“ഇല്ല.”
“ഉറപ്പാണോ?”
“അതെ.”
“വളരെ പെട്ടെന്നുള്ള മറുപടിയാണ്.”
“കാരണം ഉത്തരം അറിയാം.”
“ഓക്കേ.”
അഖിൽ സമോസ എടുത്തു.
ഒന്നുകടിച്ചു.
പിന്നെ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
“അവൾ ക്ലാസിൽ ഇല്ലാതെയിരുന്നാൽ നിന്റെ മുഖം എന്തിനാ വാടുന്നത്?”
“വാടുന്നില്ല.”
“വാടുന്നുണ്ട്.”
മീര ഉടൻ പിന്തുണച്ചു.
“ഉണ്ട്.”
“നിങ്ങൾക്ക് രണ്ടുപേർക്കും വേറെ പണിയില്ലേ?”
“ഇല്ല.”
അഖിൽ അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു.
ആ ദിവസം വീട്ടിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ അഖിലിന്റെ ചോദ്യം മനസ്സിൽ നിന്നില്ല.
അജുവിന് പ്രണയത്തിനൊന്നും സമയം ഇല്ലായിരുന്നു.
കുറഞ്ഞത് അവന്റെ തലച്ചോർ അങ്ങനെയായിരുന്നു പറയുന്നത്.
പക്ഷേ മനസ്സ് വേറെ കഥ പറഞ്ഞു.
ലച്ചു ഒരു ദിവസം വന്നില്ലെങ്കിൽ അവൻ അവളെ തിരയും.
അവൾ മെസേജിന് മറുപടി വൈകിച്ചാൽ ഫോൺ വീണ്ടും നോക്കും.
അവൾ ദേഷ്യപ്പെട്ടാൽ എന്താണ് കാരണമെന്ന് ആലോചിക്കും.
അവൾ ചിരിച്ചാൽ അവനും ചിരിക്കും.
അത് സൗഹൃദം മാത്രമാണോ?
അതിൽ കൂടുതൽ എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോ?
അവൻ ഉത്തരമറിയാതെ കിടക്കയിൽ തിരിഞ്ഞു മറിഞ്ഞു.
ഒടുവിൽ സ്വയം പറഞ്ഞു.
“നിനക്ക് പഠിക്കാനുണ്ട്.”
പക്ഷേ ഉറങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് ഓർമ്മയിൽ വന്ന അവസാന മുഖം ലക്ഷ്മിയുടേതായിരുന്നു.
അടുത്ത ആഴ്ചകളിൽ പ്രൊജക്റ്റ് അവസാനഘട്ടത്തിലെത്തി.
റിപ്പോർട്ട് പൂർത്തിയായി.
ഡാറ്റ തയ്യാറായി.
ഗ്രാഫുകൾ
ഉണ്ടാക്കി.
പ്രസന്റേഷൻ മാത്രം ബാക്കി.
സത്യത്തിൽ അവർക്കിപ്പോൾ നല്ല ആത്മവിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു.
ക്ലാസിലെ ഏറ്റവും മികച്ച അവതരണങ്ങളിൽ ഒന്നായിരിക്കും തങ്ങളുടേത് എന്ന് ഇരുവരും വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.
പ്രസന്റേഷന്റെ തലേദിവസം.
ലക്ഷ്മി വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ക്ഷീണിച്ചിരുന്നെങ്കിലും സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസത്തിനകം എല്ലാം തീരും.
പിന്നെ അതിന്റെ ടെൻഷനും അവസാനിക്കും.
മുറിയിലേക്ക് കയറി ലാപ്ടോപ്പ് തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോഴാണ് രേവതി അകത്തേക്ക് വന്നത്.
“വീണ്ടും അതേ സാധനമാണോ?”
“പ്രൊജക്റ്റ്.”
“രാവിലും അതുതന്നെ. രാത്രിയും അതുതന്നെ.”
ലക്ഷ്മി മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.
“നിന്റെ അച്ഛൻ വിളിച്ചിരുന്നു.”
ലക്ഷ്മി തല ഉയർത്തി.
“ശരിയോ?”
“അതെ.”
“എന്നെ അന്വേഷിച്ചോ?”
“ഇല്ല.”
ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ മുഖം മാറി.
രേവതി അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
പക്ഷേ നിർത്തിയില്ല.
“അദ്ദേഹത്തിന് കമ്പനി കാര്യങ്ങളാണ് പ്രധാനപ്പെട്ടത്.”
ലക്ഷ്മി ലാപ്ടോപ്പ് അടച്ചു.
“എനിക്ക് ജോലി ചെയ്യാനുണ്ട്.”
“ഞാൻ സംസാരിക്കുകയാണ്.”
“എനിക്ക് താൽപര്യമില്ല.”
അത് കേട്ടപ്പോൾ രേവതിയുടെ മുഖം കടുത്തു.
“എന്നോട് അങ്ങനെ സംസാരിക്കേണ്ട.”
“എന്നാൽ എന്നെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിടൂ.”
വർഷങ്ങളായുള്ള വിരോധം ഒന്നിച്ചുവന്ന് പൊട്ടിത്തെറിച്ചപോലെ.
രണ്ടുപേരും ശബ്ദം ഉയർത്തി.
പഴയ മുറിവുകൾ വീണ്ടും തുറന്നു.
ഒടുവിൽ രേവതി ദേഷ്യത്തോടെ ലാപ്ടോപ്പിലേക്ക് കൈ നീട്ടി.
“ഇതൊക്കെയാണല്ലോ നിന്റെ ലോകം!”
“തൊടരുത്!”
ലക്ഷ്മി പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ വൈകിയിരുന്നു.
ലാപ്ടോപ്പ് കൈയിൽ നിന്ന് തെറിച്ച് നിലത്തുവീണു.
ഒരു വലിയ ശബ്ദം.
സ്ക്രീൻ മൂന്നു കഷണങ്ങളായി പൊട്ടി.
മുറി നിശബ്ദമായി.
ചില നിമിഷങ്ങൾ ലക്ഷ്മി അനങ്ങിയില്ല.
പിന്നെ പതിയെ ലാപ്ടോപ്പ് എടുത്തു.
ഓൺ ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചു.
പ്രയോജനമില്ല.
വീണ്ടും.
വീണ്ടും.
ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല.
അവളുടെ നെഞ്ച് മുറുകി.
നാളുകളായി ചെയ്ത പ്രൊജക്റ്റ്
ജോലി.
അവരുടെ പ്രസന്റേഷൻ.
എല്ലാം അതിനുള്ളിലായിരുന്നു.
ആ രാത്രി അവൾ ഉറങ്ങിയില്ല.
വീട്ടിലെ മറ്റൊരു പഴയ ലാപ്ടോപ്പ് എടുത്തു.
ക്ലൗഡ് അക്കൗണ്ടുകൾ തുറന്നു.
ഫയലുകൾ തിരഞ്ഞു.
പകുതി കിട്ടി.
പകുതി കിട്ടിയില്ല.
ഡിസൈൻ നഷ്ടപ്പെട്ടു.
സ്ലൈഡുകൾ തകർന്നു.
ആനിമേഷനുകൾ ഇല്ലാതായി.
ചില ഡാറ്റ പഴയ പതിപ്പായിരുന്നു.
ചിലത് കാണാനില്ല.
അവൾ ഓർമയിൽ നിന്ന് വീണ്ടും തയ്യാറാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
രാത്രി പന്ത്രണ്ട്.
ഒന്ന്.
രണ്ട്.
മൂന്ന്.
സമയം കടന്നുപോയി.
പക്ഷേ ജോലിയൊന്നും ശരിയായില്ല.
ഓരോ തവണയും എന്തോ നഷ്ടമായിരുന്നു.
പുലർച്ചെ ആയപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു.
തലവേദന തുടങ്ങി.