കാറ്റിൻ്റെ വഴി മണ്ണിൻ്റെ മണം

ഇതൊരു ഇൻസെസ്റ്റ് കഥ ആണ്. നിഷിദ്ധസംഗമ കഥകൾ ഇഷ്ടമുള്ളവർ മാത്രം തുടർന്ന് വായിക്കുക.

ആഗസ്റ്റ് മാസത്തിലെ കനത്ത ചൂടും ഈർപ്പവും നിറഞ്ഞ ഒരു ഉച്ചതിരിഞ്ഞ നേരം. പുറത്ത് ഇടവിട്ട് പെയ്യുന്ന മഴയുടെ ചെറിയൊരു ചാറൽ ഉണ്ടെങ്കിലും അന്തരീക്ഷത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു വിയർപ്പും അസ്വസ്ഥതയും തളംകെട്ടി നിന്നിരുന്നു. ആ വീടിൻ്റെ ഉമ്മറത്ത്, പഴയ ഒരു മരംകൊണ്ടുള്ള കസേരയിലിരുന്ന് ലാപ്ടോപ്പിൽ എന്തോ ചെയ്യുകയായിരുന്നു ഞാൻ – ദേവനാരായണൻ. ഇരുപത്തിരണ്ട് വയസ്സ്.

എറണാകുളത്തെ കോളേജിൽ ഗ്രാഫിക് ഡിസൈനിങ് അവസാന വർഷ വിദ്യാർത്ഥി. ലോക്ഡൗണും മറ്റ് പ്രൊജക്റ്റുകളുടെ വർക്കും കാരണം കുറച്ചുകാലമായി വീട്ടിലിരുന്നാണ് ജോലി.

​വീട്ടിൽ ഞാനും അമ്മയും മാത്രമേയുള്ളൂ. അച്ഛൻ ദുബായിൽ ഒരു സൂപ്പർമാർക്കറ്റിൽ അക്കൗണ്ടന്റാണ്. വർഷത്തിൽ ഒരിക്കലോ ഒന്നര വർഷത്തിലൊരിക്കലോ മാത്രമാണ് നാട്ടിൽ വരുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ വലിയ വീടിൻ്റെ ഭാരവും കാര്യങ്ങളും ഏറെക്കുറെ അമ്മയുടെ തോളിലാണ്. അമ്മ, സൗമ്യ – വയസ്സ് നാല്പത്തിരണ്ട്. ഒട്ടും പ്രായം തോന്നിക്കാത്ത ശരീരപ്രകൃതിയും വടിയൊത്ത രൂപവുമുള്ള ഒരു സ്ത്രീ. നാട്ടിലെ ഒരു ചെറിയ ഹൈസ്കൂളിൽ താൽക്കാലിക അധ്യാപികയാണ്.

​അടുക്കള ഭാഗത്തുനിന്നും അരി കഴുകുന്ന ശബ്ദവും വെള്ളം വീഴുന്ന ചടചട ശബ്ദവും കേൾക്കാം. ഞാൻ ലാപ്ടോപ്പിൽ നിന്നും കണ്ണെടുത്ത് ആ വഴിയേ ഒന്ന് നോക്കി. അമ്മ അടുക്കളയിലെ ആ ചെറിയ ജനാലയ്ക്കരിയിലാണ് നിൽക്കുന്നത്.

പുറത്തുപെയ്യുന്ന മഴയുടെ വെളിച്ചം അടുക്കളയിലേക്ക് നേരിയതായി വീഴുന്നുണ്ട്. അമ്മ ധരിച്ചിരിക്കുന്നത് ഇളം പച്ച നിറത്തിലുള്ള ഒരു കോട്ടൺ സാരിയാണ്. നനഞ്ഞ ചുരുണ്ട മുടി കഴുത്തിന് പിന്നിൽ ഒതുക്കിക്കെട്ടിയിരിക്കുന്നു. സാരിയുടെ ബ്ലൗസ് അല്പം ഇറുകിയതായതുകൊണ്ട് അമ്മയുടെ ശരീരത്തിൻ്റെ ആകൃതിയും പുറകുവശത്തെ വടിവുകളും ആ കൽച്ചുവരടിയ വെളിച്ചത്തിൽ വളരെ വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.

​അമ്മ അല്പം ക്ഷീണിച്ചതുപോലെ തോന്നി. കുറേനേരമായി നിന്നുകൊണ്ടുളള ജോലിയുടെ തളർച്ചയാകാം. ഞാൻ ലാപ്ടോപ്പ് മടിയിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.

​”അമ്മേ… കുറെ നേരമായല്ലോ അവിടെ നുറുക്കുന്നു. അല്പം ഇരുന്നിട്ട് ചെയ്തുൂടെ പണികളൊക്കെ?” ഞാൻ ഫ്രിഡ്ജിൽ നിന്ന് തണുത്ത വെള്ളമെടുത്ത് കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ ചോദിച്ചു.

​അമ്മ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. മുഖത്ത് നേരിയൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ആ ചുണ്ടുകളിലെ പുഞ്ചിരിക്ക് പണ്ടേ വല്ലാത്തൊരു ഭംഗിയുണ്ട്.

​”പിന്നെ ഇരുന്നിട്ട് ചെയ്താൽ ഇതൊക്കെ എപ്പോഴാ തീരുക ദേവാ? ഇന്ന് വൈകിട്ട് ആന്ധ്രയിൽ നിന്ന് ചെറിയമ്മായി വിളിച്ചിരുന്നു. നിൻ്റെ അച്ഛൻ ഫോണിൽ കിട്ടുന്നില്ലെന്ന് പറഞ്ഞു. അച്ഛൻ്റെ നാട്ടിലെ വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചറിഞ്ഞതേ ഉള്ളൂ,” അമ്മ സാരിയുടെന്തമ്പ് കൊണ്ട് നെറ്റിയിലെ വിയർപ്പ് തുടച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

​”പിന്നെ കിട്ടില്ല..അവിടുത്തെ ചൂട് കാരണം പണി കഴിഞ്ഞെത്തുമ്പോഴേക്കും അച്ഛൻ തളർന്നുറങ്ങും. അമ്മയ്ക്ക് എപ്പോഴും അച്ഛൻ്റെ കൂടെ പോയിരുന്നൂടെ അവിടെ?” ഞാൻ അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് തമാശരൂപേണ ചോദിച്ചു.

​അമ്മ ചെറുതായി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു നിസ്സഹായതയുടെയും ഏകാന്തതയുടെയും ചെറിയൊരു നിഴൽ വീണത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

​”പിന്നെ..ഞാൻ അങ്ങോട്ട് പോയാൽ നിൻ്റെ പഠിപ്പും കാര്യങ്ങളും ഒക്കെ ആര് നോക്കും? ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്നെ വിട്ടിട്ട് എനിക്ക് എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോകാൻ പറ്റുമോടാ?” അമ്മ അടുപ്പിൽ വെച്ചിരുന്ന ചായപ്പൊടി തിളപ്പിക്കുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു.

​”ആഹാ, ഞാൻ എന്താ കൊച്ചുകുട്ടിയാണോ? എനിക്ക് ഇപ്പോൾ 22 വയസ്സായി അമ്മേ. എനിക്ക് തന്നെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കാൻ അറിയാം. പിന്നെ അമ്മയ്ക്ക് അവിടെ പോയാൽ അച്ഛൻ്റെ കൂടെ ശാന്തമായിട്ട് ജീവിക്കാമായിരുന്നല്ലോ. ഇവിടെ ഇങ്ങനെ തനിച്ചുകിടന്ന് കഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നല്ലോ.”