയർന്നു. അവന്റെ വലംകാൽ രണ്ടാമത്തെ ഭടന്റെ വയറ്റിൽ ശക്തമായി പതിഞ്ഞു. ആ പ്രഹരത്തിന്റെ ആഘാതത്തിൽ രക്തം തുപ്പി അവൻ മണലിൽ കുഴഞ്ഞുവീണു.
മൂന്നാമത്തെ ഭടൻ കനത്ത പരിചയുമായി അഭിയെ തള്ളിമാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു. അഭി പതറാതെ, അവന്റെ പരിചയ്ക്ക് മുകളിലേക്ക് ചാടിക്കയറി അവൻ്റെ തോളിന്മേൽ ഒരൊറ്റ ചവിട്ടു നൽകി. അസ്ഥികൾ തകരുന്ന ശബ്ദത്തോടെ ആ ഭടൻ തോളെല്ല് പൊട്ടി നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് വീണു.
അവസാനത്തെ ഭടൻ ഈ ക്രൂരവും ഭീകരവുമായ ദൃശ്യം കണ്ട് ഭയം കൊണ്ട് വിറച്ചുപോയി. അവൻ തൻ്റെ കയ്യിലെ വാൾ നിലത്തെറിഞ്ഞ്, കുതിരകളുടെ അടുത്തേക്ക് ജീവനുംകൊണ്ട് പായാൻ തുടങ്ങി. അഭി നിലത്തുകിടന്ന കനത്ത ഇരുമ്പ് ഭാരമുള്ള
ഒരു വടി വേഗത്തിൽ കയ്യിലെടുത്തു. വായുവിൽ കറക്കി അവൻ അത് ആ ഭടന്റെ കാലിലെ സന്ധിയിൽ ശക്തമായി അടിച്ചു. അവൻ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് മുഖംകുത്തി മണലിലേക്ക് പതിച്ചു.
ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ , ചേരസാമ്രാജ്യത്തിലെ അതിശക്തരായ അഞ്ച് യോദ്ധാക്കളെയാണ് അഭി ഒറ്റയ്ക്ക് നിലംപരിശാക്കിയത്!
മണലിൽ രക്തം തളംകെട്ടി നിന്നു. ഭടന്മാരുടെ വേദനകൊണ്ടുള്ള മുറവിളികളും ആർത്തനാദവും കടൽത്തീരത്ത് മുഴങ്ങി. കരിങ്കോൻ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ, കഷ്ടപ്പെട്ട് നിലത്തുനിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവൻ്റെ കണ്ണുകളിലെ പണ്ടത്തെ അഹങ്കാരവും ധാർഷ്ട്യവും പാടേ മാഞ്ഞുപോയിരുന്നു; പകരം അവിടെ കടുത്ത ഭയവും അമ്പരപ്പും മാത്രം നിഴലിച്ചു.
“നീ… നീ ഏത് ലോകത്തുനിന്ന് വന്നവനാണ്? നീ മനുഷ്യനല്ല… മനുഷ്യ രൂപമുള്ള ഏതോ രാക്ഷസനാണ്!” കരിങ്കോൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അഭി ശാന്തമായ, എന്നാൽ ഭയം ജനിപ്പിക്കുന്ന കാലടികളോടെ അവൻ്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നുചെന്നു. നിലത്തു ഇരിക്കുന്ന കരിങ്കോന്റെ കഴുത്തിന് തൊട്ടുമുകളിൽ തന്റെ കാൽപാദം വെച്ചുകൊണ്ട്, അവൻ താഴേക്ക് കുനിഞ്ഞു.
“ഞാൻ ആരാണെന്ന് നിന്റെ രാജാവിനോട് ചെന്ന് പറഞ്ഞേക്കുക പടത്തലവാ. ഈ ഗ്രാമത്തിലെ സാധുക്കളായ മനുഷ്യരെ ഉപദ്രവിക്കാനോ, അവരുടെ സമാധാനം കെടുത്താനോ ഇനി മേലാൽ ചേരരാജ്യത്തിന്റെ ഭടന്മാർ ഇവിടെ കാൽകുത്തരുത്. എന്റെ മുന്നറിയിപ്പ് മറന്ന് ഇനി ആരെങ്കിലും വന്നാൽ… അന്ന് തിരികെ പോകുന്നത് കരിങ്കോന്റെ ഉടലറ്റ തലയായിരിക്കും!”
“ഞങ്ങൾ… ഞങ്ങൾ പൊയ്ക്കോളാം! ഞങ്ങളെ… വെറുതെ വിടൂ!” കരിങ്കോൻ പ്രാണഭയത്തോടെ തലയാട്ടി.
അഭി പതുക്കെ തന്റെ കാൽ എടുത്തു മാറ്റി. കരിങ്കോനും പരിക്കേറ്റ ഭടന്മാരും വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് തങ്ങളുടെ കുതിരകളിൽ കയറിപ്പറ്റി. ഒരു നിമിഷം പോലും വൈകാതെ അവർ കുതിരകളെ വേഗത്തിൽ പായിച്ച് കൊട്ടാരത്തിന്റെ ദിശയിലേക്ക് ഓടിച്ചുപോയി. ഗ്രാമവാസികൾ എല്ലാവരും അത്ഭുതത്തോടും അതിലേറെ ആരാധനയോടും കൂടെ അഭിയെ നോക്കി നിന്നു. രാജഭടന്മാരെ ഒറ്റയ്ക്ക് നേരിട്ട് തോൽപ്പിച്ച ആ വീരനെ അവർ ഹൃദയത്തിലേറ്റു.
“വീരൻ ജയിക്കട്ടെ! ഗ്രാമത്തിന്റെ രക്ഷകൻ ജയിക്കട്ടെ!” എന്ന് അവർ ആവേശത്തോടെ ആർത്തുവിളിച്ചു.
കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് ഓടിയെത്തിയ മഗിഴിനി അഭിയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചാഞ്ഞുവീണു. അവൾ അവന്റെ മാറിലേക്ക് മുഖം ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ആശ്വാസത്തിന്റെയും സന്തോഷത്തിന്റെയും കണ്ണീർ തുള്ളികൾ പൊഴിഞ്ഞുവീണു.
“നിങ്ങൾക്ക് ഒന്നും പറ്റിയില്ലല്ലോ… ദൈവമേ, എന്റെ നെഞ്ച് പടപടാ ഇടിക്കുകയായിരുന്നു! ആ പടത്തലവൻ വാളോങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ പേടിച്ചുപോയി…” അവൾ വിതുമ്പിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.