മഴയോർമ്മ – 3

[ OLIVER DUST ]

[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]

നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂക്കുമ്പോൾ

---

# മഴയോർമ്മ: ഭാഗം 3

**നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂക്കുമ്പോൾ**

ബാൽക്കണിയിൽ നിന്ന് തിരിച്ചു വന്ന് കിടന്നിട്ടും അർജുന് ഉറക്കം വന്നില്ല. പുലർച്ചെ നാല് മണി ആയപ്പോഴേക്കും അവൻ ഒരു കാര്യം ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു. ഇത്രയും കാലം ഭാരമായി തോന്നിയ ഒരു തീരുമാനം, ഒറ്റ രാത്രി കൊണ്ട് വല്ലാതെ ലളിതമായി മാറി.

മീര ഉണർന്നപ്പോൾ അവൻ ജനലിനടുത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. കയ്യിൽ അച്ഛൻ തന്ന ആ പഴയ പേന.

“എന്താടാ, കോഴി കൂവുന്നതിന് മുമ്പേ എണീറ്റോ?” അവൾ കണ്ണ് തിരുമ്മി ചോദിച്ചു.

“ഉറങ്ങിയില്ല.”

“അയ്യോ, അതെന്താ?” അവൾ ചാടി എഴുന്നേറ്റ് അവന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു. “എന്റെ കൂർക്കംവലി ആണോ?”

“നീ കൂർക്കം വലിക്കില്ല. ചെറുതായി പാട്ട് പാടും. ഉറക്കത്തിൽ.”

“ഞാനോ? ഒരിക്കലുമില്ല!”

“ഉണ്ട്. ആ പഴയ പാട്ട്. ഇന്നലെ രാത്രിയും.”

അവൾ ചുണ്ട് കടിച്ച് ചിരിച്ചു. “ശരി, ശരി. കാര്യം പറ. ആ ഫോൺ വിളിയെ പറ്റിയല്ലേ?”

അർജുൻ അവളെ നോക്കി. “നീ ഉണർന്നിരുന്നോ?”

“കുറച്ച് കേട്ടു. സിംഗപ്പൂർ എന്ന്.” അവൾ അവന്റെ കയ്യിൽ വിരൽ കോർത്തു. “അർജുൻ, ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ? നിനക്ക് പോകണമെങ്കിൽ പോണം. ഞാൻ ഇവിടെ ഉണ്ടാകും. ഫോൺ ഉണ്ടല്ലോ. വിമാനം ഉണ്ടല്ലോ. എന്റെ കാര്യം ഓർത്ത് നീ…”

“മീര.”

“ഉം?”

“ഞാൻ പോകുന്നില്ല.”

അവൾ ഒരു നിമിഷം അനങ്ങാതിരുന്നു. “ഇത്ര വേഗം? നീ ഒന്ന് ആലോചിക്ക്. രണ്ട് ദിവസം ഉണ്ടല്ലോ.”

“ആലോചിച്ചു. ഇന്നലെ രാത്രി മുഴുവൻ ആലോചിച്ചു.” അവൻ ചിരിച്ചു. “ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി. സിംഗപ്പൂരിൽ ഫ്ലാറ്റ് ഉണ്ട്, ശമ്പളം ഉണ്ട്. പക്ഷേ രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ ആ

ഫ്ലാറ്റിൽ ഒരു കരിഞ്ഞ ദോശയുടെ മണം ഉണ്ടാകില്ല.”

മീരയുടെ കണ്ണ് വിടർന്നു. “ദോശ കരിഞ്ഞത് ഒരു പ്ലസ് പോയിന്റ് ആയോ?”

“എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും വലിയ പ്ലസ് പോയിന്റ്.”

അവൾ ഒരു ചെറിയ കരച്ചിലും ചിരിയും ചേർന്ന ശബ്ദത്തോടെ അവന്റെ കഴുത്തിൽ ചാടിക്കയറി. “എടാ, ഭ്രാന്താ! നിനക്ക് വട്ടാണ്!”

“ഉണ്ട്. പക്ഷേ ഇത് നല്ല വട്ടാ.”

രാവിലെ പത്ത് മണിക്ക് അവൻ ഡേവിഡിനെ വിളിച്ചു. മീര അടുത്ത് ചെവി ചേർത്ത് നിന്നു. അർജുൻ വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു, ഈ പോസ്റ്റ് സ്വീകരിക്കാൻ പറ്റില്ല, കാരണം തന്റെ ജീവിതം ഇപ്പോൾ ഇവിടെയാണ്. ഫോണിന്റെ മറുവശത്ത് കുറച്ച് നേരം നിശബ്ദത. പിന്നെ ഡേവിഡ് ചിരിച്ചു.

“അർജുൻ, പത്ത് വർഷത്തിൽ ആദ്യമായാണ് നീ ഒരു കാര്യം ഇത്ര ഉറപ്പോടെ പറയുന്നത്. ഒരു ഐഡിയ ഉണ്ട്. നമ്മൾ ഇന്ത്യയിൽ ഒരു റിമോട്ട് ഡെലിവറി ടീം തുടങ്ങാൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. നീ അത് നയിക്കുമോ? നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള സ്ഥലത്തിരുന്ന്?”

അർജുൻ മീരയെ നോക്കി. അവൾ രണ്ട് കയ്യും വായ പൊത്തി, കണ്ണ് വട്ടത്തിൽ.

“സർ, ഇഷ്ടമുള്ള സ്ഥലം എന്ന് പറഞ്ഞാൽ… തേയിലത്തോട്ടത്തിന്റെ നടുവിൽ ഒരു ബുക്ക് കഫേയുടെ മൂലയിലിരുന്ന് ആയാൽ കുഴപ്പമുണ്ടോ?”

“നെറ്റ് ഉണ്ടെങ്കിൽ എനിക്കെന്ത് പ്രശ്നം?” ഡേവിഡ് ചിരിച്ചു.

ഫോൺ വെച്ച ഉടൻ മീര വീണ്ടും അവന്റെ മേൽ ചാടി. ഇത്തവണ രണ്ടുപേരും കൂടി സോഫയിലേക്ക് മറിഞ്ഞു.

“നിനക്ക് എല്ലാം കിട്ടിയല്ലോ, ഭാഗ്യവാനേ!”

“എല്ലാം അല്ല.” അവൻ അവളുടെ മുഖത്തെ മുടി പതുക്കെ മാറ്റി. “എനിക്ക് ഇപ്പോഴും കിട്ടാത്തതായി ഒരു കാര്യം ഉണ്ട്.”

“എന്ത്?”

“ഇന്നത്തെ പ്രഭാത ചുംബനം. ഇന്ന് നീ തന്നിട്ടില്ല.”

മീര പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. “ദൈവമേ, ഇത്രയും ആർത്തിയുള്ള ഒരു മനുഷ്യൻ!” പക്ഷേ അവൾ അത് കൊടുത്തു. പതുക്കെ, വളരെ പതുക്കെ. മഴ ജനലിൽ താളം പിടിച്ചു.

❖

“ബോർഡ് വേണം എന്ന് നീ അന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ?” ഉച്ചയ്ക്ക് മീര ഒരു വലിയ മരപ്പലകയും പെയിന്റ് ടിന്നുകളുമായി വന്ന് പറഞ്ഞു. “ഞാൻ ഗോപാലൻ ചേട്ടന്റെ മകന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് വാങ്ങിച്ചു. ഇന്ന് നമ്മൾ ഇത് ഉണ്ടാക്കും.”

“എന്ത് പേര് എഴുതും?”

അവൾ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. “നീലക്കുറിഞ്ഞി ബുക്ക് കഫേ. അച്ഛന് വേണ്ടി.”