വാനപ്രസ്ഥം – 1
[ കത്തനാർ ]
പ്രൊജക്റ്റ് പ്രഖ്യാപിച്ച ദിവസം കഴിഞ്ഞതോടെ ക്ലാസിന്റെ അന്തരീക്ഷം മാറി.
ഇതുവരെ എല്ലാവരും കോളേജ് ജീവിതം ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു.
കാന്റീൻ.
ക്ലാസ്.
തമാശകൾ.
ടെസ്റ്റുകൾ.
കളിയാക്കലുകൾ.
ഇതൊക്കെയായിരുന്നു പ്രധാന ചർച്ചകൾ.
എന്നാൽ ഇപ്പോൾ മൈക്രോ പ്രൊജക്റ്റ് എല്ലാവരുടെയും തലവേദനയായി മാറി.
പക്ഷേ അർജുന് മാത്രം അതിൽ സന്തോഷമുണ്ടായിരുന്നു.
കാരണം പഠനവും പ്രൊജക്റ്റുമൊക്കെ അവനു പരിചിതമായ യുദ്ധഭൂമികളായിരുന്നു.
അവിടെ എങ്ങനെ ജയിക്കണമെന്ന് അവനറിയാം.
ലക്ഷ്മിക്ക് നേരെ തിരിച്ചായിരുന്നു.
പ്രൊജക്റ്റ് എന്ന വാക്ക് കേൾക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് ആദ്യം ഓർമ്മ വരുന്നത് റിപ്പോർട്ടോ ഡാറ്റയോ അല്ല.
തലവേദനയായിരുന്നു.
പ്രഖ്യാപനം വന്നിട്ട് രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ അർജുൻ ഒരു പൂർണ്ണ പ്ലാൻ തയ്യാറാക്കി.
ആറ് പേജുകൾ.
കാണുമ്പോൾ ചെറിയ ഗവേഷണ പദ്ധതിപോലെ.
ലക്ഷ്മിക്ക് അത് വാട്സ്ആപ്പിൽ അയച്ച ശേഷം അവൻ പത്ത് മിനിറ്റ് മറുപടിക്കായി കാത്തിരുന്നു.
ഒടുവിൽ മെസേജ് വന്നു.
“ഇത് പ്രൊജക്റ്റാണോ അതോ ഐഎസ്ആർഒയുടെ ചന്ദ്രയാൻ മിഷനോ?”
അർജുൻ ചിരിച്ചു.
“ജോലി ചെയ്യാനുള്ള പ്ലാനാണ്.”
“നീ ചെറുപ്പത്തിൽ കളിസ്ഥലത്തുപോകുമ്പോഴും ടൈംടേബിൾ ഉണ്ടാക്കുമായിരുന്നല്ലേ?”
“ലക്ഷ്മി.”
“അതെ. ആരാ? അർജുൻ?”
“സീരിയസ് ആകൂ.”
“ശ്രമിക്കാം.”
അഞ്ച് സെക്കൻഡ് കഴിഞ്ഞ് മറ്റൊരു മെസേജ് വന്നു.
“പക്ഷേ ഉറപ്പൊന്നും തരാൻ പറ്റില്ല.”
പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ അവർ ഒരുമിച്ച് കൂടുതൽ സമയം ചെലവഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ആദ്യം അത് പ്രൊജക്റ്റ് ആവശ്യത്തിനായിരുന്നു.
പിന്നെ പതിയെ അതിനപ്പുറം കാര്യങ്ങളിലേക്കും നീങ്ങി.
കാന്റീനിൽ കണ്ടാൽ സംസാരിക്കും.
കോറിഡോറിൽ കണ്ടാൽ തമാശ പറയും.
ലൈബ്രറിയിൽ ഇരുന്നാൽ തർക്കിക്കും.
ഏതാണ്ട് എല്ലാ ദിവസവും.
ഒരു ദിവസം ലൈബ്രറിയിൽ ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
അർജുൻ ലാപ്ടോപ്പിൽ ഡാറ്റ ക്രമീകരിക്കുകയായിരുന്നു.
ലക്ഷ്മി അടുത്തിരുന്നു.
അവൾ കുറെ നേരം അവനെ നിരീക്ഷിച്ചു.
പിന്നെ ചോദിച്ചു.
“അജു.”
അർജുന്റെ കൈ കീബോർഡിന് മുകളിൽ നിന്നു നിശ്ചലമായി.
അവൻ പതിയെ തല ഉയർത്തി.
“എന്താ?”
“ഈ ടേബിൾ ഒന്ന് നോക്കിക്കേ.”
അവൻ നോക്കി.
പക്ഷെ ഉള്ളിൽ മറ്റൊരിടത്തായിരുന്നു.
അജു.
ആ പേര് അധികമാരും വിളിക്കാറില്ല.
അമ്മ.
ദിവ്യ.
ചിലപ്പോൾ അഖിൽ.
അത്ര മാത്രം.
ലക്ഷ്മി അത് വളരെ സ്വാഭാവികമായി പറഞ്ഞു.
അവകാശമുള്ളതുപോലെ.
അവന് വിചിത്രമായ ഒരു സന്തോഷം തോന്നി.
അതിനുശേഷം അത് പതിവായി.
“അജു.”
“അജു കേൾക്കുന്നുണ്ടോ?”
“അജു, നിന്റെ പെൻ തരാമോ?”
“അജു, ഇതൊന്ന് വിശദീകരിക്കാമോ?”
ഒരു ദിവസം അവൻ പോലും ശ്രദ്ധിക്കാതെ പറഞ്ഞു.
“ലച്ചു, ഈ ഗ്രാഫിന്റെ വാല്യൂസ് തെറ്റാണ്.”
അവൾ പെട്ടെന്ന് ചിരിച്ചു.
“എന്താ?”
“എന്ത്?”
“ഇപ്പോൾ എന്താ വിളിച്ചത്?”
“ലച്ചു.”
അവൾ വിജയിച്ച ഭാവത്തിൽ കസേരയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു.
“അപ്പൊ നമ്മൾ ആ ലെവലിലെത്തി.”
“ഏത് ലെവൽ?”
“വിളിപ്പേര് ലെവൽ.”
അർജുൻ കണ്ണുരുട്ടി.
“ജോലി ചെയ്യ്.”
“ഒക്കെ അജു.”
പ്രൊജക്റ്റ് നന്നായി മുന്നോട്ട് പോവുകയായിരുന്നു.
അവരുടെ ആശയങ്ങൾ അധ്യാപകരെയും സന്തോഷിപ്പിച്ചു.
വിനോദ് സാർ ഒരു ദിവസം പ്രത്യേകമായി വിളിച്ച് സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു.
“നല്ല ജോലിയാണ്. ശ്രദ്ധയോടെ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോയാൽ മികച്ച മാർക്ക് കിട്ടും.”
അത് കേട്ടപ്പോൾ ലക്ഷ്മി ആവേശപ്പെട്ടു.
“കേട്ടോ?”
അർജുന് തലകുലുക്കി.
പക്ഷേ അവൻ വേറെ കാര്യമാണ് ആലോചിച്ചിരുന്നത്.
മികച്ച മാർക്ക്.
സ്കോളർഷിപ്പ്.
ആ രണ്ട് വാക്കുകൾ
അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ വളരെ വലിയ സ്ഥാനമുള്ളവയായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക്.
അഖിലും മീരയും മുന്നിലിരുന്നു.
അർജുനും ലക്ഷ്മിയും എതിർവശത്ത്.
അപ്പോൾ അഖിൽ പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു.
“ബ്രോ.”
“എന്താ?”
“ഒരു ചോദ്യം.”
“ചോദിക്കൂ.”
“നിനക്ക് ലച്ചുവിനെ ഇഷ്ടമാണോ?”
അർജുൻ ചായ കുടിക്കുകയായിരുന്നു.
ഉടൻ ചുമച്ചു.
മീര ചിരിച്ചു.
ലക്ഷ്മി കണ്ണ് വലുതാക്കി.
“അഖിൽ!”
“ഞാൻ വെറുതെ ചോദിച്ചതാ.”
അർജുൻ മുഖം ചുളിച്ചു.