”ദേവാ..നമ്മൾ ഇത് ചെയ്യുന്നതൊക്കെ ശരിയാണോടാ? നാളെ എന്തെങ്കിലും..” അമ്മ എൻ്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം വെച്ചുകൊണ്ട് വളരെ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു.
”ശരിയും തെറ്റും ഒക്കെ നമ്മൾ തീരുമാനിക്കുന്നതല്ലേ അമ്മേ? ആരും അറിയുന്നില്ലല്ലോ..നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ഈ ബന്ധം നമുക്ക് മാത്രമുള്ളതല്ലേ,” ഞാൻ അമ്മയുടെ കവിളിൽ കൈവെച്ച് ആ മുഖം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു.
അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ആ കണ്ണുകളിൽ ഭയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിൽ അടക്കിവെച്ച ഏകാന്തതയുടെയും കാമത്തിൻ്റെയും അണക്കെട്ട് പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നതിൻ്റെ ഭാവമായിരുന്നു. അമ്മ എൻ്റെ ചുണ്ടുകളിലേക്ക് സാവധാനം നോക്കി.
ഞാൻ കൂടുതൽ ആലോചിച്ചു നിന്നില്ല. എൻ്റെ മുഖം അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് താഴ്ത്തി. ഞങ്ങളുടെ ചുണ്ടുകൾ പരസ്പരം കോർത്തുചേർന്നു.
അതൊരു തുടക്കമായിരുന്നു. വർഷങ്ങളായി ആ വീട്ടിൽ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന ആ ഏകാന്തതയുടെയും, കാമത്തിൻ്റെയുമായ വലിയൊരു കഥയുടെ ആദ്യത്തെ അധ്യായം അവിടെ പതുക്കെ എഴുതപ്പെട്ടു തുടങ്ങി. പുറത്ത് മഴ ശക്തിയായി പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു, എന്നാൽ ആ മുറിക്കുള്ളിലെ ചൂട് അതിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ ഉയർന്നു കൊണ്ടിരുന്നു.